Dydd Sul, 29 Ebrill 2018

Darlleniad y Dydd:  Ioan 20:30-31 (BCND:tud.127/ tud.116)

Croeso cynnes i bawb ohonoch i oedfaon Sul olaf mis Ebrill. Cofiwch na fydd Oedfa’r Fro heno yn Llansannan ond yn hytrach yng Nghefn Berain, a bydd croeso i unrhyw un sydd am ymuno hefo ni. Lle bynnag y byddwn yn addoli Duw heddiw, gweddïwn am arweiniad yr Ysbryd Glân i’n tywys at Grist fel y gallwn fel y salmydd ymbil – ‘Arglwydd, adfywia fi yn ôl dy air.’ (Salm 119:107)

Un o’r cwestiynau yr ydw i’n cofio eu gofyn yn aml i’m rhieni pan oeddwn i’n blentyn oedd ‘pam’? Fel un oedd ddim yn tueddu i dderbyn yr ateb cyntaf i gwestiynau, gallaf ddychmygu fy mod wedi achosi rhwystredigaeth i dad a mam lawer gwaith! Ond fel oedolion, rydym yn sylweddoli mai trwy ofyn pam y mae plant o bob oed yn dod i ddeall mwy am y byd o’u cwmpas. Mae’r cwestiwn pam yn codi’n aml wrth i ni ddod at y Beibl – gan awduron yr amrywiol lyfrau a’r darllenwyr. Ac os ydych erioed wedi gofyn y cwestiwn pam fod hyn a hyn wedi cael ei gynnwys, mae un awdur dynol wedi rhoi ateb i ni. Wrth i ni droi at ein darlleniad ar y cyd heddiw, gwelwn fod Ioan yn dweud yn blaen tua diwedd ei Efengyl pam y mae wedi mynd i’r fath drafferth i gofnodi’r hanesion am fywyd a gweinidogaeth Iesu o Nasareth. Mae’n pwysleisio fod llawer mwy y gallai fod wedi ei gynnwys wrth ysgrifennu, ond dewisodd yr hyn sydd gennym yn ein Testament Newydd i bwrpas penodol. Nid yw’n cyflwyno Iesu i’w ddarllenwyr gan ei fod yn ddyn diddorol yn unig, er bod y diddordeb ynddo yn parhau filoedd o flynyddoedd wedi iddo droedio ar y ddaear. Na, prif bwrpas Ioan oedd cofnodi’r arwyddion pwysig am Iesu fel Duw a dyn er mwyn i’w ddarllenwyr (ym mhob oes) gael bywyd trwy gredu ynddo. (Ioan 20:31) Ac wrth gwrs mae Ioan hefyd wedi egluro fod y bywyd hwn yn berthynas fywiol a chariadus lle mae’r crediniwr yn adnabod Iesu drosto’i hun. (Ioan 17:3)

Fyddwch chi’n ystyried hynny wrth ddarllen eich Beibl? Ydych chi’n gweddïo cyn mynd i wasanaeth yn y capel y bydd Duw yn siarad yn uniongyrchol i mewn i’ch bywydau wrth i chi wrando ar Air Duw yn cael ei ddarllen a’i bregethu? Oherwydd dyna’r darlun o fywyd i’r Cristion a gawn yn y Beibl. Gan fod Crist wedi codi o’r bedd, mae’n fyw yn awr, ac yn galw pobl o bob math i ddod ato, i ymddiried ynddo, a thrwy hynny i dderbyn maddeuant pechodau a bywyd newydd na fydd diwedd arno.

Beth am i ni gymryd Ioan ar ei air felly, a mynd ati i ddarllen trwy Efengyl Ioan gan holi’n hunain, ydw i wir yn credu mai Iesu yw’r Meseia, Mab Duw? Ac ydw i wedi ymddiried ynddo o ddifri trwy ildio fy hun iddo a throi cefn ar fy hen fywyd hunan-ganolog?

Rhodri

Llais Bro Aled 29.04.18 (PDF)

Llais Bro Aled 29.04.18 (Word)

Dydd Sul, 22 Ebrill 2018

Darlleniad y Dydd:  Eseciel 12:1-7 (BCND:tud.760/ tud.692)

Croeso cynnes i chi i’n hoedfaon heddiw. Dwi ar hyn o bryd (prynhawn dydd Iau) yn rhyfeddu at y tywydd hafaidd yr ydym yn ei fwynhau (ymddiheuriadau mawr os ydych yn darllen hwn ar ddydd Sul a hithau’n oer a glawog eto!) O’r diwedd mae’r gwanwyn wedi cyrraedd – ond beth fydd hynny’n ei olygu i chi? Llawenydd o allu edrych ymlaen at adael y sied wyna, neu obaith o bosib y gallwch fynd am dro braf heb gap a menyg?! Arwydd clir fod pethau’n newid o ran y tymhorau yw’r anifeiliaid sy’n dangos eu pennau fel gwenoliaid neu’r gôg. A phryd oedd y tro diwethaf i chi glywed sŵn unigryw’r gwcw? Mae tipyn o flynyddoedd ers i mi ei chlywed ddiwethaf, ond mae hynny’n dweud mwy amdanaf i na’r gôg! Dwi ddim wedi clywed y gôg, gan nad ydw i wedi bod yn gwrando, nac yn treulio cymaint â hynny o amser allan yn yr awyr agored!

Mae’r Beibl yn ein rhybuddio yn aml fod methu clywed a deall yr hyn a ddywed Duw yn broblem gyffredin ymysg pobl. Nos Fercher daethom i ddiwedd y gyfres o gyfarfodydd Dal i Gredu a gynhaliwyd yng Nghefn Meiriadog ac yn y sesiwn olaf roeddem yn ystyried sut yr oedd y disgyblion yn meddwl am Iesu yn ôl Efengyl Marc. Dyma’r bobl oedd wedi cael y seddi gorau i weld awdurdod Mab Duw wrth i Iesu ddysgu, iacháu a maddau pechod. Ond er y fraint aruthrol yma, llwyddodd y disgyblion i gam-ddeall, i fethu gweld yn glir pwy oedd Iesu a pham yr oedd wedi dod atynt. Yn Marc 8:18 mae Iesu yn troi atynt ac yn gofyn iddynt: ‘A llygaid gennych, onid ydych yn gweld, ac a chlustiau gennych, onid ydych yn clywed?’ Er eu bod yn tybio eu bod yn deall ac yn gweld yn gywir pwy oedd Iesu, nid felly yr oedd. Cyhuddiad ddigon tebyg a welwn yn ein darlleniad o Eseciel 12 heddiw hefyd. Pobl Dduw sydd ar fai gan eu bod yn wrthryfelgar ac oherwydd hynny’n methu gweld, clywed na deall neges Duw am eu cyflwr. Dyna pam mae Eseciel yn dangos iddynt trwy ddarn o ddrama gyhoeddus fod tro ar fyd. Mae’n pacio’i fagiau fel petai’n mynd ar daith bell ac yn cloddio trwy wal y ddinas i arwyddo’r ffaith y byddai pobl Dduw yn cael eu cipio o’u tir gan y gelyn.

Er y rhybudd a ddaeth i bobl trwy Eseciel, roedd gobaith hefyd – fod Duw am weithredu i achub ei bobl. Ac mae’n gwneud hynny trwy Fab Dafydd, y Bugail da roddodd ei fywyd dros y defaid – ‘Byddaf yn gosod arnynt un bugail, fy ngwas Dafydd, a bydd ef yn gofalu amdanynt; ef fydd yn gofalu amdanynt ac ef fydd eu bugail.’ (Eseciel 34:23) Gweddïwn heddiw am i’r Ysbryd Glân roi llygaid ffydd i ni edrych ar Iesu, a chlustiau parod i wrando ac ufuddhau i’r Un sy’n ein galw ato’i hun.

Rhodri

Llais Bro Aled 22.04.18 (PDF)

Llais Bro Aled 22.04.18 (Word)

Dydd Sul, 15 Ebrill 2018

Darlleniad y Dydd:  Hebreaid 13:1-6 (BCND:tud.250 / tud.229)

Bore da i chi gyd a chroeso i’r oedfaon ar draws Bro Aled. Dewch i ni weddïo efo’n gilydd heddiw am bresenoldeb Arglwydd y Nefoedd yn ein bywydau. Dewch i ni hefyd groesawu’r Ysbryd Glân, sy’n rhoi bywyd a nerth i mewn i’n gwasanaethau ni heddiw.

Pwy ydy Duw i chi? Beth ydy rôl Duw yn eich bywyd chi? Mae nifer o ddarluniau gwahanol allem bwyso arnyn nhw i ddisgrifio ein perthynas efo Duw. Efallai ein bod yn meddwl ei fod fel heddwas neu farnwr – mae’n bell, amhersonol ac yn ceisio ein dal allan. Dydy Duw ddim ond yn ymddangos yn ein bywydau pan da ni’n gwneud rhywbeth o’i le, a hyd yn oed bryd hynny, dim ond yna i farnu neu gosbi mae o. Neu tybed ydy Duw fel ‘lifeguard’ yn ein bywydau. Da chi’n gwybod, mae o ar yr ochrau yn ein gwylio ac yn neidio i mewn i’n hachub pan da ni mewn trwbl. Pan mae pethau’n mynd yn ormod yn ein bywydau, dyna pryd da ni’n troi at Dduw gan wybod, neu hyd yn oed ddisgwyl ei fod yn gallu ein hachub.

Dewch i ni edrych ar berthynas y Salmydd gyda’r Arglwydd. “Y mae’r ARGLWYDD o’m tu, nid ofnaf; beth a wna pobl i mi?” Mae’r Arglwydd o’n plaid ni. Mae o ar ein hochr ni, ac yn helpu. I’r rhai sy’n trystio yn yr Arglwydd, mae o yna. Mae adnodau 8 a 9 o Salm 118 yn cynnig bod lloches i’w gael yn Nuw. Mae’r lloches allem ei gael yn Nuw yn fwy saff ac yn fwy dibynadwy nag allwn ei gael yn unman arall. Ym mhob sefyllfa mewn bywyd, mae Duw yna i’n cynnal ac yn brwydro o’n plaid: “Roedden nhw’n gwasgu arna i’n galed, a bu bron i mi syrthio; ond dyma’r ARGLWYDD yn fy helpu.” (Salm 118:13)

Dyna’r sicrwydd mae’r Arglwydd yn ei roi. Does dim rhaid i ni ofni, ond beth am berthynas? Mae Salm 118 yn mynegi cymaint o emosiynau a phrofiadau gwahanol, ond beth sy’n gyffredin yn y rhain i gyd ydy presenoldeb Duw a dibyniaeth y Salmydd ar Dduw yn y sefyllfaoedd gwahanol yma. “Yr Arglwydd sy’n rhoi nerth a chân i mi.” (Salm 118:14) Tybed ydym ni’n ystyried Duw fel yr un sy’n rhoi’r nerth i ni wynebu’r dydd, neu fel yr un sy’n rhoi gwir lawenydd i ni? Neu ydym ni’n sylweddoli ei fod o hyd yn oed yn gallu rhoi’r pethau yna i ni yn y lle cyntaf?

Pam na wnawn ni heddiw gymryd y cyfle i wneud ymchwil i fewn i pwy ydy Duw a sut gymeriad sydd ganddo? Tybed pa fath o Dduw wnawn ni ei ddarganfod wrth ddarllen amdano?

Gwion

Llais Bro Aled 15.04.18 (PDF)

Llais Bro Aled 15.04.18 (Word)

Dydd Sul, 8 Ebrill 2018

Darlleniad y Dydd:  Nehemeia 1:8-11 (BCND:tud.437 / tud.400)

Bore da iawn i bawb a diolch i Rhodri am y gwahoddiad i sgwennu Llais Bro Aled heddiw am y tro cyntaf ers sbel! Dwn i ddim yn iawn ble i ddechrau – does yna gymaint wedi digwydd ac amgylchiadau a phrofiadau newydd i’w rhannu. Y lle gorau i ddechrau siŵr o fod ydi trwy ddiolch – diolch i Dduw am ei faith amynedd a’i ofal ac am y fraint o gael bod yn rhan o’i Eglwys. Mewn ffydd credwn fod yna fendith newydd i ni bob tro y byddwn yn diolch iddo, a’r fendith o gael adnabod ‘grym ei atgyfodiad’ wrth i ni wynebu bob dydd yn ei gwmni.

Mae’r plantos wedi llenwi ein byd yma ers yr ymddeoliad fel y gallwch ddychmygu! Hen dro na fuaswn i mor hirben wrth fagu ein plant ag yr ydw i rŵan wrth warchod ein wyresau, ond peth mawr ydi profiad. Diolch fyddwn ni amdanyn nhw ac wrth wneud hynny, diolch am ofal holl deuluoedd y Fro dros y plant a gweddïo bendith Duw ar bob un.

Does gan Dduw ddim wyrion na wyresau. Mae yn geni plant o’r newydd trwy’r Ysbryd ac yn rhoi ‘Abba, Dad’ yn eu calonnau ac yn eu genau. Rwy’n cofio mynd i Mizoram yn 1994 a dweud wrth y genhedlaeth newydd o Gristnogion yno nad oedd y ffaith fod fy nhad yn Genhadwr yn fy ngwneud i yn Gristion a bod yn rhaid i minnau ddod fy hun at Grist a chael fy ngeni o’r newydd yn blentyn iddo. Roedd hynny yn sioc i rai ond yn taro nodyn cywir i eraill.

Ond fe fyddwn yn hoffi meddwl ar yr un pryd fod elfen o ofal taid a nain yn Nuw hefyd yn ogystal â gofal a chariad tad a mam.

Yn y Beibl sylwn fod Duw yn cofio cenedlaethau o bobl a theuluoedd, ac y mae wedi gosod i bob cenhedlaeth ei chyfrifoldeb y naill i’r llall. Yn y gorchymyn syml “anrhydedda dy dad a’th fam” mae pob cenhedlaeth yn cael ei chynnwys a chyfrifoldeb y naill am y llall yn glir.

Yn ôl Ioan (19:26), dyma ddywedodd Iesu wrtho a Mair pan oedd yn cael ei groeshoelio “Mam annwyl, cymer o fel mab i ti,” 27 ac wrth y disgybl, “Gofala amdani hi fel petai’n fam i ti.” Anrhydeddodd ei Dad nefol trwy gadw pob gorchymyn i’r eithaf. Wrth i ninnau geisio anrhydeddu Duw ein Tad nefol mwynhawn bob cyfle i ddangos gofal a chariad y naill genhedlaeth tuag at y llall – hyd yn oed os ydio’n golygu gwylio’r un rhaglen Peppa am y degfed tro!!

Aneurin

Llais Bro Aled 08.04.18 (PDF)

Llais Bro Aled 08.04.18 (Word)

Dydd Sul, 1 Ebrill 2018

Darlleniad y Dydd:  Mathew 28:1-7 (BCND:tud.36 / tud.33)

‘Nid yw ef yma, oherwydd y mae wedi ei gyfodi fel y dywedodd y byddai…’ Dyma’r geiriau chwyldroadol a glywyd ddeuddydd wedi’r croeshoeliad ac sy’n parhau’n sylfaen i ffydd, cysur a gobaith Cristnogion ar hyd a lled y byd. Wrth i ni ddod at ein gilydd dros wasanaethau Pasg 2018 ym Mro Aled, gweddïwn y bydd y Crist byw yn teyrnasu ar bob rhan o’n bywydau. A gofynnwn am gymorth yr Ysbryd i foli mewn rhyfeddod a thrysori’r newydd da fod marw ac atgyfodi Iesu yn golygu fod gennym ‘fuddugoliaeth lwyr trwy’r hwn a’n carodd ni.’ (Rhufeiniaid 8:37)

Wn i ddim os ydych chi’n bobl sy’n tueddu i ddefnyddio dywediadau sydd wedi cael eu gwneud yn boblogaidd gan gymeriadau teledu? Yn y Gymraeg, un o’r rhai mwyaf cyfarwydd yw bloedd rwystredig Mr Picton, rheolwr blin y gyfres C’Mon Midffîld: “ddudish i do!” Mae’r geiriau hyn yn gallu awgrymu amrywiaeth o ymatebion gwahanol yn dibynnu ar y ffordd y maent yn cael eu hyngan. Gallant fod yn llawn hunan gyfiawnder hyll wrth i rywun gael ei brofi’n gywir. Neu ar y llaw arall gallant amlygu digalondid anobeithiol wrth i’r ofnau gwaethaf gael eu gwireddu. Ond gwedd wahanol a welwn ar fore Sul yr atgyfodiad. Does yna neb o’r disgyblion yn dweud “ddudish i do” wrth ei gilydd. Er bod Iesu wedi dysgu droeon y byddai’n rhaid iddo fynd i Jerwsalem i ddioddef ac yna atgyfodi ar y trydydd dydd, mae dilynwyr Crist, yn ddynion a merched, mewn braw. Yr angel sy’n atgoffa’r merched o’r hyn a ddywedodd Crist ynglŷn â’i atgyfodiad, a hynny wrth iddo’u cymell i beidio ofni, ac i fynd a datgan y newyddion da wrth y disgyblion wedi iddynt weld y bedd gwag. (Mathew 28:5-7)

Gallwn gydymdeimlo’n llwyr â dryswch ac ofn y merched yn ystod y darganfyddiad dramatig hwn. Wrth gwrs eu bod mewn penbleth yn ceisio deall beth oedd ystyr y cyfan yr oeddynt wedi’i weld a’i glywed. Ond roedd Iesu wedi bod yn eu paratoi yn barod, fel ag yr oedd gair Duw yn yr holl Ysgrythurau (Luc 24:25-27)

Wrth i ni fyfyrio ar fuddugoliaeth Iesu dros farwolaeth a phechod heddiw, faint ohonom ni’n sy’n crefu am arweiniad Ysbryd Duw i ni allu byw ‘yn ôl beth dŷn ni’n ei gredu, dim yn ôl beth dŷn ni’n ei weld.’? (2 Cor. 5:7 Beibl.net) Gallwn ddweud fod y Beibl yn llusern i’m troed ac yn llewyrch i’m llwybr, ond heb i ni ei ddarllen, ac ymateb i lais y Bugail trwy roi ein hunain iddo, ar goll y byddwn o hyd.

Rhodri

Llais Bro Aled 01.04.18 (PDF)

Llais Bro Aled 01.04.18 (Word)

Dydd Sul, 25 Mawrth 2018

Darlleniad y Dydd:  Ioan 12:14-19 (BCND:tud.116 / tud.106)

Bore da a chroeso i oedfaon ar draws y Fro heddiw ar Sul y Blodau. Heddiw, o bob diwrnod, pam na rown ni amser i fyfyrio ar Iesu fel Brenin buddugoliaethus? Beth am roi yr amser iddo Fo heddiw a rhoi’r parch mae o’n ei haeddu fel Brenin ar ein calonnau?

Sut mae eich cof chi? Nid sôn am gofio beth gawsoch chi i frecwast, neu beth oedd y tywydd ddydd Mawrth diwethaf ydw i, ond am eich cof tymor hir. Ydych chi’n cofio pethau ddysgoch chi yn yr ysgol? Neu tybed pa mor dda fase chi yn chwarae Who Wants To Be a Millionaire? Neu, beth oedd enw’r rhaglen deledu yna efo Cilla Black arni, lle roedd cystadleuwyr yn cael sialens i gofio’r llyfr ffôn?

I ddod at ein darlleniad heddiw, tybed faint ohonom ni oedd yn arfer, neu sy’n dal i ddysgu rhannau o’r Beibl yn gyson? Mae rhoi adnodau ar ein cof yn arferiad sydd braidd wedi mynd allan o ffasiwn yn ddiweddar (os ydy o’n deg dweud mai ffasiwn ydy cofio’r Beibl!). Tybed ydych chi’n berson all ddyfynnu llinellau o Salmau ar ôl cael y linell gyntaf wedi ei rhoi i chi? Neu efallai yn adnabod Salm o’i rhif yn unig! I fynd gam ymhellach, tybed ydy’r rhannau yna o’r Beibl sydd ar eich cof yn rhan o’ch bywyd bob dydd? Hynny ydy, ydych chi’n ffeindio eich hunain mewn sefyllfa anodd, a’ch meddwl yn dod a chi at Salm 23?

Wrth ddarllen trwy’r rhan yma o Ioan, y peth sydd wedi fy nharo i ydy, ymysg y dathlu a’r taflu dail palmwydd a chotiau, mae’r bobl yn cyd-weiddi “Hosanna! Clod iddo!” “Mae’r un sy’n dod i gynrychioli’r Arglwydd wedi’i fendithio’n fawr!”, sef rhan o Salm 118. Maent yn gweld beth sy’n digwydd o’u blaenau, ac mae eu meddyliau yn cael ei arwain yn syth at y Beibl.  Oherwydd eu bod yn ’nabod eu Beibl, mae’r dyrfa yn gallu ’nabod fod y ffaith mai Iesu Grist, y dyn sy’n marchoga ar gefn asyn,  ydy’r “Un sy’n cynrychioli’r Arglwydd”.  Mae nhw’n cysylltu Salm 118 gyda’r broffwydoliaeth o Sechareia 9 oedd yn cyhoeddi fod Brenin Israel yn mynd i ddod atyn nhw ar gefn asyn.

Roedden nhw’n adnabod fod Arglwyddiaeth Iesu yn mynd i ddod â heddwch i’w bywydau nhw ac i’w gwlad nhw. Roedden nhw’n gweld fod dydd ffafr Duw yn dod ym mherson Iesu Grist ac roedden nhw’n dathlu! Yn gweiddi a moli Duw yn llawen. Tybed ydyn ni’n gweld Iesu fel yna heddiw?

Gwion

Llais Bro Aled 25.03.18 (PDF)

Llais Bro Aled 25.03.18 (Word)

Dydd Sul, 18 Mawrth 2018

Darlleniad y Dydd:  Seffaneia 3:14-20 (BCND:tud.856 / tud.780)

Croeso cynnes i’n gwasanaethau wrth i ni brysuro tuag at ddigwyddiadau’r Pasg. Gweddïwn y bydd yr Arglwydd Iesu’n dod yn fwy byw i ni dros yr wythnosau nesaf, wrth i ni geisio arweiniad ac eneiniad yr Ysbryd Glân ar ein hoedfaon a’n cyfarfodydd.

Beth sy’n gwneud cân dda yn eich tyb chi? Cwestiwn a drafodwyd yn hirfaith o gwmpas cystadleuaeth Cân i Gymru ychydig wythnosau yn ôl! Geiriau crefftus a theimladwy neu alaw gofiadwy nad oes posib ei chael allan o’n pen?! Petaem yn gofyn i wahanol bobl dwi’n siŵr y byddem yn cael amrywiaeth eang o atebion yn cyd-fynd â chwaeth bersonol, ond eto themâu digon cyfarwydd sy’n tueddu i fod yn destun nifer fawr o ganeuon. Themâu cyfarwydd gan eu bod yn deillio o’n profiadau cyffredin ni fel pobl – cariad, colled, dyheadau a llawenydd. Tybed sut y mae cân y crediniwr yn cymharu?  Neu beth am gân Duw? Yn ein darlleniad ar y cyd heddiw, mae’r Arglwydd yn cymell ei bobl i ganu, yn wir i weiddi’n uchel mewn llawenydd a gorfoledd. Ond mae yna reswm penodol pam fod Seffaneia 3 yn annog pobl Dduw i ganu – oherwydd bod Duw am weithredu mewn ffordd arbennig er mwyn ei bobl. O adnodau 15 i 17, gwelwn nifer o ddisgrifiadau o’r hyn oedd yn sail i obaith a llawenydd Israel. Ond wrth gwrs proffwydoliaeth o’r hyn oedd i ddod a geir yma, nid disgrifiad o’r sefyllfa yr oeddynt ynddi ar yr adeg hynny. Anogwyd y bobl i lawenhau gan y byddai’r Arglwydd yn troi eu cosb oddi wrthynt, yn delio â’u gelynion ac y byddai Ef yn eu canol hwy fel Brenin yn teyrnasu. Allwch chi ddychmygu mor felys yw clywed geiriau o’r fath yn cael eu dweud wrthoch? Ac os nad yw hynny’n ennyn ymateb, beth am y ffaith fod yr Arglwydd ei hun yn gorfoleddu ac yn llawenhau â chân oherwydd ei bobl? (Ad. 17) Duw yn dathlu oherwydd achubiaeth ei bobl – fel y dywedodd Iesu yn Luc 15:7!

Wrth i ni agosáu at y Pasg, cawn ein hatgoffa o’r gwahaniaeth rhyngom ni a phobl Dduw yn yr Hen Destament. Roeddynt hwy’n edrych ymlaen at ddyfodiad y Meseia, rydym ni’n edrych yn ôl ar fywyd, marwolaeth ac atgyfodiad Iesu yn ddiolchgar. Iesu yw’r Meseia, a thrwyddo Ef y gweithredodd Duw un waith ac am byth i achub ei bobl. Fel y dywed Galatiaid 3:13 ‘Prynodd Crist ryddid i ni oddi wrth felltith y Gyfraith pan ddaeth, er ein mwyn, yn wrthrych melltith, oherwydd y mae’n ysgrifenedig: “Melltith ar bob un a grogir ar bren!” Y cwestiwn allweddol felly yw – ydym ni’n perthyn i’r Meseia – ydym ni wedi troi i ffwrdd o bob gobaith a hunan gyfiawnder arall a thrystio’n unig ynddo Ef? Os felly, gallwn uno yn y gân nefolaidd a dweud –

Diolch byth, a chanmil diolch,

diolch tra bo ynof chwyth,

am fod gwrthrych i’w addoli

a thestun cân i bara byth;

Rhodri

Llais Bro Aled 18.03.18 (PDF)

Llais Bro Aled 18.03.18 (Word)

Dydd Sul, 11 Mawrth 2018

Darlleniad y Dydd:  Marc 12:28-34 (BCND:tud.53 / tud.49)

Croeso cynnes i bawb ohonoch i’n hoedfaon heddiw…a chymryd y byddwn yn gallu cyfarfod, nid fel y Sul diwethaf! Diolch i bawb fu wrthi’n llafurio yng nghanol yr eira, a gobeithio bod y cyfnod lle daeth cymaint o weithgareddau arferol i stop wedi bod yn gyfle i ni droi ein meddyliau at mor aruthrol yw ein Harglwydd – meddyliau a achosodd i’r Apostol Paul foli fel y gwelwn yn Rhufeiniaid 11:33 ‘O ddyfnder cyfoeth Duw, a’i ddoethineb a’i wybodaeth!’

Un peth wnaeth fy nharo yng nghanol helbul yr wythnos diwethaf oedd cymaint o ddylanwad y mae rhywbeth mor syml â chyfeiriad y gwynt yn gallu ei gael ar fywyd rhywun! Yn ôl yr arbenigwyr, daeth y rhew, yr eira a’r oerfel difrifol atom (neu’r dihiryn o’r Dwyrain yng ngeiriau rhai sylwebwyr!) oherwydd bod y gwyntoedd wedi chwythu o’r Dwyrain gan ddod ag aer oer gyda hwy dros ynysoedd Prydain.  Ac ar yr un pryd ymwelodd storm Emma â ni o gyfeiriad Môr yr Iwerydd, â’r cyfan gyda’i gilydd yn achosi hafoc! Er mor anarferol yw’r cyfuniadau hyn ym myd y tywydd, rydym yn deall yn iawn y gall patrymau fel hyn godi yn ein bywydau ni hefyd; un peth yn dylanwadu ar y llall gan achosi rhyw fath o effaith domino.

Nid yw’n annisgwyl felly fod llinyn amlwg o un peth yn dylanwadu ar y llall i’w weld yn y Beibl hefyd, ac mae hynny’n cael ei awgrymu’n gryf yng ngeiriau Iesu yn ein darlleniad ar y cyd heddiw. Mae Iesu yn cadarnhau dau o orchmynion yr Hen Destament wrth ateb yr ysgrifennydd ac mae’r gorchmynion hyn wedi eu nodi yn Deuteronomium 6:4-5 a Lefiticus 19:18. Wrth gyfuno’r ddau orchymyn, mae Iesu yn dangos nad oes modd gwahanu’r ddwy agwedd hyn o fywyd y crediniwr oddi wrth ei gilydd. Ni all neb garu Duw heb garu ei gymydog, ac ni all rhywun garu ei gymydog heb garu Duw. Ac yn fwy sylfaenol na hynny hyd yn oed, mae’r cariad sy’n cael ei orchymyn i’r credinwyr tuag at Dduw a chymdogion yn gariad sy’n deillio o gariad blaenorol Duw tuag at ei bobl. ‘Yr ydym ni’n caru, am iddo ef yn gyntaf ein caru ni.’ (1 Ioan 4:19)

Ac felly mae’r gorchymyn i garu Duw â’n holl galon, enaid, meddwl a nerth yn cael ei roi oherwydd bod Duw wedi caru ei bobl yn llwyr yn barod – cymaint felly nes iddo roi ei Fab i farw drostynt (Rhufeiniaid 5:8). Oherwydd hyn, ymateb i gariad Duw a wna’r Cristion trwy ymrwymo’n llwyr mewn cariad i Grist trwy nerth yr Ysbryd Glân. Ac mae caru Duw â phopeth sydd gennym yn naturiol yn arwain at ufuddhau i’w orchmynion, a charu pobl eraill (ein cymdogion) ‘nid ar air nac ar dafod ond mewn gweithred a gwirionedd.’ (1 Ioan 3:18)

Rhodri

Llais Bro Aled 11.03.18 (PDF)

Llais Bro Aled 11.03.18 (Word)

Dydd Sul, 4 Mawrth 2018

Darlleniad y Dydd:  Salm 130 (BCND:tud.567 / tud.518)

Bore da a chroeso cynnes iawn i chi, gobeithio eich bod wedi cadw’n gynnes yn yr eira mawr! Dewch at yr Arglwydd bore ’ma am noddfa ac am gysur. Rhowch eich ymddiriedaeth yn yr un sy’n gwbl ddibynadwy, yr un wnaiff byth eich gadael i lawr.

Mae gan Sarah nifer fawr o rinweddau canmoliaethus, ac yn amlwg dwi’n ei charu yn fawr iawn. Ond, am ryw reswm dydy cofio ble mae ei goriadau ddim yn un ohonyn nhw. Mae adegau wedi bod ble mae’r ddau ohonom wedi bod yn chwilio am hydoedd am oriad car er mwyn i Sarah fynd i’r gwaith, dim ond i’w ddarganfod ym mhoced y got oedd hi’n ei gwisgo ddoe! Mi fedrwch chi ddychmygu’r sefyllfa: y ddau ohonom ni’n taflu cwshins o gwmpas y stafell fyw, codi’r soffa, edrych trwy’r silff lyfrau, tu mewn i’r popty. Yr unig beth oeddem ni eisiau oedd dod o hyd i’r goriadau yma. Yr unig beth oedd yn mynd i ddatrys y broblem oedd ffeindio’r goriadau.

Dyma ydy’r agwedd sydd gan awdur Salm 130 at ffeindio noddfa yn yr Arglwydd. Darllenwn ei fod mewn argyfwng a gwewyr personol (130:1-2). Tybed faint ohonom ni sydd wedi galw ar yr Arglwydd fel yma o’r blaen? Yn galw wedyn ar Dduw am drugaredd a maddeuant am ein heuogrwydd a’n pechod (130:3-4). Yn yr adegau yma, tybed a ydym yn parhau i chwilio am yr Arglwydd, neu ydym ni’n ceisio llenwi’r bwlch gyda rhywbeth arall, yn debyg i ni’n chwilio am y goriadau, ac yn penderfynu trio defnyddio goriadau’r tŷ i agor y car, neu hyd yn oed yn rhoi i fyny a ffonio i gael esgusodiad o’r gwaith.

Mae adnod 6 yn rhoi cipolwg i ni o agwedd y Salmydd tuag at yr Arglwydd: Dw i’n dyheu i’r Meistr ddod fwy na’r gwylwyr yn disgwyl am y bore, ie, y gwylwyr am y bore. Mae’n dyheu am yr Arglwydd yn fwy na mae’r gwylwyr yn disgwyl am y bore. Meddyliwch am y bobl oedd yn gwylio o ben waliau’r ddinas rhag ofn i’r gelyn ymosod ganol nos. Tybed faint oedden nhw’n dyheu i oleuni saff y bore ddod? Pa mor frawychus oedd gwylio am fyddin oedd am ddod i orchfygu’r ddinas?

Mae’r Salmydd yn dyheu am yr Arglwydd yn fwy na hynny hyd yn oed. Roedd yn sychedu am gael bod yng ngwres cadarn cariad Duw. Tybed ydym ni’n dyheu am yr Arglwydd fel hyn? Ydym ni’n erfyn am berthynas gyda fo o flaen pob peth arall?

Gwion

Llais Bro Aled 04.03.18 (PDF)

Llais Bro Aled 04.03.18 (Word)

Dydd Sul, 25 Chwefror 2018

Darlleniad y Dydd:  Rhufeiniaid 8:12-17 (BCND:tud.172 / tud.157)

Bore da a chroeso i’r oedfaon ar draws Bro Aled. Dowch i ni ddod at yr Arglwydd heddiw a thaflu ein beichiau arno fo, yr un sy’n rhoi gorffwys i’n hysbryd a rhyddid i’n henaid.

Mae pawb wedi bod yno. Rydych chi’n rhan o gymdeithas neu glwb neu griw o bobl a rhywsut, mae gennych chi ryw gyfrifoldeb neu’i gilydd: gwneud y bwyd, trefnu’r blodau, llogi’r neuadd. Mae’n beth da ar y cychwyn, ond ar ôl ychydig o amser mae’r awydd yn cychwyn pylu ac yn troi i reidrwydd. Mae’r brwdfrydedd oedd yna ar y cychwyn wedi diflannu ac mae’r gwasanaethu’n troi’n faich: “ O diar, rhaid i mi drefnu hwn a’r llall cyn nos Fawrth ond ‘sgeni’m ‘mynedd.” Wedyn, wrth i amser fynd heibio, mae’r baich yn gallu troi yn garchar. Mae’r teimlad yna o reidrwydd wedi dod yn orfodaeth a straen. Efallai ein bod ni’n teimlo wedi ein caethiwo i beidio gadael pobl eraill i lawr, neu’n teimlo’n gaeth i’r achos a bod dim ffordd call allan o’r sefyllfa.

Er fod y darlun yma’n berthnasol i lawer o gymdeithasau neu glybiau, mi all fod yn wir yn ein bywyd ni. Rydym ni’n teimlo wedi ein cau i mewn i sefyllfa neu ffordd o fyw. Rydym ni’n gwybod fod rhaid i ni ddianc, ond methu’n lân a meddwl sut i wneud hynny. Dewch i ni droi efo’n gilydd i weld beth sydd gan Paul i ddweud am y sefyllfa yma yn Rhufeiniaid 8 a’r gobaith melys mae’r Ysbryd Glân yn ei gynnig i ni.

“Dydy’r Ysbryd Glân dŷn ni wedi’i dderbyn ddim yn ein gwneud yn gaethweision ofnus unwaith eto.” Ysbryd o ryddid ydy’r Ysbryd Glân, nid un o gaethiwed. Mae Duw yn ein rhyddhau ni o garchar pechod, ein carchar ni, i mewn i ryddid Gras Duw. Os rhown ein bywyd i ofal yr Arglwydd, fe gawn ein mabwysiadu i’w deulu o – nid yn rhyw blant ofnus sy’n codi cywilydd, ond yn blant breintiedig.

Oherwydd Gras Duw, does dim rhaid i ni fyw yn gaeth i ddisgwyliadau pobl eraill. Fel Cristnogion, yr unig beth sydd raid i ni ei wneud ydy derbyn rhodd Duw! Mae Iesu wedi ein rhyddhau ni o afael ein beichiau, ofnau a’n heuogrwydd. Wrth dderbyn gwahoddiad yr Arglwydd, gallwn ddod ato fo fel plentyn yn galw ar ei dad “Abba Dad”, neu ‘dadi’ fel y buasai plentyn yn galw arno.

Beth sy’n ein rhwystro rhag dod ato fo heddiw? Beth sy’n ein rhwystro rhag blasu’r rhyddid yna o gael ein derbyn fel yr ydym, heb faich o orfodaeth?

Gwion

Llais Bro Aled 25.02.18 (PDF)

Llais Bro Aled 25.02.18 (Word)