Dydd Sul, 9 Rhagfyr 2018

Croeso mawr i bawb ohonoch i’n hoedfaon. Ddiwedd yr wythnos ddiwethaf y daeth y newyddion brawychus am farwolaeth y Parchedig Euros Wyn Jones, Llangefni. Bu Euros yn wyneb cyfarwydd ym Mro Aled dros y blynyddoedd, yn pregethu’n gyson a hefyd yn darlithio ar amrywiol bynciau i nifer o fyfyrwyr DAWN a Choleg yr Annibynwyr. Yn naturiol rydym am gydymdeimlo â theulu Euros yn eu colled tra byddwn hefyd yn diolch i Dduw am gyfraniad un oedd yn unplyg yn ei argyhoeddiadau Cristnogol ac a weithiodd yn ddiflino i feithrin cenhedlaeth newydd o weision i Grist yng Nghymru.

Dros yr wythnosau nesaf, dwi’n siŵr y bydd nifer fawr ohonom yn cael ein hatgoffa o’r hanesion cofiadwy am eni Mab Duw trwy gyfrwng darlleniadau Beiblaidd neu ddramâu’r geni. Ond mor hawdd yw i ni ddatgysylltu’r hyn a glywn am Joseff, Mair a’r babi a anwyd oddi wrth ein profiadau go iawn ni. Er bod cenhedlu Crist yn wyrth trwy gyfrwng yr Ysbryd Glân, does dim awgrym bod yr enedigaeth felly. Ac er bod Catholigiaeth wedi tueddu i or-ddyrchafu Mair, nid yw’r dystiolaeth Feiblaidd yn honni dim mwy am Mair na’i bod yn ferch ifanc a ddangosodd ffydd yn ei Harglwydd pan nad oedd yn gwbl sicr sut oedd popeth yn mynd i droi allan. Os edrychwn yn fanwl ar yr adran lle mae Mair yn clywed am ei beichiogrwydd annisgwyl ym mhennod gyntaf Luc, nid y ffaith y bydd yn cael plentyn a hithau’n wyryf sy’n ei chythryblu i ddechrau, ond yn hytrach bod Duw am ddangos ffafr tuag ati (Luc 1:28-29). Faint ohonom ni sy’n synnu fod Duw yn dangos ffafr tuag at bobl annheilwng heddiw, ac yn dewis rhai ffôl a gwan er mwyn cywilyddio’r doeth a’r cryf (1 Corinthiaid 1:27)?

Ond wedi i’r angel roi esboniad i Mair, ymateb ffydd a ddaeth o’i gwefusau: “Dyma lawforwyn yr Arglwydd; bydded i mi yn ôl dy air di.” (Luc 1:38) Ni chafodd Mair y darlun cyflawn ynglŷn â’i mab hynaf, ond fe glywodd ddigon iddi allu ymddiried yn Nuw, ac ildio’i hun i wneud gwaith yr Arglwydd. Yn aml, dyma brofiad ddaw i ran credinwyr hefyd. Heb ateb i bob cwestiwn, bydd gofyn i ni ymddiried yn yr Arglwydd a’i Air cadarn. A gallwn wneud hyn yn hyderus oherwydd ein bod wedi cael gwybod mwy na Mair! O ddarllen gweddill y Testament Newydd sylweddolwn i faban Mair dyfu’n ddyn, a thrwy ei farw a’i atgyfodiad cyflawnodd y cyfan er mwyn ein cymodi â Duw, a rhoi i’w bobl fywyd tragwyddol!

Diolchwn y Nadolig hwn nad stori ffug yw hanes geni Iesu, a bod Duw yn parhau i ddangos ffafr ac i aros gyda phawb sydd wedi rhoi eu bywydau i’w unig Fab, y Gwaredwr.

Rhodri

Llais Bro Aled 09.12.18

Dydd Sul, 25 Tachwedd 2018

Croeso cynnes i’n gwasanaethau ym Mro Aled heddiw. Dim ond mis i fynd tan y Nadolig, peri dychryn neu ddiflastod i chi mae’r ffaith honno?! Sut bynnag ydych chi’n teimlo am y Nadolig, does fawr ddim gobaith i chi anwybyddu’r dathliadau dros y mis nesaf. Yn ffenestri’r siopau neu wrth droi at y cyfryngau daw’r neges yn gyson – mae’r diwrnod mawr bron â chyrraedd! Ond wrth i ni droi at y Beibl i ystyried yr adroddiadau am eni Crist, mae’n ddadlennol nad pryd y ganwyd Iesu sy’n cael ei bwysleisio yn gymaint â pham y mae’r enedigaeth hon mor bwysig. I’n helpu i ystyried y cwestiwn hwn rydym am droi yn ôl ychydig ganrifoedd at Hyfforddwr Thomas Charles, a chwestiwn 64 sy’n holi pam fod yn rhaid i’r Gwaredwr (Achubwr) fod yn Dduw ac yn ddyn? Mae Charles yn nodi dwy ran i’w ateb:

  1. Heb fod yn Dduw, ni allai ein hachub – ‘Does dim duw arall yn bod ar wahân i mi! Fi ydy’r Duw cyfiawn sy’n achub –does dim un arall!’ Eseia 45:21
  2. Heb fod yn ddyn, ni allai ddioddef a marw drosom – ‘Roedd y Meseia wedi dioddef drwy farw dros bechodau un waith ac am byth, er mwyn dod â chi at Dduw. Ie, yr un wnaeth bopeth yn iawn yn marw dros y rhai wnaeth bopeth o’i le! Cafodd ei ladd yn gorfforol, ond daeth yr Ysbryd ag e yn ôl yn fyw.’ 1 Pedr 3:18

Genedigaeth wyrthiol oedd un Iesu oherwydd mai dyma ddyfodiad Duw mewn cnawd dynol er mwyn gwneud y gwaith unigryw o achub dynion a merched euog. Oni bai i Iesu gael ei eni yn Dduw ac yn ddyn, ni fyddai achubiaeth na gobaith i ddynol ryw – dyna pa mor dyngedfennol yw geni mab Mair.

Gwelais fwletin newyddion yn ddiweddar yn nodi bod Tîm Achub Mynydd Llanberis yn dathlu 50 mlynedd ers iddynt ddechrau. Gwasanaeth a werthfawrogir yn fawr gan bawb sy’n mynydda, yn arbennig y rhai sydd wedi bod mewn helbul. Ond heb y tîm achub mynydd beth fyddai’n digwydd? Pwy fyddai â’r sgiliau a’r cyfarpar priodol i wneud yn siŵr fod y rhai sydd mewn angen difrifol yn cael eu symud ar fyrder o berygl i ddiogelwch? Wrth gwrs, argyfyngau yn unig yw’r achlysuron pan mae angen galw ar dîm achub mynydd, ond neges y Beibl yw bod pawb angen ei achub yn dragwyddol am ein bod i gyd wedi’n gwahanu oddi wrth Dduw. ‘Mae’r un fath i bawb am fod pawb wedi pechu. Does neb wedi gallu cyrraedd safon berffaith Duw ar eu pennau’u hunain.’ (Rhufeiniaid 3:23).

Mae’r Achubwr wrth law, mae’n barod ac yn abl i’n gwneud yn ddiogel am byth, ydym ni am alw arno?

Rhodri

Llais Bro Aled 25.11.18

Dydd Sul, 11 Tachwedd 2018

Croeso cynnes i chi i’r oedfaon wrth i ni gofio 100 mlynedd ers y cadoediad a ddaeth a’r Rhyfel Byd Cyntaf i ben. Yng nghanol y cyfan fydd yn digwydd heddiw, trown at Dduw gan weddïo ar iddo gynnal pobl ar draws y byd sy’n ceisio dod i delerau ag effeithiau trychinebus rhyfel. A diolchwn hefyd, er y niwed a’r tywyllwch sy’n dod yn sgil casineb a thrais, fod gobaith am gymod a heddwch tragwyddol trwy waed Iesu Grist, ‘oherwydd ef yw ein heddwch ni.’ (Effesiaid 2:14)

Ydych chi erioed wedi cael y profiad hwnnw o siarad â hen ffrind, neu gyd-weithwyr nad ydych wedi eu gweld ers blynyddoedd a rhyfeddu iddynt gofio amdanoch? Mae yna rywbeth hyfryd iawn mewn dod i ddeall fod pobl yn cofio amdanoch, ac yn arbennig i Gristion mae gwybod fod Cristnogion eraill yn cofio ac yn gweddïo drosom yn gysur enfawr mewn amgylchiadau anodd. Nid yw hynny’n syndod gan fod y Beibl yn annog credinwyr i weddïo’n daer ar Dduw mewn pob math o sefyllfaoedd gwahanol, a hynny mewn hyder y bydd yr Arglwydd yn gweithredu yn ôl ei ddoethineb ei hun, ac er daioni ei bobl. (Rhufeiniaid 8:28)

Ond nid dim ond pobl sy’n cofio amdanom. Wrth ddarllen y Beibl gwelwn y datganiad rhyfeddol fod Duw ei hun yn cofio ei bobl. Yn ystod darlithoedd DAWN yn Aberystwyth yn ddiweddar arweiniodd Hywel Edwards ni i fyfyrio ar adnodau y byddai’n ddigon hawdd i ni frysio heibio iddynt ar ddiwedd Exodus 2.  ‘Ond yr oedd pobl Israel yn dal i riddfan oherwydd eu caethiwed, ac yn gweiddi am gymorth, a daeth eu gwaedd o achos eu caethiwed at Dduw. Clywodd Duw eu cwynfan, a chofiodd ei gyfamod ag Abraham, Isaac a Jacob; edrychodd ar bobl Israel ac ystyriodd eu cyflwr.’ (Exodus 2:23-25)

Tydi Arglwydd y Lluoedd ddim yn anymwybodol o’n poenau a’n anghenion. Wrth glywed cwynfan ei bobl oherwydd gormes y gelyn, cofiodd Duw y cyfamod a wnaeth â hwy. Cyfamod yw’r gair cyfoethog a geir yn y Beibl i ddisgrifio’r ymrwymiad diwyro hwnnw y mae’r Arglwydd wedi ei wneud i’w bobl. Ac i Gristnogion heddiw, mae mwy fyth o gysur o wybod mai cyfamod newydd yng ngwaed Iesu Grist sydd gennym erbyn hyn. (Luc 22:20) Nid gobeithio y bydd Duw yn gwneud rhywbeth i’w hachub rhywbryd yn y dyfodol y mae’r saint, ond ymddiried fod yr hyn a gyflawnodd Iesu trwy ei farwolaeth a’i atgyfodiad yn ddigon i achub pawb sy’n credu, yn awr ac am byth.

‘Duw a’n cofiodd, Duw a’n carodd,

Duw osododd Iesu’n Iawn;

Duw er syndod ddarfu ganfod

trefn gollyngdod inni’n llawn.’

Rhodri

Llais Bro Aled 11.11.18

Dydd Sul, 28 Hydref 2018

Mae hi’n ddydd Sul olaf mis Hydref ac mae hynny’n golygu os ydych wedi derbyn y Llais Bro Aled hwn ar bapur yn eich capel lleol, eich bod wedi llwyddo i gofio troi’r clociau (yn ôl!) neithiwr ac wedi cyrraedd yr oedfa ar yr amser cywir. Os ydych yn darllen hwn yn electroneg cyn dydd Sul, yna gallwch ddiolch i mi eto am eich atgoffa o’r gwaith pwysig sydd angen ei wneud nos Sadwrn! Dwi’n siŵr fy mod wedi ysgrifennu am droi’r clociau yn y gorffennol, ond bob tro y mae angen mynd at y dasg arbennig hon mae’n fy nharo fel un o’r arferion rhyfedd hynny sy’n dod i’n rhan fel oedolion. Meddyliwch – mae’n achlysur sydd wedi codi ddwywaith bob blwyddyn ers i mi allu cofio, ond eto mae dal angen fy atgoffa ei fod yn digwydd!

Nid cyd-ddigwyddiad yw’r ffaith fod cymaint o’r Beibl yn atgoffa pobl Dduw mewn gwahanol ffyrdd. Yn yr Hen Destament, roedd Cyfraith Duw yn atgoffa’r bobl yn gyson o’u pechod a’u hangen am faddeuant trwy’r cyfarwyddiadau manwl am aberthau a sut oeddynt i addoli Duw sanctaidd. (Hebreaid 10:3-4) Ac os edrychwn ar nifer o’r Salmau, cyfeiriadau at y ddihangfa o’r Aifft trwy’r Exodus a geir er mwyn i bobl yr Arglwydd gofio pwy a’u hachubodd. E.e. ‘Ond gwaredodd ef hwy er mwyn ei enw, er mwyn dangos ei rym. Ceryddodd y Môr Coch ac fe sychodd, ac arweiniodd hwy trwy’r dyfnder fel pe trwy’r anialwch. Gwaredodd hwy o law’r rhai oedd yn eu casáu, a’u harbed o law’r gelyn.’ (Salm 106:8-10)

Beth amdanom ni heddiw felly? Beth yw’r pethau holl bwysig y mae angen i ni gael ein hatgoffa ohonynt? O droi at y Testament Newydd, gwelwn bwyslais ychwanegol, ond nid annisgwyl yn cael ei amlygu. Marwolaeth ac atgyfodiad yr Arglwydd Iesu yw prif destun y cofio yno oherwydd mai dyna’r unig ffordd i bechaduriaid gael eu cymodi â Duw. Pan mae Paul yn agosáu at ddiwedd ei lythyr cyntaf at y Corinthiaid, mae am eu hatgoffa o’r Efengyl. A beth yw’r Efengyl? Oherwydd, yn y lle cyntaf, traddodais i chwi yr hyn a dderbyniais: i Grist farw dros ein pechodau ni, yn ôl yr Ysgrythurau; iddo gael ei gladdu, a’i gyfodi y trydydd dydd, yn ôl yr Ysgrythurau; ac iddo ymddangos i Ceffas, ac yna i’r Deuddeg.’ (1 Corinthiaid 15:3-5)

Yr hyn y mae angen i bob Cristion ei gofio yw’r hyn y mae Crist wedi ei gyflawni dros ei bobl. Does dim gobaith i ni hebddo Ef, ond i bawb sy’n credu ynddo Ef mae bywyd tragwyddol wedi ei roi’n rhodd i’r annheilwng. Gweddïwn am gymorth yr Arglwydd i gofio, ac am nerth i geisio Crist mewn ffydd ac edifeirwch.

Rhodri

Llais Bro Aled 28.10.18

Dydd Sul, 14 Hydref 2018

Bore da a chroeso cynnes i bawb ohonoch i’n gwasanaethau ar draws Bro Aled. Â ninnau yng nghanol tymor diolchgarwch, gweddïwn ar i Dduw ddangos i ni trwy ei Ysbryd mor fawr yw ei allu, ac mor brydferth yw ei gariad achubol tuag at ei bobl yn Iesu Grist. Ac wrth i ni ryfeddu at yr hyn a wnaeth yr Arglwydd a chael cysur wrth bwyso ar Ei addewidion, gofynnwn am arweiniad yr Ysbryd i foli a diolch i’r Un sydd wedi’n caru ‘cymaint nes iddo roi ei unig Fab, er mwyn i bob un sy’n credu ynddo ef beidio â mynd i ddistryw ond cael bywyd tragwyddol.’ (Ioan 3:16)

Heno, byddaf yn mynd i hyfforddiant Eglwys Bresbyteraidd Cymru ar ddiogelu data. Does gen i ddim syniad beth yn union fydd yn cael ei ddweud, ond dwi’n gobeithio y bydd gennym syniad gwell fel gofalaeth o’r ffordd ymlaen wedi inni gael ein rhoi ar ben ffordd. Y tu ôl i’r ddeddf newydd ar ddiogelu data mae yna fwriad doeth i warchod gwybodaeth bersonol ac i geisio diogelu preifatrwydd unigolion. Profiad digon anghyfforddus yw derbyn galwadau gan rai sy’n gwybod eich enw, cyfeiriad, ayyb a chithau heb unrhyw syniad pwy sydd ben arall y ffôn, na sut y maent yn gwybod cymaint amdanoch! Ond ydych chi erioed wedi meddwl pwy sy’n gwybod pob manylyn personol amdanoch? Nid cyfeirio at sgamwyr, cyfaill agos na hyd yn oed gymar oes ydw i yma, ond at ein Creawdwr. Mae’r Llythyr at yr Hebreaid yn dweud: Does dim byd drwy’r greadigaeth gyfan yn gallu cuddio oddi wrth Dduw. Mae e’n gweld popeth yn glir. A dyma’r Duw dŷn ni i gyd yn atebol iddo. (Hebreaid 4:13 Beibl.net) Mae’r Arglwydd yn gweld y cyfan – nid gweithredoedd yn unig ond hefyd y meddyliau pechadurus a hunan gyfiawn nad ydym hyd yn oed yn eu cydnabod! Brawychus? Mae’r Arglwydd hefyd wrth gwrs yn gweld ein poenau a’n gofidiau dwysaf, y rhai nad ydym yn barod i’w rhannu ag eraill – ac mae’r Gair yn ein hatgoffa fod Iesu yn archoffeiriad sy’n cyd-ddioddef â’n gwendidau ni. (Hebreaid 4:15)

Ein rhesymeg yn aml dros geisio cuddio pethau rhag eraill yw cywilydd neu ofn – beth fyddant yn ei feddwl ohonof, wnawn nhw droi cefn arnaf wrth weld yr ochr arall i bwy ydw i? Yn y Beibl cawn glywed am Dduw sy’n datgan ei farn yn eglur ar ein drygioni, ond sydd hefyd wedi trefnu ffordd i faddau ein holl bechodau. Gwêl yr Arglwydd bopeth amdanom ond, o ddod at Iesu mewn ffydd ac edifeirwch, gallwn fod yn hyderus o’i gariad diddiwedd tuag atom. Gwrthodwyd Iesu ar y Groes er mwyn i’w ddisgyblion gael eu derbyn yn blant tragwyddol i’w Tad. Diolch Iddo!

Rhodri

Llais Bro Aled 14.10.18

Dydd Sul, 30 Medi 2018

Croeso cynnes i bawb ohonoch i’n gwasanaethau ar draws Bro Aled. Heddiw, byddwn yn ystyried y cwestiwn – beth yw bywyd tragwyddol? Ac unwaith eto, byddwn yn troi at wefan www.gotquestions.org am ysbrydoliaeth. Cofiwch, os oes cwestiynau penodol yr hoffech inni ymdrechu i’w hateb yn y dyfodol, croeso cynnes i chi eu gyrru i mi ar y cyfeiriad e-bost sydd ar waelod y dudalen ôl.

Bywyd tragwyddol – term sy’n cael ei ddefnyddio lawer gwaith mewn oedfaon ar draws Cymru ond beth yn union mae’n ei olygu? Miliynau o flynyddoedd yn y nefoedd gyda’r angylion? Dyna’r darlun poblogaidd o bosib, ond nid yw’n cyd-fynd yn llawn â phwyslais y Beibl. Wrth i ni droi at Air Duw, gwelwn fod bywyd tragwyddol yn ymwneud yn uniongyrchol â’n perthynas â Duw, ac yn arbennig felly â’i Fab Iesu Grist. Wrth gwrs mae’r term tragwyddoldeb yn cyfeirio at y goruwchnaturiol, y tu allan i amser fel yr ydym ni yn ei brofi a’i ddeall o ddydd i ddydd, ond mae bywyd tragwyddol yn y Beibl hefyd yn ymwneud ag ansawdd bywyd gyda’r Arglwydd a’n creodd. Rhodd gan Dduw yw bywyd tragwyddol sy’n golygu na fydd y rhai sy’n ei dderbyn yn wynebu marwolaeth dragwyddol (sef pen draw naturiol pechod yn ôl Rhufeiniaid 6:23).

Sut felly y gallwn ni dderbyn bywyd tragwyddol? Ateb clir y Testament Newydd yw y gallwn dderbyn y rhodd hwn os ydym yn derbyn Iesu Grist trwy ffydd. Dyma grynodeb gofiadwy llythyr cyntaf Ioan Y sawl y mae’r Mab ganddo, y mae’r bywyd ganddo; y sawl nad yw Mab Duw ganddo, nid yw’r bywyd ganddo.’ (1 Ioan 5:11) Ac wrth ystyried hyn, mae’n hyfryd sylweddoli bod y rhodd o fywyd tragwyddol ar gael heddiw i’r Cristion, ac nid yw’n rhywbeth y mae angen disgwyl amdano wedi marwolaeth. Eto mae geiriau Ioan yn gymorth mawr: Pwy bynnag sy’n credu yn y Mab, y mae bywyd tragwyddol ganddo….’ (Ioan 3:36) Sylwer mai yn y presennol y mae Ioan yn sôn am gael bywyd, ac nid rhywbryd yn y dyfodol.

Daeth Iesu, Mab Duw i’r byd a bu farw dros bechod a choncro marwolaeth trwy atgyfodi. Iddo Ef y rhoddwyd yr awdurdod i roi bywyd tragwyddol i eraill. A’r rhai sy’n derbyn bywyd yw’r rhai sy’n ymddiried yng Nghrist ac yn ei adnabod: ‘A hyn yw bywyd tragwyddol: dy adnabod di, yr unig wir Dduw, a’r hwn a anfonaist ti, Iesu Grist.’ (Ioan 17:3) Golyga hyn os ydym yn gofyn i ni’n hunain oes gen i fywyd tragwyddol, mae’r ateb yn dibynnu ar ydym ni’n adnabod Duw trwy Iesu. Cofiwn nad yw gwybod am Iesu ar ei ben ei hun yn ddigon – mae hyd yn oed y cythreuliaid yn gallu rhoi disgrifiad digon cywir o bwy yw Iesu! (Mathew 8:29) Ond mae’r crediniwr yn un â’i Waredwr ac yn gwybod nad oes dim yn y bydysawd yma greodd Duw yn gallu’n gwahanu ni oddi wrth gariad Duw yn ein Harglwydd ni, y Meseia Iesu!’  (Rhufeiniaid 8:39 Beibl.net)

Rhodri

Llais Bro Aled 30.09.18

Dydd Sul, 16 Medi 2018

Croeso cynnes i chi i’n gwasanaethau heddiw! O dro i dro, byddwn yn defnyddio Llais Bro Aled i geisio mynd i’r afael â rhai o gwestiynau sylfaenol Cristnogaeth. Yr wythnos hon, byddwn yn ystyried y cwestiwn – beth yw Cristion? Mae’r ateb canlynol i’w gael ar wefan ddefnyddiol www.gotquestions.org:

Ymddengys y gair Cristion deirgwaith yn y Testament Newydd (Actau 11:26; Actau 26:28; 1 Pedr 4:16). Galwyd dilynwyr Iesu Grist yn “Gristnogion” yn gyntaf yn Antiochia (Actau 11:26) gan fod eu hymddygiad, eu gweithgaredd, a’u llefaru fel Crist. Defnyddiwyd y gair i ddechrau gan bobl Antiochia nad oedd wedi’u hachub fel llysenw i wneud sbort ar y Cristnogion. Ystyr llythrennol y gair yw ‘perthyn i garfan Crist’ neu ‘credwr neu ddilynwr Crist’, sydd yn debyg iawn i ddiffiniad Geiriadur Prifysgol Cymru.

Yn anffodus dros amser mae’r gair “Cristion” wedi colli llawer iawn o’i arwyddocâd, ac fe’i defnyddir yn aml am bobl sydd ond yn grefyddol, neu’n foesol, ac nid am rywun sy’n dilyn Iesu Grist. Mae llawer o bobl sydd ddim yn credu nac yn ymddiried yn Iesu Grist yn ystyried eu hunain yn Gristnogion am eu bod yn mynd i’r capel, neu am eu bod yn byw mewn gwlad “Gristnogol”. Ond nid yw mynd i’r eglwys/capel, gwasanaethu rhai llai ffodus, na bod yn berson da yn gwneud rhywun yn Gristion. Fel y dywedodd rhywun unwaith “Nid yw mynd i’r eglwys yn gwneud rhywun yn Gristion, yn fwy nag yw mynd i garej yn gwneud rhywun yn gar.” Nid yw bod yn aelod o eglwys, mynd i wasanaethau yn aml, na rhoi i’r eglwys yn eich gwneud yn Gristion.

Mae’r Beibl yn ein dysgu na all gweithredoedd da ein gwneud yn dderbyniol i Dduw. Dywed Titus 3:5 wrthym (Beibl.net) ‘Wnaeth e ddim ein hachub ni am ein bod ni’n dda, ond am ei fod e’i hun mor drugarog! Golchodd ni’n lân o’n pechod a rhoi bywyd newydd i ni drwy’r Ysbryd Glân.’ Felly Cristion yw rhywun sydd wedi ei eni o’r newydd drwy Dduw (Ioan 3:3; Ioan 3:7; 1 Pedr 1:23). Dywed Effesiaid 2:8 wrthym mai Trwy ras yr ydych wedi eich achub, trwy ffydd. Nid eich gwaith chwi yw hyn; rhodd Duw ydyw. Gwir Gristion yw rhywun sydd wedi edifarhau, ac wedi rhoi ei ffydd a’i ymddiriedaeth yn Iesu Grist yn unig.

Golyga hyn ymddiried ym mherson Iesu Grist, a’r ffaith iddo farw ar y groes i dalu am ein pechodau, cyn atgyfodi ar y trydydd dydd i ddangos ei fuddugoliaeth dros farwolaeth. Dywed Ioan 1:12 wrthym: ‘Ond cafodd pawb wnaeth ei dderbyn, sef y rhai sy’n credu ynddo, hawl i ddod yn blant Duw.’ Mae gwir Gristion felly yn blentyn i Dduw, ac wedi derbyn bywyd newydd yng Nghrist, ac fe welir hyn yn eu cariad tuag at eraill, a’u hufudd-dod i Air Duw (1 Ioan 2:4; 1 Ioan 2:10).

Llais Bro Aled 16.09.18

Dydd Sul, 2 Medi 2018

Croeso cynnes i bawb ohonoch ar gychwyn tymor newydd o weithgareddau ac oedfaon ym Mro Aled! Gobeithio eich bod wedi mwynhau’r haf ac yn barod ar gyfer yr hyn a ddaw wrth i’r hydref agosáu a chymaint ohonom yn cychwyn ar gyfnod newydd mewn ysgol, coleg neu swydd. Heddiw dechreuwn gyda gwasanaeth newydd Bore Bro Aled fydd yn cael ei gynnal bob deufis i bawb yn y Fro. Bydd y gwasanaethau hyn yn gyfle i bob oed ddod at ein gilydd i addoli a gwrando ar Air Duw gyda phregeth yn yr oedfa a gweithgareddau penodol ar gyfer plant ac ieuenctid. Yn ychwanegol, byddwn ni fel tîm gweinidogaethol hefyd yn wynebu cyfnod o addasu dros y misoedd nesaf, a dwi’n siŵr y byddwch yn barod i weddïo am ddoethineb i mi a Mair wrth i ni geisio gwneud y defnydd gorau o’n hamser er clod i Dduw. Yn sgil yr angen i ni edrych eto ar sut ydym yn gwasanaethu’n effeithiol, bydd Llais Bro Aled yn cael ei gyhoeddi bob pythefnos o hyn ymlaen, a bydd yn cynnwys nifer o ddarnau wedi’u haddasu o ffynonellau eraill fydd yn ein helpu i ddeall ac i gwestiynu beth yw bod yn Gristion heddiw. Mae’n diolch yn enfawr i Mair am ei gwaith diflino a’i threfnusrwydd yn paratoi’r cylchlythyr yn ddi-ffael i ni bob wythnos ers blynyddoedd bellach, a gweddïwn y bydd Llais Bro Aled yn parhau i fod yn ffordd effeithiol o rannu gwybodaeth am ein gweithgareddau a’n cynorthwyo yn ein ffydd.

Wrth i ni fyw mewn dyddiau digon ansicr mewn llawer ffordd, mae’n galondid mawr bod y Beibl yn cydnabod breuder bywyd dynol ond eto’n dychwelyd at Dduw fel y rheswm pam y gall y Cristion edrych ymlaen at y dyfodol heb ofni. Mae Salm 100:3-4 yn annog yr addolwr i ddiolch i Dduw oherwydd mai’r ‘Arglwydd sydd Dduw; ef a’n gwnaeth, a’i eiddo ef ydym, ei bobl a defaid ei borfa.’ Os ydym wedi rhoi’n ffydd yn y Bugail Da sydd wedi marw i achub ei ddefaid (Ioan 10:11), yna cofiwn fod ganddo ofal tragwyddol drosom. Nid geiriau gwag yw’r rhain ond gwirioneddau ac addewidion gwerthfawr sydd yn y Beibl ac wedi cael eu trysori gan y saint dros y canrifoedd. A thrwy ei Air a’i eglwys mae Duw am i ni gael ein hadeiladu yn ein ffydd i wynebu’r hyn a ddaw. Pam y byddai’r Arglwydd yn ymwneud â’i bobl fel hyn, a ninnau wedi crwydro oddi wrtho droeon? ‘Oherwydd da yw’r Arglwydd; y mae ei gariad hyd byth, a’i ffyddlondeb hyd genhedlaeth a chenhedlaeth.’ Salm 100:5

Rhodri

Llais Bro Aled 02.09.18

Dydd Sul, 22 Gorffennaf 2018

Darlleniad y Dydd:  Ioan 13: 12-16 (BCND:tud.118 / BCN:tud.108)

Croeso cynnes i chi i’r oedfaon heddiw ac i rifyn olaf Llais Bro Aled tan fis Medi. Dyma felly gyfle gwych i mi ddymuno’n dda i bawb fydd yn mynd i lawr i’r Sioe yn Llanelwedd ac i bob un fydd yn mwynhau mymryn o wyliau dros yr wythnosau nesaf, mwynhewch! Hoffwn hefyd ddiolch o galon i chi am bob cymorth a chyfraniad at waith ein heglwysi dros y tymor diwethaf, ac yn enwedig felly i Mair a Gwion am eu holl lafur gwerthfawr fel tîm gweinidogaethol. A pheidiwch ag anghofio am yr oedfa arbennig fore Sul nesaf yng Nghefn Meiriadog lle cawn gyfle i ddiolch i Gwion am ei holl waith fel cynorthwy-ydd ym Mro Aled. Wedi’r oedfa – barbeciw, gan obeithio nad yw pawb wedi diflasu arnynt erbyn hyn!

Ydych chi’n cofio’r teimlad ar ddiwedd blwyddyn ysgol? Mae’n debyg fod y rhan fwyaf o’r cyffro yn dod o sylweddoli’r fath ryddid oedd i’w gael i wneud pethau a mynd i lefydd na fyddech fel arfer yn ymweld â nhw. Ond wrth gwrs, nid penrhyddid llwyr oedd hyn gan fod tasgau i’w gwneud a bloeddiadau i godi o’r gwely yn parhau hyd yn oed yn ystod y gwyliau. Ac wrth ddychwelyd i’r ysgol roedd digon o gyfle i siarad hefo ffrindiau a rhannu wrthynt yr hyn fu’n digwydd ers i chi gyfarfod ddiwethaf.

Meddyliwch mor bwysig i Gristnogaeth yw’r ddwy agwedd yma – rhyddid a rhannu newyddion da gydag eraill. Mae’r Testament Newydd yn gyson yn atgoffa Cristnogion fod Iesu wedi marw er mwyn eu rhyddhau o gaethiwed pechod ac i fyw bywyd o gyflawnder wrth ddilyn eu Gwaredwr. ‘I ryddid y rhyddhaodd Crist ni.’ (Galatiaid 5:1) Ond nid yw hyn yn golygu penrhyddid. Nid yw Crist wedi aberthu ei hun er mwyn i Gristnogion ddilyn eu chwantau pechadurus heb falio dim am y canlyniadau. Y bywyd newydd y mae Duw am i’w blant ei fwynhau yw’r rhyddid i garu a gwasanaethu ein gilydd (Galatiaid 5:13 Beibl.net). Y cyfle hwnnw i wasanaethu Duw ac eraill yn yr ymwybyddiaeth nad ar sail ein gweithredoedd da y cawn ein derbyn gan Dduw, ond yn hytrach ein bod yn cyflawni gweithredoedd da gan ein bod eisoes wedi’n derbyn trwy’n ffydd yn Iesu Grist. Yn ychwanegol at y rhyddid sy’n eiddo i’r Cristion am byth, gwelir hefyd yn y Beibl gyfarwyddiadau cyson i siarad am fawredd a daioni Duw gydag eraill. ‘Diolchwch i’r Arglwydd. Galwch ar ei enw, gwnewch yn hysbys ei weithredoedd ymysg y bobloedd.’ (Salm 105:1) Dros weddill yr haf, gweddïwn am gymorth yr Ysbryd Glân i fwynhau’r rhyddid y mae Crist wedi ei ennill i ni, ac wrth i ni wneud hynny i gael hyder cynyddol i rannu’r Efengyl gydag eraill.

Rhodri

Llais Bro Aled 22.07.18

Dydd Sul, 15 Gorffennaf 2018

Darlleniad y Dydd:  Salm 34: 1-8 (BCND:tud.507 / BCN:tud.463)

Croeso i chi i’r oedfaon ar draws Bro Aled. Mae’n bleser i ni unwaith eto gael dod at ein gilydd fel corff Crist i gael ein hadeiladu a’n cynnal gan ein gilydd a gan Ysbryd Crist, sy’n ein huno (1 Corinthiaid 12).

Tybed ydych chi dros yr wythnosau diwethaf wedi cael eich hudo gan ‘world cup fever’? Neu efallai eich bod wedi cael eich tynnu i mewn i’r stori newyddion am y plant oedd yn yr ogof yng ngwlad Thai? Mae’n rhyfedd fel mae rhai darnau o newyddion neu ddigwyddiadau yn tueddu i gymryd gafael yn y boblogaeth – ydych chi’n cofio mor wallgof oedd pobl yn mynd yn ystod cyfnod tîm pêl droed Cymru ym mhencampwriaeth yr Ewros yn 2016? Er iddynt ar y dechrau fod yn ran fechan o’r newyddion neu o’n meddyliau ni, wrth i ni glywed pobl eraill yn sôn amdanyn nhw ac efallai eitemau newyddion yn adrodd yr hanes, mae’r digwyddiadau yma’n chwyddo yn ein dychymyg. Cyn hir, mae’r cyffro yn cymryd gafael ac rydan ninnau’n rhannu’r newyddion hefo pobl eraill, yn eu hannog nhw hefyd i ddilyn y peth. Rydan ni, fel petai, yn mynd o’r ‘tu allan’ i’r ‘tu mewn’.

Tybed a ydy ein siwrne ysbrydol wedi ymddangos fel hyn? Bosib ein bod wedi clywed rhyw si fod pobl yn dod i ffydd. Wedyn, wrth i fwy a mwy o bobl dderbyn Iesu fel iachawdwr, fe aethom i ymchwilio i mewn i’r peth ein hunain. Wrth ddysgu mwy a dechrau gweddïo, fe ddaethom i gredu ein hunain ac i ddweud fel mae Salm 34 yn dweud: “Ro’n i wedi troi at yr ARGLWYDD am help, ac atebodd fi. Achubodd fi o’m holl ofnau. Mae’r rhai sy’n troi ato yn wên i gyd; does dim mymryn o gywilydd ar eu hwynebau”. Mae’r profiad rhyfeddol o gael ein hachub gan waed Iesu yn trawsffurfio ein bywydau yn llwyr: rydym yn pwyso arno fo ac mae rhyw lawenydd yn treiddio yn ddwfn i mewn i’n calonnau.

Ond, ydym ni wedi mynd at y cam nesaf? Ydym ni’n rhannu’r llawenydd a’r cyffro sydd wedi ein heffeithio ni? Ydym ni’n gallu uniaethu gyda dechrau Salm 34? “Dw i am frolio’r ARGLWYDD! Bydd y rhai sy’n cael eu cam-drin yn clywed ac yn llawenhau! Dewch i ganmol yr ARGLWYDD gyda mi! Gadewch i ni ei foli gyda’n gilydd!” Ydym ni eisiau i bobl eraill wybod am y cyffro a’r bywyd sydd i’w gael yn Iesu Grist? Tybed ydym ni’n dal i gredu fod cyffro a bwrlwm i’w gael yn yr Efengyl? Dewch i ni ymhyfrydu yn yr Arglwydd a gadael i’r cyffro a’r llawenydd orlifo allan ohonom.

Gwion

Llais Bro Aled 15.07.18