Dydd Sul, 18 Chwefror 2018

Darlleniad y Dydd:  Deuteronomium 33:26-29 (BCND:tud.196 / tud.179)

Bore da a chroeso cynnes i bob un ohonoch i’n gwasanaethau. Tybed beth ydych chi’n ei ddisgwyl wrth i ni ddod at ein gilydd heddiw? Sul cyffredin o fwynhau cymdeithasu gyda’n cyd-aelodau, cael moli’r Arglwydd a gwrando ar ei Air? Faint ohonom sydd wrth fynd i’r capel yn disgwyl cael ein newid gan Dduw? Oherwydd dyna anogaeth Rhufeiniaid 12:2 Beibl.net – i ni adael i Dduw ‘newid eich bywyd chi’n llwyr drwy chwyldroi eich ffordd o feddwl am bethau. Byddwch yn gwybod wedyn beth mae Duw eisiau, ac yn gweld fod hynny’n dda ac yn ei blesio fe, ac mai dyna’r peth iawn i’w wneud.’

Golyga hyn ein bod trwy nerth ac arweiniad yr Ysbryd Glân yn barod i gyflwyno’n hunain fel aberth i’r Arglwydd, gan droi cefn ar ein hen ffordd bechadurus o feddwl a gweithredu. Ac wrth gwrs, mae hon yn broses barhaus i’r Cristion, lle’r ydym yn gwrando ac yn ufuddhau i lais y Bugail Da sydd wedi rhoi ei einioes dros y defaid. (Ioan 10:11)

Os yw hynny’n gwneud i ni deimlo braidd yn anghyfforddus rhaid i ni holi’n hunain, ydym ni’n ymddiried ym mwriadau Duw ar ein cyfer, neu’n tybio fod ein cyfforddusrwydd yn well i ni na’r hyn y mae’r Tad nefol yn ei ddymuno i’w blant?

Mae’n darlleniad ar y cyd o ddiwedd Deuteronomium yn cynnwys disgrifiad hyfryd o Dduw ddylai wneud i ni feddwl eto pam ydym ni’n petruso rhag ymddiried ynddo. ‘Duw’r oesoedd yw dy noddfa, (lle diogel, Beibl.net) ac oddi tanodd y mae’r breichiau tragwyddol.’ (33:27) Disgrifiad hyfryd, ond wrth ddarllen yr holl adnodau sy’n cael eu cynnwys ar ddiwedd pennod 33 sylweddolwn fod gwedd ddigon ymosodol i’r hyn y mae Duw wedi ei wneud dros ei bobl hefyd. Oherwydd wrth achub ei bobl, mae’r Arglwydd wedi gorfod trechu’r gelyn. Ac wrth i ni edrych ymlaen at y Pasg, gwelwn fod achubiaeth y Cristion wedi’i sicrhau wrth i Grist drechu’n gelynion pennaf ni (pechod, marwolaeth, y diafol) trwy ei farwolaeth a’i atgyfodiad. Os yw Duw felly wedi mynd i’r fath drafferth er mwyn ein hachub rhag y gelyn all ein dinistrio, pam ydym ni’n ofni gadael iddo barhau i weithio ynom er daioni o ddydd i ddydd? ‘Nid arbedodd Duw ei Fab ei hun, ond ei draddodi i farwolaeth trosom ni oll. Ac os rhoddodd ei Fab, sut y gall beidio â rhoi pob peth i ni gydag ef?’ (Rhufeiniaid 8:32)

Diolchwn heddiw fod Duw wedi gweld ein cyflwr truenus ac wedi dod yng Nghrist i’n hachub, ac ildiwn ein hunain iddo yn ffyddiog ‘y bydd i’r hwn a ddechreuodd waith da ynoch ei gwblhau erbyn Dydd Crist Iesu.’ (Philipiaid 1:6)

Rhodri

Llais Bro Aled 18.02.18 (PDF)

Llais Bro Aled 18.02.18 (Word)

Dydd Sul, 11 Chwefror 2018

Darlleniad y Dydd:  Galatiaid 6:14-16 (BCND:tud.211 / tud.192)

‘Ti Arglwydd yw fy nghyfran a’m cwpan, ti sy’n diogelu fy rhan.’ Gyda’r geiriau yna mae Dafydd yn moli Duw yn Salm 16:5 ac yn mynegi ei obaith yn y presennol a’r dyfodol. Gweddïwn heddiw am eneiniad yr Ysbryd i’n galluogi i weld fod hynny’n wir i ninnau hefyd yng Nghrist, gan fod ein hetifeddiaeth yn ddiogel ynddo yn awr ac am byth.

Mae Dydd Mawrth Ynyd rownd y gornel, ac os ydy’ch ceg chi’n grimp am grempog cofiwch fod digonedd o gynhwysion gwahanol yn y siopau i sicrhau y cewch yr union beth sydd at eich dant. O’r siwgr a’r lemon traddodiadol i’r hufen iâ a’r Nutella llawn calorïau, mae’r hyn sy’n gwneud y grempog berffaith yn wahanol o un person i’r llall. Ond siawns fod yn rhaid i rysáit y grempog ei hun aros yr un fath? Tynnwch y blawd neu’r wyau allan o’r gymysgedd, neu ychwanegwch furum, ac yn saff i chi nid crempog fydd o’ch blaen wedyn!

Mae hyn yn ein hatgoffa o neges ganolog y Llythyr at y Galatiaid sy’n cynnwys adnodau darlleniad y dydd. Galwad fawr Paul yw na ddylai Cristnogion symud oddi wrth y newyddion da am Iesu Grist gan mai neges Duw yw hi, neges sy’n datgan mai trwy ffydd yn Iesu yn unig y gall pobl ddod i berthynas iawn gyda Duw. Aiff Paul mor bell a dweud Os oes rhywun yn cyhoeddi neges wahanol i’r un wnaethoch chi ei chredu, melltith Duw arno!’ (Galatiaid 1:9).

A dyna’r rheswm pam fod Paul yn terfynu trwy roi siars iddo’i hun i sicrhau mai croes Crist yw unig sail ei ymffrost, nid unrhyw beth o’i eiddo ef.

Gwyddai Paul yn iawn mai’r demtasiwn bennaf i Gristnogion oedd cael eu twyllo i ychwanegu at yr Efengyl. Ond na, meddai Paul, os ychwanegwch at yr Efengyl, nid Efengyl mohoni bellach. Nid byw bywyd da, gwybod y Beibl neu berthyn i genedl (neu eglwys!) benodol sy’n cyfrif, ond ydych chi’n ymddiried yn Iesu a’r hyn a wnaeth trwy farw ar y Groes? Os oes gennym wir ffydd ynddo, yna mae’r hyn a enillodd Iesu trwy ei farwolaeth a’i atgyfodiad yn dod yn eiddo i ni. Byddwn yn greadigaeth newydd trwy waith yr Ysbryd Glân, bydd y byd a’i bethau wedi colli’i afael arnom, a ninnau’n byw bywyd newydd i Dduw yn hytrach nac i ni’n hunain. Dyna pam y dywedodd Paul yn gynharach yn Galatiaid 2:20Yr wyf wedi fy nghroeshoelio gyda Christ; a mwyach, nid myfi sy’n byw, ond Crist sy’n byw ynof fi. A’r bywyd yr wyf yn awr yn ei fyw yn y cnawd, ei fyw trwy ffydd yr wyf, ffydd ym Mab Duw, yr hwn a’m carodd i ac a’i rhoes ei hun i farw trosof fi.’ Gweddïwn am gymorth Duw i fyfyrio ar y geiriau hyn, ac am y ffydd fydd yn ein galluogi ninnau fel Paul i ymffrostio yng nghroes ein Ceidwad.

Rhodri

Llais Bro Aled 11.02.18 (PDF)

Llais Bro Aled 11.02.18 (Word)

Dydd Sul, 4 Chwefror 2018

Darlleniad y Dydd:  Joel 3:14-16 (BCND:tud.830 / tud.756)

Bore da a chroeso i’n hoedfaon ar draws Bro Aled heddiw. Diolchwn fod yr Arglwydd wedi ein rhoi ni mewn gwlad lle gallwn gyfarfod yn rhydd i’w addoli, heb unrhyw ofn na braw.

Unwaith i chi ddechrau meddwl am y peth mae yna lawer o fanteision o fod yn blentyn – bwyd yn cael ei ddarparu’n gyson, dim poeni am arian, gallu mynd i chwarae heb feddwl am yr hyn sy’n dod fory neu’r wythnos nesaf, a’r diniweidrwydd o beidio bod wedi profi na deall llawer o ddrygioni’r byd. Oedd, roedd bod yn blentyn yn amser da i lawer ohonom ni. Ond un peth dwi ddim yn gweld ei golli ydy cael braw! Rhywsut wrth dyfu, mae llai o bethau’n rhoi braw i mi a dwi’n llai tebygol o gael hunllefau. Cofiwch pan yn blentyn pan fyddai ci yn cyfarth yn ymosodol arnoch chi, neu eich bod yn colli’ch ffordd mewn tyrfa o bobl, neu efallai fod gwylan wedi swoopio lawr (does dim gair Cymraeg i gyfleu yr hyn mae gwylanod llwglyd yn ei wneud!) a dwyn eich hufen iâ allan o’ch dwylo! Yn ystod y sioc a’r crio, beth mae’r plentyn eisiau fwyaf? Mam neu dad! Wnaiff neb arall y tro. Rhaid cael mam neu dad yna i cael cwtsh a’i gadw’n saff.

Yn ein darlleniad heddiw o lyfr Joel, ysgogiad tebyg sydd i ni. Y braw: 14Mae tyrfaoedd enfawr yn Nyffryn y dyfarniad!  Mae dydd barn yr ARGLWYDD yn agos yn Nyffryn y dyfarniad! 15 Mae’r haul a’r lleuad wedi tywyllu, a’r sêr wedi diflannu. 16 Mae’r ARGLWYDD yn rhuo o Seion; a’i lais yn taranu o Jerwsalem, nes bod yr awyr a’r ddaear yn crynu. Dyna i chi ddigwyddiad i godi braw ar rywun! Mae’r effeithiau naturiol yn ddigon brawychus: haul a’r lleuad a’r sêr wedi diflannu, a’r awyr a’r ddaear yn crynu, ond beth ddylai roi’r ofn mwyaf i ni ydy sut mae’r darlleniad yn cychwyn. Mae dydd barn yr ARGLWYDD yn agos (Joel 3:14). Mae’r dydd yn dod pan fydd pawb yn sefyll o flaen gorsedd y Goruchaf ac yn ateb am sut maen nhw wedi byw. Ydy hyn yn codi braw arna chi? Os ydy o, mae diwedd adnod 16 yn andros o gysur: mae’r ARGLWYDD yn lle saff i’w bobl guddio ynddo, mae e’n gaer ddiogel i bobl Israel. Yng ngwyneb barn Duw, gallwn redeg i guddio ynddo fel plentyn yn rhedeg at ei rieni. Wrth sylweddoli ein bod yn euog, gallwn droi ato fo, rhedeg i guddio yn ei freichiau a gofyn am faddeuant yn enw Iesu Grist.

Mae’r Arglwydd yn farnwr cyfiawn, ond mae o hefyd yn gaer ffyddlon a chadarn i’r rhai sy’n llochesu yn ei fynwes. Os oes gennym ofnau, poenau ac euogrwydd yn ein bywyd, dewch i ni redeg i guddio yn ei freichiau Sanctaidd Ef.

Gwion

Llais Bro Aled 04.02.18 (PDF)

Llais Bro Aled 04.02.18 (Word)

Dydd Sul, 28 Ionawr 2018

Darlleniad y Dydd:   Mathew 7:21-23 (BCND:tud.8 / tud.7)

Croeso cynnes i bawb ohonoch i’n hoedfaon heddiw. Lle’r oeddech chi pan glywsoch chi am …….? Boed y gair yn y bwlch yn Aberfan, saethu Kennedy, neu ymosodiad Medi’r 11eg, dwi’n siŵr fod y rhan fwyaf ohonom yn gallu cofio darnau o newyddion neu ddigwyddiadau a’n hysgwydodd i’r byw. Maent yn torri ar draws patrwm arferol bywyd a gwneud i ni ddwys ystyried pethau. A dyna’r union effaith y mae geiriau Iesu i’w gael arnom wrth i ni droi at ein darlleniad ar y cyd o Mathew 7 heddiw. Dywed Iesu yn blaen nad yw pawb sy’n honni bod yn ddilynwyr yn ddilynwyr go iawn iddo. Ac felly nid yw pawb sy’n dweud eu bod yn Gristnogion wir yn Gristnogion. Gall hyd yn oed y rhai sy’n gwneud pethau mawr yn enw Iesu fod yn twyllo’u hunain a chael eu gwrthod gan Grist ar ddydd y farn. Yn naturiol mae’r rhybudd yma gan Iesu’n gwneud i ni feddwl yn ddifrifol am ein ffydd ein hunain, ac mae dysgeidiaeth Iesu yma’n gyfarwyddyd addas i’n cyfeirio wrth wneud hynny.

Da o beth yw i bawb ohonom holi’n hunain: ar sail beth ydw i’n tybio fy mod yn Gristion – ar sail fy ngweithredoedd neu fy magwraeth, neu’r hyn y mae pobl eraill wedi ei ddweud wrthyf? Oherwydd yn y pen draw, nid beth ydw i wedi ei wneud, nag o le’r wyf wedi dod sy’n allweddol, ond pa fath o berthynas sydd gen i hefo’r Arglwydd Iesu. Ydym ni wedi ildio’n hunain i Grist? Os ydym wedi troi at Iesu o ddifrif gan ymddiried ynddo Ef a throi cefn ar ein pechod a’n hunan gyfiawnder, mae’r Beibl yn ein dysgu fod Iesu yn ein derbyn ni fel ag yr ydym. Wedi’r cwbl, hwn yw’r un a roddodd y gwahoddiad hyfryd: “Dewch ata i, bawb sy’n cael eich llethu gan feichiau trwm, a rhof i orffwys i chi.” (Mathew 11:28) Ac os ydym wedi cael ein huno hefo Iesu trwy ffydd, yna mae’r Ysbryd Glân ynom, a bydd ei ffrwyth i’w weld trwy’n bywydau. (Galatiaid 5:22) Dyna pam fod geiriau Iesu yn Mathew 7 yn pwysleisio fod y rhai sy’n wir ddilynwyr iddo yn ei adnabod, gyda’r berthynas honno’n cael ei hamlygu wrth iddynt wneud ewyllys y Tad (Mathew 7:23). Felly mae gwir ffydd yng Nghrist yn golygu proffesu pwy yw eich Arglwydd, bod mewn perthynas gariadus ag Ef (Crist yn ein hadnabod ni a ninnau’n ei adnabod Ef), a byw mewn ffordd sy’n cyd-fynd â hynny yn gyhoeddus ac yn y dirgel.

Wrth i ni ystyried y pethau yma i gyd, gweddïwn am gymorth Duw i ddangos i bob un ohonom yr hyn sy’n wir amdanom, a thrwy hynny y cawn ras i bwyso’n llwyr ar Iesu, y Bugail Da a’n hunig obaith mewn bywyd a marwolaeth.

Rhodri

Llais Bro Aled 28.01.18 (PDF)

Llais Bro Aled 28.01.18 (Word)

Dydd Sul, 21 Ionawr 2018

Darlleniad y Dydd:   Diarhebion 9:7-10 (BCND:tud.583 / tud.533)

Bore da a chroeso cynnes i chi i gyd i’r oedfaon ar draws Bro Aled. Pam na ddown ni o flaen yr Arglwydd hollalluog heddiw a’i addoli? Oherwydd yr hyn mae Iesu Grist wedi ei wneud drosta ni, does dim byd yn ein rhwystro rhag dod at Dduw mewn gweddi ac addoliad, gan blygu o’i flaen a’i adnabod fel Brenin.

Tybed pa mor wir ydy’r gosodiad yma: Gellir ddweud mwy am gymeriad person drwy astudio’r ffordd maent yn ymateb na thrwy astudio eu gweithredoedd. Mae’n destun ddigon diddorol i’w ystyried. Mae pobl yn gallu dewis gwneud llawer o bethau – da neu drwg, hael neu hunanol – er enghraifft bwydo’r digartref, dwyn o’r siop, rhoi pres i elusen, bwyta holl fferins eich ffrind! Trwy ein gweithredoedd, mi fedrwn lywio barn pobl am ein bywydau ni. Ond, mae ymateb yn beth gwahanol. Mae’r ffordd rydym yn ymateb ar y pryd i sefyllfa yn dweud y gwir am bwy ydym ni. Mi allai un person sy’n bwydo’r digartref droi’n gas iawn petai rhywun yn cwestiynu ei gymhellion. Mae’r ffordd rydym yn adweithio, neu ein hymateb i sefyllfa, yn dangos ein gwir gymeriad. Tybed sut ydym yn ymateb os nad ydy pethau’n mynd ein ffordd ni, neu os ydy rhywun yn ein cywiro, neu yn ein ceryddu?

Mater tebyg iawn sydd ganddom yn Diarhebion 9 heddiw. Mae’r awdur yn rhoi cipolwg i ni o sut ymateb mae pobl sy’n gwatwar yn ei roi i wahanol sefyllfaoedd – yn benodol, sut mae pobl ddoeth a phobl ffôl yn ymateb i gerydd neu gyngor. Heb fynd i ormod o fanylder am beth yn union mae’n ei ddweud, mae dau gwestiwn yn codi i ni o’r geiriau yma: 1) Sut ydyn ni’n ymateb pan mae pobl yn ein ceryddu neu yn ein cywiro? Ydyn ni’n rhoi llond ceg iddyn nhw neu yn eu dirmygu – “Beth mae nhw’n wybod?” Neu ydyn ni’n troi’n sur yn eu herbyn nhw: “Does ganddyn nhw ddim hawl i siarad am fy mywyd i.” Neu tybed, fel yn adnodau 9 a 10, ydyn ni’n parchu ac yn croesawu’r cyngor, gan sylweddoli ein bod i gyd yn bechaduriaid ac yn gyfartal o flaen Duw? Ydy’r ffordd rydym ni’n ymateb i bethau yn adlewyrchu sut bobl rydym eisiau fod?

Yr ail gwestiwn i ni ydy tybed ydym ni’n adnabod y bobl ddoeth yn ein bywydau? Ydym ni’n gweld gwaith Duw ym mywyd person trwy’r ffordd maen nhw’n ymateb i sefyllfa? Ydy’n llygaid ni ar agor i weld sut mae Duw yn newid pobl i fod yn debycach iddo fo? Ac yna, ydym ni’n clodfori Duw am y newid?

Gwion

Llais Bro Aled 21.01.18 (PDF)

Llais Bro Aled 21.01.18 (Word)

Dydd Sul, 14 Ionawr 2018

Darlleniad y Dydd:   1 Ioan 2:15-17 (BCND:tud.264 / tud.242)

Bore da a chroeso cynnes i chi i’r oedfaon ar draws Bro Aled. Dewch i ni roi clod i’r Arglwydd trwy ein mawl heddiw gan ei fod yn deilwng o’n holl fawl. Dewch i ni gydaddoli’r Duw byw sy’n frenin perffaith, yr un sy’n codi’r gwan o’r llwch ac yn achub yr anghenus.

Tybed ydych chi’n gyfarwydd efo’r geiriau “Ni all neb wasanaethu dau feistr… Ni allwch wasanaethu Duw ac Arian”? Mae Iesu’n eu dweud fel rhan o’r Bregeth ar y Mynydd yn Mathew 6. Maen nhw’n weddol adnabyddus, ond tybed ydyn ni wir yn ystyried beth maent yn eu olygu? A meddwl am eiriau Ioan yn ein darlleniad heddiw, beth mae’n ei olygu i “beidio caru’r byd a’i bethau…” ond yn hytrach, caru’r Tad.

Os edrychwn ar adnod 16 o 1 Ioan 2, gwelwn restr o bethau sy’n cael eu cynnig gan y Byd: trachwant y cnawd a’r llygad, a balchder mewn meddiannau. Mewn rhai cyfieithiadau mae ‘brolio yn y pethau ryda ni wedi eu cyflawni’. Ydy rhain yn ‘ddigwyddiadau’ penodol? Nac ydyn! Cyfeiriadau at ffordd o feddwl ydynt, ffordd o feddwl sy’n arwain ni oddi wrth Dduw a thuag at hunanoldeb, balchder a thrachwant – tri cham sy’n ein harwain yn bellach o lle dylem ni fod.

Ystyriwch drachwant y cnawd neu bethau corfforol. Rydym yn aml yn gallu anwybyddu hyn gan feddwl ei fod yn gyfyngedig i anfoesoldeb rhywiol, ond y gwir ydy ei fod yn cyffwrdd ar bob agwedd o’n bywydau ni! Chwennych bwyd neu ddiod arbennig i’r fath raddau fel ein bod ni’n byw ar gyfer y pethau yna – maent yn dod yn feistri ar ein bywydau.

Ystyriwch wedyn drachwant y llygaid, neu chwant am bethau materol. Eto, mae’n cynnwys yr agwedd rywiol, ond mae hefyd yn ymestyn at farnu pobl yn ôl eu edrychiad, neu ymarweddiad. Os ydym yn canolbwyntio gymaint ar olwg pobl eraill neu ar ein hunanolwg, yna rydym yn anwybyddu priodweddau ysbrydol a chymeriad person.

Yn olaf wedyn, mae gennym falchder mewn meddiannau a chyflawniadau neu gampau. Efallai ein bod yn ymfalchïo yn ein balchder o’n meddiannau, neu o’n clyfrwch, o’n ffrindiau neu o’n cyfoeth. Mae hyn yn ein harwain i feddwl ein bod o statws uwch na rhai pobl, gan edrych i lawr ar bobl eraill ac i ffwrdd o ogoneddu Duw am ei gariad a’i ffyddlondeb.

Os ydym yn dweud ein bod yn Gristnogion, hynny ydy yn bobl sy’n byw trwy ras Duw yn unig i addoli Duw efo’n holl berson, ond eto yn parhau i gwrso beth sydd gan y byd i gynnig i’n boddhau ni, allwn ni yn wir ddweud mai Iesu sy’n gyntaf yn ein calonnau?

Gwion

Llais Bro Aled 14.01.18 (PDF)

Llais Bro Aled 14.01.18 (Word)

Dydd Sul, 7 Ionawr 2018

Darlleniad y Dydd:   Salm 102:25-28 (BCND:tud.549 / tud.501)

Blwyddyn newydd dda i holl ddarllenwyr Llais Bro Aled ar Sul cyntaf 2018! Wrth i ni roi’r addurniadau i’w cadw am flwyddyn arall, beth am ddechrau gan roi diolch i Dduw am ei ddaioni a’i ffyddlondeb dros y flwyddyn aeth heibio? Ac wrth edrych ymlaen, beth am wneud hynny’n ddisgwylgar gan fod y Beibl yn cyfeirio at Dduw fel ‘yr un sydd â’r gallu ganddo i wneud yn anhraethol well na dim y gallwn ni ei ddeisyfu na’i ddychmygu, trwy’r gallu sydd ar waith ynom ni.’ (Effesiaid 3:20). Gweddïwn felly ar i’r Arglwydd weithio ynom, a’n bendithio trwy agor ein llygaid er mwyn i ni ryfeddu o’r newydd at fawredd ei ras a’i gariad tuag atom yng Nghrist.

Tybed faint ohonoch a gafodd ddillad fel anrhegion Nadolig? Maent yn parhau i fod yn anrhegion poblogaidd a defnyddiol, nid am fod pawb yn cymryd diléit mewn ffasiwn, ond oherwydd bod dillad yn hwyr neu’n hwyrach yn tueddu i wisgo neu fod yn ddiffygiol. Gallwn ddweud yr un fath am gymaint o bethau yn ein byd ni – ceir, cyfrifiaduron, hyd yn oed cartrefi. Y drefn arferol yw bod yna newid er gwaeth neu angen adnewyddu arnynt dros amser. Ar ddiwedd Salm 102, sef ein darlleniad ar gyfer heddiw, mae’r Salmydd yn ystyried y patrwm hwn. Rydym yn byw mewn creadigaeth lle mae pethau’n ymddangos ac yna’n darfod, lle mae newid yn digwydd yn gyson – a hynny’n aml yn achosi problemau a phoen i ni. Ond mae’r Salmydd yn gweld hyn oll ochr yn ochr â phwy yw’r Creawdwr. Er bod y nefoedd a’r ddaear yn cael ei newid fel gwisg, mae’r Arglwydd yn wahanol – ‘ond yr wyt ti yr un, a’th flynyddoedd heb ddiwedd.’ (Salm 102:27) Aiff hyd yn oed ymhellach yn adnod olaf y Salm trwy bwysleisio fod y Creawdwr cadarn, digyfnewid hwn hefyd yn rhoi diogelwch i blant ei weision. Meddyliwch am funud beth mae hyn yn ei olygu – er na all unrhyw un ohonom ddianc rhag y broses syrthiedig o edwino a dirywio dros amser, wrth ddod i berthynas newydd â’r Creawdwr gall pobl feidrol dderbyn diogelwch a sicrwydd ym mhresenoldeb Duw! Mae hyn i gyd yn bosib yn sgil dyfodiad y Creawdwr tragwyddol i mewn i’w greadigaeth pan wisgodd gig a gwaed dynol. A phan fu farw ac atgyfodi o’r bedd, enillwyd buddugoliaeth un waith am byth dros bechod, marwolaeth ac uffern. Wrth i ni gredu yng Nghrist, rydym yn derbyn etifeddiaeth a bywyd newydd fydd byth yn darfod, nac yn difetha nac yn diflannu.’ (1 Pedr 1:4 Beibl.net) Diolchwn felly, waeth beth yw’n sefyllfa ansefydlog bresennol, fod gobaith bywiol a sicr i’w gael yn Iesu Grist – sydd yr un ddoe, heddiw ac am byth. (Hebreaid 13:8)

Rhodri

Llais Bro Aled 07.01.18 (PDF)

Llais Bro Aled 07.01.18 (Word)

Dydd Sul, 17 Rhagfyr 2017

Croeso cynnes i bawb ohonoch i’n gwasanaethau Nadolig ar hyd a lled Bro Aled heddiw. Gweddïwn am oleuni’r Ysbryd Glân er mwyn i ninnau hefyd allu rhyfeddu a moli fel y bugeiliaid a’r doethion wrth gael clywed unwaith eto am wyrth y Ceidwad yn y crud. Gan mai hwn yw Llais Bro Aled olaf 2017 dyma’r cyfle i mi, Mair, a Gwion ddymuno Nadolig dedwydd a blwyddyn newydd fendithiol i bawb ohonoch, ac i ddiolch i bawb am eich cefnogaeth a’ch cymorth dros y flwyddyn aeth heibio. Diolch o galon hefyd i bob un o’r fro fu’n ymweld â chartrefi gofal lleol i ganu carolau dros yr wythnos ddiwethaf.

Siom fawr oedd gorfod gohirio’r gwasanaeth carolau a phlygain nos Sul diwethaf, ond os Duw a’i myn gobeithiwn aildrefnu gwasanaeth carolau a phlygain i bob oed yng nghapel Llannefydd am 10.30 fore Sul nesaf. Dewch i gael toriad o’r paratoadau munud olaf a mwynhau mawl, paned, a mins pei cyn cinio!

Wedi’r holl rybuddion am y rhew a’r eira, mae’n ymddangos fod yr arbenigwyr tywydd yn haeddu canmoliaeth am fod yn eithaf agos i’w lle gyda’u rhagolygon. Ddydd Sul yn enwedig, roedd hi’n anodd peidio rhyfeddu mor gywir oeddynt wrth ddarogan amseriad y pluo trwm. Ond teimlad digon rhyfedd yw gweld rhywbeth yn digwydd yn union fel y mae rhywun wedi dweud wrthych ynte? Dwi’n siŵr mai profiad tebyg gafodd Mair a Joseff pan anwyd Iesu. Roedd y ddau ohonynt wedi cael gwybod o flaen llaw am y geni unigryw (Mathew 1:18-25; Luc 1:26-38), ac eto gallwn ddeall yn iawn pam mai rhyfeddu a wnaeth pawb a glywodd y disgrifiadau gwych am Fab Mair (Luc 2:18; 22). Tueddu i ryfeddu wnawn ninnau wrth weld eira hefyd, er bod y mwyafrif ohonom yn hen gyfarwydd ag ef! Ond nid yw’r rhyfeddu hwnnw’n parhau gan fod yr eira’n diflannu mor sydyn i ni yng Nghymru.

Wrth i ni glywed hanes y Geni unwaith eto eleni, beth am i ni weddïo am gymorth Duw i beidio dotio dros dro fel y gwnawn hefo eira, ond yn hytrach i ddysgu gan Mair a gadwodd y cyfan a glywodd yn ddiogel yn ei chalon a myfyrio arnynt (Luc 2:19). Nid megis seren wib y daeth Iesu ond i fyw go iawn, i dyfu’n ddyn a gadwodd y gyfraith yn berffaith cyn mynd o’i wirfodd i’r groes i waredu ei bobl o’u pechodau (Mathew 2:21). Oherwydd hynny, yr ymateb priodol yw ymddiried: rhoi ein calon a’n bywyd i Iesu yr unig Achubydd, fel yr anogir ni yng ngharol 466 (CFf):

Beth a roddaf iddo,
llwm a thlawd fy myd?
Pe bawn fugail rhoddwn
orau’r praidd i gyd;
pe bawn un o’r doethion
gwnawn fy rhan ddi-goll;
ond pa beth a roddaf?
Fy mywyd oll.

(Christina Rossetti, 1830-94,
cyf. Simon B. Jones, 1894-1964)

Rhodri

Llais Bro Aled 17.12.17 (PDF)

Llais Bro Aled 17.12.17 (Word)

Dydd Sul, 10 Rhagfyr 2017

Darlleniad y Dydd:   Luc 2:27-33 (BCND:tud.63 / tud.58)

Bore da a chroeso cynnes i chi ar benwythnos mor oer! Dewch i ni ymuno gyda’n gilydd i addoli’r Duw Byw a chanu clod i’w enw O.

Ydach chi erioed wedi cael eich synnu gan rywbeth? Falle eich bod chi’n disgwyl un peth amser Nadolig, ond rhywbeth hollol wahanol sy’n cyrraedd? Da chi’n gyfarwydd â’r sefyllfa dwi’n siŵr: rydych chi’n sicr fod y lledawgrymu yr ydach chi wedi bod yn ei wneud wedi bod yn ddigon amlwg ond gwaetha’r modd, pan mae’r diwrnod mawr yn dod, nid pâr o esgidiau newydd sydd wedi eu lapio ond pâr o sannau a tea cosy! Wrth gwrs, nid siom yn unig all gael ei deimlo. Weithiau mae’r anrheg – er yn annisgwyl – yn llawer iawn gwell na’r hyn allen ni fod wedi ei ddychmygu!

Hanes tebyg i hyn ynglŷn â Simeon sydd gennym heddiw yn Luc pennod 2. Mae’r Ysbryd Glân wedi addo iddo y bydd yn cael gweld y Meseia cyn iddo farw. Wel, dyna i chi addewid! Mae’n siŵr ei fod wedi deffro bob bore yn edrych ymlaen i weld pa fath o achubwr fydd Duw yn ei anfon i Israel – arweinydd milwrol? Gwleidydd carismataidd? Brenin cryf i uno Israel? Un diwrnod mae’r Ysbryd Glân yn ei dywys at y deml ac mae’n dod i ddeall mai’r baban bach yma ym mreichiau ei rieni ydy’r Meseia, Achubwr y Byd! Ydy o wedi siomi? Ydy o’n cwyno y buasai’n well ganddo rywbeth arall? Wrth gwrs ddim, “dyma Simeon yn cymryd y plentyn yn ei freichiau a dechrau moli Duw.” (Luc 2:28) Mae gweld y Meseia Iesu yn arwain Simeon i addoli Duw.

Mae’r hanes yma yn dangos yn eglur fod Iesu Grist yn reswm i bobl foli Duw. Mae’r ffaith fod Iesu wedi ei eni yn ddigon i bobl fod yn canu clod i’r Arglwydd. Wrth i ni ddod at y Nadolig, ydyn ni’n sylweddoli pa mor arbennig ydy Iesu Grist?

Mae addoliad Simeon yn cyfeirio at pa mor bwysig i Simeon oedd gweld y Meseia. Dyma oedd ei ddyhead mwyaf, hyd nes ei fod yn hapus i farw rŵan ei fod wedi gweld yr Iesu. Mae bod wedi gweld Achubwr dynoliaeth yn ddigon iddo. Mae’n sylweddoli pwy ydy Iesu a pha mor bwysig ydy o, ac mae hyn yn ddigon iddo i beidio bod eisiau unrhyw beth arall mewn bywyd! Ydy hyn yn wir i ni y Nadolig yma? Oes gennyn ni ein golwg ar Iesu Grist, yr un sy’n rhoi bywyd a chyflawnder i ni?

Gwion

Llais Bro Aled 10.12.17 (PDF)

Llais Bro Aled 10.12.17 (Word)

Dydd Sul, 3 Rhagfyr 2017

Darlleniad y Dydd:   Deuteronomium 18:14-19  (BCND:tud.179/ tud.164)

Croeso cynnes atom ar Sul cyntaf Rhagfyr, a ninnau ond ychydig dros dair wythnos i ffwrdd o’r Nadolig! Hyd yn oed os ydi hynny’n gwneud i chi ochneidio’n ddwfn wrth feddwl am yr holl bethau sydd angen eu gwneud, cofiwch am y cyfle arbennig sydd gennym dros yr wythnosau nesaf i ystyried rhyfeddod Duw yn gwisgo cig a gwaed ein dynoliaeth. Byddwn yn dathlu ac yn diolch am ddyfodiad y Gwaredwr yn Oedfa Garolau a Phlygain Bro Aled yn Llansannan nos Sul nesaf. Dewch yn llu i fwynhau’r awyrgylch arbennig mewn golau cannwyll ac i addoli Crist o’r nef!

Bydd y darlleniad ar y cyd o bosib yn eich taro fel un ychydig yn rhyfedd. Beth yn union sy’n mynd ymlaen yma? Pan feddyliwch am eiriau’r garol ‘Wele, cawsom y Meseia’ (C. Ff. 441) ydych chi erioed wedi ystyried at beth mae’r cwpled ‘darfu i Moses a’r proffwydi ddweud amdano cyn ei ddod’ yn cyfeirio? Wrth gwrs, mae’n awgrymu fod cyfeiriadau at y Meseia trwy’r Hen Destament, ond yn achos y cyfeiriad at Moses, gallwn weld yn ein darlleniad heddiw gyswllt amlwg gyda dyfodiad Iesu i’r byd. Yn Deuteronomium 18, mae Duw yn addo y byddai un arall tebyg i Moses yn dod i arwain y bobl trwy fod yn enau i eiriau Duw yn eu plith. Proffwyd fyddai yn datgan gair Duw ac yn debyg i Moses gan ei fod yn codi o blith y bobl. Ac wrth i ni droi at y Testament Newydd, sylweddolwn mai Crist oedd pen draw’r addewid hwn – dyna mae Pedr yn ei egluro yn Actau 3:22-23.

Felly Iesu yw’r un a ddaeth â neges Duw i ni, a bydd y rhai sy’n ei anwybyddu yn atebol i Dduw am hynny (Deuteronomium 18:19). Ond wrth gwrs, nid proffwyd yn unig yw Iesu Grist fel y gwelwn ym mhennod gyntaf yr Efengyl yn ôl Mathew. Yn 1:21, gelwir mab Mair yn Iesu – ‘am mai ef a wareda ei bobl oddi wrth eu pechodau’, ac yna Immanuel (y mae Duw gyda ni) yn 1:23. Duw yn dod i’w fyd yn fabi, ac yn achub pobl o’r union gyflwr sy’n eu gwahanu oddi wrth eu Creawdwr!

Wrth i ni ddathlu genedigaeth Iesu eleni, gweddïwn am gymorth yr Ysbryd Glân i ymateb i’r hanes sydd mor gyfarwydd heb gau ein clustiau. Oherwydd cariad tragwyddol y daeth Iesu i’r byd ac yr aeth o’i wirfodd i’r groes i’n cymodi â Duw. Iesu yw’r negesydd a chanolbwynt y newyddion da o lawenydd mawr! Awn ato mewn ffydd, gan ddiolch am y cyfan a wnaeth dros ei bobl.

Wele, cawsom y Meseia,
cyfaill gwerthfawroca’ ‘rioed;
darfu i Moses a’r proffwydi
ddweud amdano cyn ei ddod:
Iesu yw, gwir Fab Duw,
Ffrind a Phrynwr dynol-ryw.

(Dafydd Jones 1711-1777)

Rhodri

Llais Bro Aled 03.12.17 (PDF)

Llais Bro Aled 03.12.17 (Word)