Dydd Sul, 23 Ebrill 2017

Darlleniad y Dydd:  Ioan 20:24-29 (BCND:tud.127/ BCN: tud.116)

Wel wir, pwy fasa’n meddwl? Yn ychwanegol at yr holl grafu pen ynglŷn â chanlyniadau gadael yr Undeb Ewropeaidd a’r hyn y mae’r Arlywydd Trump yn mynd i’w wneud nesaf, gallwn erbyn hyn ychwanegu ansicrwydd Etholiad Cyffredinol annisgwyl i’r pair. Beth sy’n mynd i ddigwydd a sut wnaiff y pethau hyn ein heffeithio ni am y blynyddoedd sy’n dod? Efallai nad yw’r newyddion hwn na’r straeon cyson am ddylanwad Brexit o fawr o ddiddordeb i chi, ond maent yn siŵr o ddylanwadu ar ein bywydau mewn un ffordd neu’r llall. Trwy gydol ein bywydau fe fyddwn yn wynebu cyfuniad rhyfedd o bethau sy’n ein synnu wrth iddynt godi’n gwbl annisgwyl, a digwyddiadau eraill yr ydym yn gwybod amdanynt ac wedi bod yn paratoi amdanynt ers talwm. Hyd yn oed yn ein bywydau ysbrydol ceir amgylchiadau gwahanol y mae angen delio â hwy o’r newydd gydag amynedd a doethineb Duw, a sefyllfaoedd y gwyddom yn rhy dda amdanynt wrth i ni frwydro i roi pechod i farwolaeth neu wrth i ni ymwneud â phobl eraill.

Ond sut mae Cristnogion i fod i ymateb? Bod yn gyfforddus tra’r ydym yn wynebu amgylchiadau cyfarwydd ac anobeithio pan mae pethau’n llamu i’n bywydau’n ddirybudd gan droi popeth ben i waered? Wrth i griw Llanw wrando ar John Treharne yn pregethu yn y boreuau yn ystod yr wythnos ddiwethaf, yr ydym wedi cael braint o gael ein hatgoffa o bwy yn union yw’r Arglwydd sy’n caru ac yn achub ei bobl. Bu John yn canolbwyntio ar y Fendith yr ydym i gyd mor gyfarwydd â’i chlywed sy’n darlunio’r Tad sy’n caru, y Mab sy’n dangos gras a’r Ysbryd yr ydym yn ei gymdeithas. Wrth feddwl ymhellach am hyn, sylwn fod cariad Duw yn ôl Salm 118 yn gariad sydd hyd byth, ac sydd wedi arwain at ddyfodiad y Mab i’r byd i achub pechaduriaid. Yn wir, dywed y Beibl fod Iesu wedi’i neilltuo i fod yn briodfab a’r eglwys wedi cael ei threfnu i fod yn briodferch i’w gilydd cyn seilio’r byd (Effesiaid 1:4; 1 Pedr 1:20). Ac felly, mae cariad tragwyddol Duw y Tad wedi golygu cynllun tragwyddol i adfer y berthynas rhwng Duw a dyn trwy fywyd, marwolaeth ac atgyfodiad Iesu Grist. Ond gyda hynny, wrth i ni ddod i berthynas â’r Duw godidog hwn, cawn yr Ysbryd Glân yn rhodd sy’n rhoi nerth i ni o’r newydd i wynebu pob math o sefyllfaoedd dryslyd ac anodd. Ac felly, beth bynnag yw ein sefyllfa, cyfarwydd neu brawychus o anghyfarwydd, mae’r adnoddau, yr addewidion, y gynhaliaeth a’r nerth sydd ei angen oll i’w cael yn yr Arglwydd ei hun. Diolchwn iddo, a rhown ein ffydd yn y Mab i brofi llawenydd a heddwch perffaith sydd y tu hwnt i bob dychymyg. (Philipiaid 4:7)

Rhodri

Llais Bro Aled 23.04.17 (PDF)

Llais Bro Aled 23.04.17 (Word)

Dydd Sul, 16 Ebrill 2017

Darlleniad y Dydd:  Eseia 53:4-6 (BCND:tud.670/ BCN: tud611)

Croeso cynnes i bawb ohonoch i wasanaethau Pasg 2017 Bro Aled. Dros y Sul arbennig hwn pan fyddwn yn myfyrio ar groeshoeliad ac atgyfodiad Iesu Grist, gweddïwn am gymorth Duw i fwrw ein baich ar yr Arglwydd sy’n cynnal (Salm 55:22), i ni roi ein hunain i Grist, ein Duw byw.

Ar brydiau mae digwyddiadau erchyll yn gwneud i ni ofyn cwestiynau dwys ynglŷn â phwy ydym fel pobl a sut fath o fyd yr ydym yn byw ynddo. Gwelwyd hyn yn ddiweddar wrth i’r newyddion adrodd am y defnydd ffiaidd o arfau cemegol yn Syria. Ond wrth edrych ar faterion fel hyn, mae’n hawdd i ni yng nghyfforddusrwydd Cymru ddiystyru cwestiynau dwys gan ddweud – “’does gan hyn ddim i’w wneud â mi.” Ond pan edrychwn ar ddigwyddiadau’r Pasg, does gan neb ohonom le i guddio nac i wneud esgusodion. Mae marwolaeth Mab Duw ar y groes yn golygu’i bod yn gwbl briodol fod pob person yn holi ei hun. Pan fyddwn yn ystyried beth sy’n allweddol i Gristnogaeth, mae digwyddiadau’r Pasg yn gorfod bod yn ganolog yn ôl tystiolaeth y Beibl. O ddiystyru pwysigrwydd y Groes a’r bedd gwag, yn sydyn iawn bydd y ffurf o Gristnogaeth sydd gennym yn troi’n grefydd ffug gyda’r pwyslais ar beth rydym ni fel pobl yn gallu ei wneud, yn hytrach na phwyslais y Beibl ar ras a chariad Duw ar waith er gwaethaf methiant a gwrthryfel pobl. Dyma gaiff ei ragfynegi yn ein darlleniad heddiw o Eseia 53 – gwas Duw yn dioddef am bechodau’r euog. Daw iachâd a heddwch, dim ond oherwydd bod Un wedi cael ei gleisio a’i ddryllio am bechodau’r bobl. Pan drown i’r Testament Newydd daw’n gwbl amlwg mai Iesu o Nasareth oedd y gwas dioddefus hwn – y cyfiawn yn marw dros yr anghyfiawn i’n dwyn ni at Dduw (1 Pedr 3:18). O ystyried arwyddocâd y Pasg, daw sefyllfa druenus dynion a merched pechadurus yn boenus o glir. Nid oes posib i ni ddod allan o’r twll yr ydym ynddo, nid oedd modd i ni wella’n hunain o glwyf marwol pechod, a’r unig obaith am achubiaeth yw’r hyn a gyflawnodd Iesu. Derbyniodd gosb pechod arno’i hun ac er iddo farw, atgyfododd yn fyw gan gael y gorau hyd yn oed ar farwolaeth, y gelyn olaf, a sicrhau bywyd tragwyddol i bawb sy’n credu ynddo. “Myfi yw’r atgyfodiad a’r bywyd. Pwy bynnag sy’n credu ynof fi, er iddo farw, fe fydd byw; a phob un sy’n byw ac yn credu ynof fi, ni bydd marw byth.” (Ioan 11:25-26) Ac felly, rhown ein ffydd yn Iesu – gan droi cefn ar ein pechod, diolch a llawenhau fod maddeuant i’w gael hyd yn oed i ni, a gobaith am byth oherwydd beth wnaeth Iesu. ‘Fe ydy’r unig un sy’n achub! Does neb arall yn unman sy’n gallu achub pobl.’ (Actau 4:12)

Rhodri

Llais Bro Aled 16.04.17 (PDF)

Llais Bro Aled 16.04.17 (Word)

Dydd Sul, 9 Ebrill 2017

Darlleniad y Dydd:  Mathew 21:6-10 (BCND:tud.824/ BCN: tud.22)

Bore da a chroeso i chi gyd i’r oedfaon ym Mro Aled ar Sul y Blodau. Gweddïwn y byddwn yn gallu gadael ein beichiau a’n trafferthion o flaen Yr Arglwydd gan wybod yn sicr ei fod yn Dduw sy’n gallu dal y pwysau i gyd ac sy’n rhoi gorffwys i’r blinedig. Gweddïwn, trwy wneud hyn, y byddwn ni’n dysgu gan yr Arglwydd ac yn pwyso arno fwy a mwy bob dydd (Mathew 11:30).

Dwi’n mwynhau gwylio ffilmiau! Yn fwy na hynny, dwi’n mwynhau mynd i’r sinema i’w gwylio nhw – mae ’na rywbeth am y profiad sy’n gwneud i’r ffilmiau aros yn y cof. Mae’n rhaid i mi gyfaddef hefyd fy mod i’n eitha mwynhau gwylio’r ysbysebion ar gyfer y ffilmiau sydd i ddod – i ddeud y gwir dwi’n troi’n blentyn yn y sinema, eisiau popcorn a diod hefyd! Mae’r trailers yma yn rhoi cipolwg 2 funud o’r ffilm awr a hanner er mwyn dangos i ni pa fath o ffilm fydd hi, ac y bydd hi’n un gwerth ei gwylio. Dim ots beth ydy cynnwys y trailer, ar y cyfan, barn reit simsan o’r ffilm gawn ni o’r trailer – dim ond hyn a hyn fedran nhw dangos mewn amser mor fyr. Sgwn i faint ohonom sydd wedi cael ein siomi gan ffilm, er i’r hysbyseb fod mor dda? “Roedd y darnau gorau yn y trailer”. Neu faint ohonom sy’n cyffroi wrth weld y rhannau cyffrous o’r hysbyseb yn y ffilm ei hun?

Os mai darlleniad wythnos diwethaf o Sechareia 9 oedd ein trailer ni, Mathew 21:6-10 i ni ydy’r ffilm ei hun. Lle mae’r Proffwyd yn rhoi cipolwg i ni o’r digwyddiadau, mae Mathew yn dangos i ni’r cyfan yn ei gyd-destun! Dyma Iesu yn marchogaeth yn fuddugoliaethus i mewn i Jerwsalem, gyda’r dorf yn gweiddi mai y Fo ydy’r Meseia – yr un oedd wedi cael ei addo iddyn nhw! Mae’r ffilm wedi rhoi gymaint mwy i ni na’r trailer. Yn Iesu, ryda ni’n cael cymaint mwy na chipolwg o gymeriad Duw. Ym mherson Iesu, ryda ni’n gweld Duw yn dod fel brenin buddugoliaethus i’n hachub ni, garcharorion. Ryda ni’n gweld Iesu ar Sul y Blodau fel Brenin ar y byd, fel Brenin sy’n haeddu cael ei addoli, wedi ei godi uwchben pob enw arall. Wrth ddarllen a chofio am yr hanes yma, rhaid i ni gofio mai dim ond cipolwg ar ysblander Brenin y Nef ydy hyn!

Tybed a ydym ni’n cofio’n ddigon aml fod Iesu yn Frenin arnom ni? Beth am i ni yr wythnos yma ddarllen amdano, myfyrio arno, ac addoli’r ffaith fod Iesu yn Frenin uwch pob un arall?

Gwion

Llais Bro Aled 09.04.17 (PDF)

Llais Bro Aled 09.04.17 (Word)

Dydd Sul, 2 Ebrill 2017

Darlleniad y Dydd:  Sechareia 9:9-10 (BCND:tud.863 / BCN: tud.787)

Croeso cynnes i bawb i’n hoedfaon heddiw. Wrth i ni nesáu at y Pasg, gweddïwn am gymorth yr Ysbryd Glân i sylweddoli mor wych ydyw’r Arglwydd sy’n achub, ac mor hyfryd o bendant yw’r gair “gorffennwyd” a ddaeth o enau Iesu cyn iddo farw ar y groes (Ioan 19:30). Cwblhaodd y Gwaredwr ei waith, fe’i gwnaed yn felltith yn ein lle, ac oherwydd hynny daeth holl fendithion ysbrydol y nef yn eiddo i’r rhai sy’n perthyn i’r Meseia (Effesiaid 1:3).

Un term sydd wedi cael ei ddefnyddio’n aml ar y cyfryngau yn ddiweddar yw newyddion ffug neu fake news. Darlledwyd rhaglen S4C ar y pwnc sy’n cyfeirio at benawdau a straeon newyddion nad oes fawr ddim sail ffeithiol iddynt. Er hynny, maent yn cael cryn sylw ac yn llwyddo i dwyllo llawer oherwydd bod cynifer yn pasio’r straeon hyn ymlaen fel rhai gwir. Wrth gwrs, gall hynny ddigwydd yn ein sgyrsiau ninnau wrth i straeon ledu fel tân gwyllt, weithiau heb lawer o sail iddynt. I Gristnogion mae arweiniad y Beibl yn glir – fod hel straeon dirmygus yn cael ei wahardd (Iago 4:11) a chelwyddau yn deillio o’r diafol (Ioan 8:44). Nid ffaith ddibwys yw’r datganiad mai gair y gwirionedd yw’r Efengyl Gristnogol (Colosiaid 1:5) a chofiwn mai Arglwydd heb dwyll yn ei enau yr ydym yn ei addoli (1 Pedr 2:22). Sut ddylai hyn i gyd ddylanwadu arnom felly? Trwy ein gwneud yn ofalus o’r hyn yr ydym yn gwrando arno ac yn ei gredu, a’r un mor ofalus o’r hyn a ddywedwn wrth eraill. Hyd yn oed mewn cyd-destun Beiblaidd gwelwn sut all pobl fynd dros ben llestri wedi iddynt glywed rhywbeth neu gael camsyniadau. Yn Sechareia 9, ceir disgrifiad grymus o ddyfodiad y Brenin buddugoliaethus i mewn i Jerwsalem. Efallai fod y disgrifiad hwn yn swnio’n gyfarwydd iddo gael ei ddyfynnu yn y Testament Newydd wrth i Iesu ddod i mewn i Jerwsalem (Mathew 21:1-10). Wrth gwrs, nid ffug newyddion oedd yr hanes am Fab Dafydd yn dod i mewn i Jerwsalem, yn hytrach gwir gyflawniad o broffwydoliaeth Sechareia ydoedd, ond nid oedd y dyrfa cweit wedi deall hyn yn iawn. Credent hwy mai arweinydd gwleidyddol, milwrol oedd Iesu o Nasareth, pan fod y gwirionedd yn bell iawn o hyn. Tybed ydym ni’n tueddu i wneud camsyniadau tebyg am Dduw ac am yr Arglwydd Iesu Grist? Ydym ni’n cymryd pethau yn ganiataol heb ystyried yn ddifrifol beth sy’n wir? Ydym ni wedi edrych yn fanwl ar yr hyn ddywed y Beibl am Dduw, ei addewidion a’i waith bendigedig fel Ceidwad ym mherson Iesu? O wneud hynny, cawn ein calonogi, ein hargyhoeddi a’n hadeiladu mewn ffydd wrth sylweddoli fod yr hyn ddigwyddodd ar Galfaria ac ar y trydydd dydd yn llawer gwell nac unrhyw stori sy’n dod o ddychymyg dynol. Pam? Oherwydd ei fod yn profi’r gwirionedd fod Duw wedi caru’r byd cymaint nes iddo roi ei unig Fab, er mwyn i bwy bynnag sy’n credu ynddo beidio mynd i ddistryw ond cael bywyd tragwyddol.

Rhodri

Llais Bro Aled 02.04.17 (PDF)

Llais Bro Aled 02.04.17 (Word)

Dydd Sul, 26 Mawrth 2017

Darlleniad y Dydd:  Luc 9:51-56 (BCND:tud.76 / BCN: tud.69)

‘Ceisiwch yr Arglwydd a’i nerth, ceisiwch ei wyneb bob amser. Cofiwch y rhyfeddodau a wnaeth….’ Dyma gyfarwyddyd y Salmydd i bobl Dduw yn Salm 105 ac mae’n anogaeth addas i ninnau hefyd ar gychwyn Sul arall. Wrth i ni foli’r Arglwydd heddiw gallwn ddod â’n beichiau, ein pechodau a’n doluriau at Dduw yng Nghrist gan sylweddoli fod maddeuant i’w gael trwy farw aberthol Iesu, a chryfder at bob gofyn trwy’r hwn sydd yn ein nerthu ni (Philipiaid 4:13). Felly, boed i ni geisio’r Arglwydd gyda’n gilydd a chofiwn fod rhyfeddodau Duw yn dangos y gallu aruthrol sydd o’n plaid ni sy’n credu. (Effesiaid 1:19)

“Ti ’di cofio troi’r cloc?” Dwi’n siŵr y byddwn ni unai’n clywed neu’n gofyn y cwestiwn fwy nag unwaith dros y Sul. Mae’n rhyfedd meddwl cymaint o ddryswch y gall y newid hwn ei achosi er ein bod yn gorfod ei wneud yn gyson bob gwanwyn a hydref! Wrth gwrs, mae hyd yn oed newid mor ymddangosiadol fychan ag ychwanegu neu dynnu awr yn allweddol bwysig oherwydd y dylanwad y gall ei gael ar drefn ein bywyd. A dweud y gwir, mae nifer o bethau sy’n ymddangos yn fach yn gallu bod yn eithriadol o ddylanwadol yn ein bywydau. Boed yn ymadrodd ffwrdd â hi sy’n peri tramgwydd neu’n fodfedd neu ddwy allan ohoni wrth fesur, gall y canlyniadau fod yn enfawr. Ac wrth i ni droi at ein darlleniad ar y cyd heddiw byddai’n hawdd i ni frysio dros yr adnod gyntaf (51) braidd yn ddifeddwl. Iesu ar ei ffordd i Jerwsalem. Beth sy’n arbennig am hynny? Ond wedi i ni ystyried ychydig yn ddyfnach beth yn union mae’r rhan hon o Efengyl Luc yn ei ddweud, gwelwn fod cryn arwyddocâd i’r adnod hon. Mae Iesu yn troi ei wyneb i fynd i Jerwsalem gan fod ei weinidogaeth ddaearol yn dirwyn i ben. Gwelwn yma barodrwydd a dyfalbarhad Iesu i achub ei bobl. Gwyddai mai dyma oedd pwrpas pennaf ei ddyfodiad i’r byd (Luc 19:10), ac oherwydd ei gariad pur, dangosa’r Beibl iddo ildio ei fywyd o’i wirfodd er mwyn i eraill gael byw. Wrth i ni agosáu at y Pasg, mae’n gysur eithriadol cael ein hatgoffa fod penderfyniad diwyro Iesu i fynd i’r groes wedi golygu bod cymod bendigedig wedi ei wneud. Pontiodd Iesu’r bwlch anferth rhwng Duw sanctaidd a phobl bechadurus. Bellach mae heddwch a bywyd tragwyddol i’w gael gyda Duw i bawb sydd yng Nghrist – hynny yw pawb sydd wedi ymddiried eu bywydau iddo a chredu ynddo.

Wrth droi’r clociau, y cwestiwn fel arfer yw – oes angen i mi newid yr amser neu fydd y cloc yn gwneud y gwaith drosof? Testun diolch tragwyddol Cristnogion yw bod y gwaith i’n hachub wedi cael ei gyflawni yn barod – unwaith am byth, wrth i’r cyfiawn farw dros yr anghyfiawn i’n dwyn ni at Dduw. (1 Pedr 3:18)

Rhodri

Llais Bro Aled 26.03.17 (PDF)

Llais Bro Aled 26.03.17 (Word)

Dydd Sul, 19 Mawrth 2017

Darlleniad y Dydd:  Salm 61:1-8 (BCND:tud.523 / BCN: tud.478)

Bore da a chroeso i chi i gyd i’r oedfaon bore ’ma. Gofynnwn y bydd yr Arglwydd yn agor ein calonnau heddiw i dderbyn ei air, ac i ddyfnhau ein perthynas gydag Ef.  Gweddïwn y byddwn yn cael noddfa yng Ngair Duw a chymdeithas gariadus gyda’i bobl Ef.

Mae’r Beibl a’n profiadau ni o fywyd yn cadarnhau nad yw bywyd yn fêl i gyd o bell ffordd. Gwyddom am sefyllfaoedd digon dyrys a chyfnodau poenus a ddaeth i’n rhan ni, ein teuluoedd neu’n cyfeillion. Wrth ddeffro yn y bore, gallwn deimlo fod o’n cymryd ymdrech annaturiol i adael amddiffynfa’r matras, i ddod o’r gwely a wynebu’r dydd. Ac ar brydiau byddai’n hawdd i ni feddwl y bydd hi’n dipyn o gamp i ni frwydro ymlaen ar ein pen ein hunain, heb wybod beth sydd gan y dydd i’w gynnig. Gall nifer fawr o ffactorau ddylanwadu’n drwm arnom o siomedigaethau a cholledion i bwysau gwaith a’r glaw trwm. Ydy ein calon ni hefyd yn cael ei lethu gan bwysau bywyd?

I sefyllfa fel yma y cawn ein cyflwyno yn ein darlleniad ar y cyd yr wythnos yma, Salm 61. Wrth ddarllen, rydym yn teimlo bron ein bod yn clustfeinio ar sgwrs bersonol iawn rhwng Dafydd y Salmydd, a’r Arglwydd Dduw. Mae’n galw a galw ar Dduw o ben draw’r byd i wrando ar ei weddïau. Mae’n debygol fod y Salm yma wedi ei ysgrifennu pan oedd Dafydd yn ffoi am ei fywyd oddi wrth unai y brenin Saul, neu ei fab ei hun, Absalom. Pan oedd popeth yn ei erbyn, a nifer fawr o bobl yn ceisio ei ladd, roedd Dafydd yn troi at yr Arglwydd mewn gweddi. Sylwch sut iaith mae’n ei ddefnyddio wrth weddïo ar Dduw. I ble mae eisiau cael ei arwain? Yn aml heddiw y temtasiwn ydy ein bod ni’n gweddïo am fywyd haws, neu am gael ein harwain allan o’r frwydr neu lanast sy’n ein hwynebu ni. Rydym yn rhedeg at yr Arglwydd er mwyn iddo newid ein sefyllfa yn ôl ein dealltwriaeth ni o’r sefyllfa. Ond sylwch sut iaith mae Dafydd yn ei ddefnyddio: “Pan dw i’n anobeithio, arwain fi at graig uchel ddiogel. Achos rwyt ti’n le saff i mi fynd; yn gaer gref lle all fy ngelynion ddim dod. Gad i mi aros yn dy babell am byth, yn saff dan gysgod dy adenydd.” (Adn. 3-4)

Pan mae Dafydd mewn argyfwng, mae’n mynd at yr Arglwydd gan wybod ei fod yn le saff i fod. Mae’n dweud “Mae’r sefyllfa dwi’n ei brofi yn ddifrifol, ond rwyt ti yn dda, yn gadarn ac yn gysur i mi”. Dim ots beth sy’n digwydd ar y ddaear o’n cwmpas ni, does dim all wanhau’r Duw tragwyddol. Os awn ni ato yn edifeiriol, mae’r sicrwydd gawn ni o gael perthynas gydag o ymhell tu hwnt i unrhyw beth allem ni ei gael ar y ddaear. Ymhob storm fydd yn ein bywyd ni, mae gennym ni angor sydd yn fwy na digon cryf i’n cadw ni, wnaiff byth symud na’n gadael ni i fynd.

Gwion

Llais Bro Aled 19.03.17 (PDF)

Llais Bro Aled 19.03.17 (Word)

Dydd Sul, 12 Mawrth 2017

Darlleniad y Dydd:  1 Pedr 2:1-6 (BCND:tud.256 / BCN: tud.235)

Croeso cynnes i bawb ohonoch i’r oedfaon heddiw. Wrth i ni geisio’r Arglwydd gyda’n gilydd mewn addoliad, diolchwn iddo am ddod yn gnawd a bod Iesu Grist yn Waredwr llwyr ddigonol ar gyfer ein holl anghenion. Gwyddom fod nifer o’n plith yn wynebu cyfnod digon anodd ar hyn o bryd ac wrth gydymdeimlo, gweddïwn y byddant yn profi nerth yr Arglwydd yn gynhaliaeth, ac y gallwn oll rannu yn hyder cri’r Salmydd: ‘Un tlawd ac anghenus wyf fi, ond y mae’r Arglwydd yn meddwl amdanaf. Ti yw fy nghymorth a’m gwaredydd; fy Nuw, paid ag oedi!’ (Salm 40:17)

Trwy ddydd Mercher bu’r sôn am y Gyllideb yn llenwi’r newyddion, gyda’r cyfryngau am y gorau yn ceisio dadansoddi pwy fyddai ar ben eu digon, a phwy fyddai’n flin oherwydd y penderfyniadau diweddaraf. Ac os ydych yn tueddu i wrando ar wleidyddion yn trafod y sefyllfa economaidd, byddwch yn gyfarwydd â’r dadleuon a’r safbwyntiau sy’n cael eu gwyntyllu’n gyson o blaid, neu yn erbyn y penderfyniadau a gaiff eu gwneud. Yn gyntaf, mae’r gwleidyddion yn pwysleisio fod yn rhaid cymryd y cam penodol y maent hwy o’i blaid er mwyn sicrhau y bydd pethau’n gwella. Yna, gwelwn wrthwynebwyr yn taro’n ôl trwy ddisgrifio beth yw realiti bywydau pobl fel y mae hi ar hyn o bryd. Ac yn olaf, clywir nifer o sylwebyddion yn egluro fod gwahaniaeth mawr yn aml rhwng yr ystadegau swyddogol a’r argraff y mae’r cyhoedd yn ei gael o’u sefyllfa – hynny yw bod ffigyrau economaidd cadarnhaol ddim o anghenraid yn golygu fod pobl yn profi mwy o arian yn eu pocedi. Ac wrth i ni droi at ein darlleniad ar y cyd o 1 Pedr 2 heddiw, gwelwn nifer o’r elfennau hyn yn codi eu pen mewn gwedd ysbrydol! Mae Pedr yn dangos yr angen ar i bobl Dduw droi cefn ar arferion pechadurus a drygionus gan yn hytrach ddyheu am laeth ysbrydol pur Gair Duw er mwyn iddynt dyfu yn eu ffydd (ad. 1 a 2). Ond nid cyfarwyddiadau moel yn unig sydd ganddo, ond hefyd sylweddoliad o realiti bywyd y Cristnogion y mae’n ysgrifennu atynt. Maent i grefu am faeth o’r Beibl am eu bod wedi profi tiriondeb Duw yn barod wrth ddod i gredu (ad. 3 sy’n adlais o Salm 34:8 ‘Profwch a gwelwch mai da yw’r Arglwydd.’) Ac yn olaf, mae Pedr yn atgoffa’i ddarllenwyr o’r hyn sydd yn wir amdanynt bellach os ydynt wedi dod i berthynas ag Iesu Grist. Waeth sut y maent yn teimlo, na pha mor anodd yw eu bywydau ar hyn o bryd, y gwirionedd yw fod gwerth neilltuol iddynt oherwydd eu bod yn perthyn i’r garreg sylfaen werthfawr – Crist ei hun. Realiti ysbrydol Cristnogion yw ein bod yn feini bywiol – yn rhan o dŷ ysbrydol Duw yn y byd sy’n parhau i dyfu trwy laeth y Gair a’r bywyd sy’n dod i ni trwy’r conglfaen, yr Arglwydd Iesu ei hun. Ac wrth i ni fyfyrio ar hyn, ac ystyried y ffordd yr ydym yn gweld ein hunain, cofiwn eiriau hyfryd Pedr yn adnod 6 – ‘a’r hwn sy’n credu ynddo, ni chywilyddir byth mohono.’

Rhodri

Llais Bro Aled 12.03.17 (PDF)

Llais Bro Aled 12.03.17 (Word)

Dydd Sul, 5 Mawrth 2017

Darlleniad y Dydd:  1 Cronicl 29:10-13 (BCND:tud.393 / BCN: tud.359)

Bore da a chroeso i oedfaon Bro Aled heddiw. Wrth i ni ymgynnull at ein gilydd i foli a rhoi ein hunain o dan awdurdod Y Gair, darganfyddwn fod iaith yn rhy gyfyngedig i gyfleu mor fawr ac mor hyfryd ydy’r Un Duw Byw.

Wythnos dwytha, daeth ein darlleniad o lyfr yr Actau gan ystyried mor rhyfeddol ydy gwaith Duw, yn enwedig wrth newid bywydau pobl – ein bywydau ni. Roedd ein haddoliad a’n rhyfeddod yn deillio o’r ffaith fod Duw ar waith. Yr wythnos yma, cawn yr un rhyfeddod wrth i’r brenin Dafydd foli’r Arglwydd o flaen ei bobl.

Gan ei bod hi’n ganol tymor cystadleuaeth rygbi’r chwe gwlad, does dim angen esgus arnaf i siarad am rygbi – peidiwch â phoeni, nid trafodaeth fanwl o dactegau tîm Cymru sydd gen i! Rhywbeth sy’n cael ei ddweud yn aml am rygbi ydy’r ffordd mae’r chwaraewyr yn parchu’r dyfarnwr, tra, mewn chwaraeon eraill, bod rhai oedolion yn troi yn blant bach os oes penderfyniad yn mynd yn eu herbyn.  Mae chwaraewyr rygbi naw gwaith allan o ddeg yn parchu’r dyfarnwr ac nid yn amau ei benderfyniadau. Pam maen nhw’n gwneud hyn? Mae’r dyfarnwr yn cael parch y chwaraewyr, am mai fo neu hi ydy’r dyfarnwr. Fo yn unig sy’n rheoli’r gêm, yn cosbi troseddau ac yn cadw’r chwaraewyr yn saff. Yn syml, mae’n cael parch am mai y fo ydy’r dyfarnwr, nid am sut mae’n perfformio fel dyfarnwr.

Os edrychwn ar foliant Dafydd o’i Frenin, gwelwn ei fod yn moli’r Arglwydd oherwydd mai y fo ydy Duw. Mae Dafydd, brenin yr Israeliaid, yn cydnabod mai oddi wrth Dduw mae pob nerth a bendith yn dod. Ni ddylai ein moliant ddibynnu ar ein hemosiynau na’n hwyliau, ond, yn hytrach, ddibynnu ar berffeithrwydd godidog yr Arglwydd. Mae’r Arglwydd yn haeddu moliant am mai Efe Yw (Ecsodus 3:14; Ioan 8:56)

Fel mae Eseciel yn mynd ar ei wyneb i addoli ysblander yr Arglwydd, felly dylem ninnau. Dewch i ni heddiw addoli’r Arglwydd am ei fod yn haeddu ein moliant. Er ein bod ni’n wan, mae o’n gryf, yn odidog ac enwog (1 Cronicl 29:11 Beibl.net). Er ein bod ni’n teimlo’n israddol, mae o’n ben ar y cwbl i gyd. Er fod y byd yn aml yn teimlo allan o’n rheolaeth, mae o’n rheoli’r cwbl. Er ein bod ni’n blino, mae o’n rhoi nerth i bobl. Ym mhob sefyllfa, cyngor Duw i ni ydy “Ymlonyddwch, a deallwch mai myfi sydd Dduw, yn ddyrchafedig ymysg y cenhedloedd, yn ddyrchafedig ar y ddaear.” (Salm 46:10)

Gwion

Llais Bro Aled 05.03.17 (PDF)

Llais Bro Aled 05.03.17 (Word)

Dydd Sul, 26 Chwefror 2017

Darlleniad y Dydd:  Actau 9:19-22 (BCND:tud.139 / BCN: tud.127)

Tybed pa mor aml ydym ni’n rhyfeddu at wahanol bethau neu ddigwyddiadau yn ystod ein bywyd? Er bod yr ansoddair ‘rhyfeddol’ neu amazing yn Saesneg yn gallu cael ei or-ddefnyddio hyd at syrffed ar y cyfryngau, mae’n siŵr fod y gallu i ryfeddu yn tueddu i leihau wrth i ni brifio o fod yn blant i fod yn oedolion. Serch hynny nid rhywbeth i’w ddiystyru fel ymateb plentynnaidd yw rhyfeddod, yn enwedig felly i’r Cristion. Oherwydd wrth i ni ddarllen trwy’r Testament Newydd daw hi’n amlwg fod rhyfeddu yn ymateb cyffredin i’r rhai a ddaeth wyneb yn wyneb â’r Arglwydd Iesu. Roeddynt yn rhyfeddu at ei allu, ei ddysgeidiaeth, ac at waith Duw trwyddo (Marc 5:20; Luc 9:43; Ioan 7:15). Ac yn ein darlleniad ar y cyd heddiw gwelwn estyniad o’r rhyfeddu hwn at allu Crist, ond y tro yma mae’r rhyfeddu’n digwydd trwy’r newid mewn person arall – Saul o Darsus. Mae’r rhai sy’n gwrando ar Saul yn rhyfeddu o glywed beth yn union yr oedd yn ei ddweud am Iesu o Nasareth. Nid gwrthwynebu a difrïo Iesu a’i ddilynwyr ydoedd, er mai dyma’r oedd yn enwog amdano. Yn hytrach, mae Saul yn mynd i mewn i synagogau gan gyhoeddi a phrofi o’r Hen Destament fod Iesu yn Feseia ac yn Fab Duw. Gallwn ddeall yn iawn pam yr oedd pobl yn rhyfeddu wrth weld y fath drawsnewidiad mewn person. Tydi newid o botsiar i gipar yn ddim mewn cymhariaeth!

Beth mae hyn oll yn ei ddysgu i ni? Fod Saul wedi cael profiad personol o ddod i adnabod ac ildio i’r Arglwydd Iesu Grist, a’i fod yn sgil hynny wedi treulio amser gyda’r disgyblion (Actau 9:19). Dyma ddwy elfen allweddol i Gristnogaeth Feiblaidd iach – perthynas bersonol o ffydd yng Nghrist ac ymwneud clos gyda chyd-Gristnogion wrth addoli’r Arglwydd. O ganolbwyntio ar un o’r agweddau hyn yn unig gan anwybyddu’r llall daw gwendidau amlwg i fywyd ysbrydol unrhyw un ohonom yn bur sydyn. Un ai byddwn yn or-ddibynnol ar ffydd pobl eraill i’n cynnal neu byddwn mor unigolyddol nes y cawn gryn drafferth i aeddfedu ac i wasanaethu eraill. Wrth ddod at ein gilydd i foli Duw heddiw, llawenhawn am Waredwr personol a theulu’r ffydd. Diolchwn hefyd bod achubiaeth Saul yn rhoi’r fath obaith i bechaduriaid ym mhob oes, fel y dywedodd Paul ei hun yn 1 Timotheus 1:15-16 (Beibl.net):

‘Mae beth sy’n cael ei ddweud mor wir, a dylai pawb ei gredu: Daeth y Meseia Iesu i’r byd i achub pechaduriaid – a fi ydy’r gwaetha ohonyn nhw. Ond mae Duw wedi maddau i mi, y pechadur gwaetha, er mwyn i bawb weld amynedd di-ben-draw y Meseia Iesu! Dw i’n esiampl berffaith o’r math o bobl fyddai’n dod i gredu ynddo ac yn derbyn bywyd tragwyddol.’

Rhodri

Llais Bro Aled 26.02.17 (PDF)

Llais Bro Aled 26.02.17 (Word)

Dydd Sul, 19 Chwefror 2017

Darlleniad y Dydd:  Josua 24:14-15 (BCND:tud.219 / BCN: tud.200)

‘Ein Tad yn y nefoedd, sancteiddier dy enw; deled dy deyrnas; gwneler dy ewyllys, ar y ddaear fel yn y nef.’ Gyda’r geiriau yma y rhoddodd Iesu wers werthfawr i’w ddisgyblion ynglŷn â sut i weddïo. (Mathew 6:9-13) Dangosodd i ni sut y dylem sylweddoli mawredd ac agosrwydd ein Tad Nefol, a gweddïo gan ddymuno’i weld Ef yn cael ei glodfori gyda’i waith yn dod yn fwy a mwy amlwg yn ein plith. Ac wrth i ninnau ddod at ein gilydd ar ddechrau Sul arall, rydym am barhau i gael ein dysgu gan ein Harglwydd Iesu Grist trwy gael ein trawsffurfio wrth adnewyddu ein meddwl er mwyn inni allu canfod beth yw ei ewyllys, beth sy’n dda a derbyniol a pherffaith yn ei olwg ef. (Rhufeiniaid 12:2)

Dros yr wythnosau diwethaf cafodd nifer o ddigwyddiadau eu cynnal i gofio trichanmlwyddiant geni William Williams, Pantycelyn. Er mai fel emynydd yr ydym ni’n tueddu i feddwl amdano’r dyddiau hyn, defnyddiwyd ef yn helaeth gan yr Arglwydd mewn meysydd gwahanol. (Dwi’n siŵr y clywn fwy am hyn yn ystod y flwyddyn!) Wrth i ni gofio am ei gyfraniad arbennig, rydym am ddiolch i Dduw amdano ac am y ffaith fod Cristnogion yn 2017, ac ar draws y byd, yn parhau i gael eu gwefreiddio gan ei emynau hyfryd. Llwyddodd Pantycelyn i gyfleu ysblander unigryw person Iesu Grist a rhyfeddod ‘Duw yn marw dros y dyn’ mewn modd personol. Nid gwybodaeth Feiblaidd sych oedd ganddo, ond profiad real o waith Duw yn Dad, Mab ac Ysbryd Glân yn ei garu, yn ei gynnal a’i arwain trwy amgylchiadau anodd bywyd.

Wrth i ni droi at ein darlleniad ar y cyd, gwelwn y tebygrwydd rhwng un o themâu cyson Pantycelyn â neges Josua yn annog y bobl i ymroi i addoli’r Arglwydd byw yn hytrach na duwiau’r cenhedloedd o’u cwmpas. A dweud y gwir, mae Josua yn dangos yn glir beth yw’r opsiynau o flaen pobl ym mhob oes: un ai rhoi ein hunain i’r Un a ryddhaodd ei bobl o gaethiwed a’u prynu â gwaed gwerthfawr Un oedd fel oen di-fai a di-nam, sef Crist (1 Pedr 1:19), neu wasanaethu eilun dduwiau. Mae’n hawdd i ni feddwl fod Josua yn esiampl anghyffredin o ffydd, ond dyna alwad pob Cristion heddiw hefyd. I roi’n ffydd yng Nghrist, a byw ein bywydau mewn diolchgarwch i Dduw am ein hachub trwy ras, gan ddyheu am i eraill hefyd ddod i dderbyn Crist fel Arglwydd a Gwaredwr. Allwn ni gyd-fynd â’r hyn ddywed Pantycelyn yn emyn 314 Caneuon Ffydd?

Wel dyma’r gwrthrych cun,
a dyma’r awr a’r lle
cysegraf fi fy hun
yn gyfan iddo fe;
ffarwél, ffarwél bob eilun mwy,
mae cariad Iesu’n drech na hwy.

Rhodri

Llais Bro Aled 19.02.17(PDF)

Llais Bro Aled 19.02.17(Word)