Dydd Sul, 8 Gorffennaf 2018

Darlleniad y Dydd:  Luc 12: 1-3 (BCND:tud.80 / BCN:tud.73)

Croeso cynnes i chi gyd i’r gwasanaethau ar draws Bro Aled bore ma. Wrth i’r tywydd barhau i fod yn gynnes a braf, dewch i ni fanteisio ar y cyfle i dorheulo yng ngogoniant Duw y Goruchaf. Rhown ein hunain o’i flaen gan adael iddo gynhesu a goleuo pob rhan o’n bywydau a’n gwneud ni yn debycach i’r Arglwydd Iesu.

Gyda hynny mewn golwg, tybed faint ohonoch chi sydd â diddordeb mewn pobi? Efallai eich bod yn hoff iawn o’r rhaglen ‘Great British Bake Off’ ac yn grefftus iawn yn gwneud bara a chacennau o bob math. Ar y llaw arall, mae yna rai ohonom ni yn anobeithiol am bobi. Mi ymgeisiais unwaith yn y brifysgol i bobi bara, ond roedd hi’n debycach i fricsen na thorth yn y pen draw! I ddod at y pwynt, cynhwysyn hollbwysig mewn bara ydy burum. Burum ydy’r peth sy’n galluogi’r does i godi ac i’r dorth fod yn ysgafn a blasus. Mae’r burum yn cael ei gymysgu trwy’r does i gyd, ac yn effeithio ar bob rhan ohono. Mae’n bwysig i ni gofio hyn: dydy burum ddim yn effeithio ar un rhan yn unig, ond ar y cyfan.

Felly, dewch i ni edrych ar ein darlleniad heddiw: Luc 12:1-3. Ar y darlleniad cyntaf, mae’n ymddangos fod y Phariseaid hefyd yn bobyddion brwd gyda’u burum, ond gwelwn mai rhybudd rhag rhagrith ydyw. Y cyhuddiad yn eu herbyn gan Iesu ydy bod eu bywydau cyhoeddus – eu geiriau, gweithredoedd, agweddau ac ymatebion – yn wahanol iawn i’w bywydau preifat. Roedden nhw’n cyhoeddi eu bod yn ddi-bechod, eto roedd eu hagweddau a’u gweithredoedd yn dangos y gwrthwyneb. Yn debyg i furum mewn toes, mae rhagrith yn recriwtio pobl i wneud yr un peth – mae’n ymledu drwy gymdeithas. Wrth ragrithio, mae’r bar yn cael ei osod yn rhy uchel ac yn annog pobl i esgus eu bod yn neidio drosto.

Wrth ddweud ein bod ni’n Gristnogion, rhaid cofio ein bod ni i gyd yn bechaduriaid sydd wedi ein hachub gan ras Duw yn unig. Rhaid i ni beidio ag esgus ein bod ni’n ddi-bechod neu yn well nac unrhyw un arall. Mae dwy adnod olaf ein darlleniad yn gwneud yn glir pam: bydd pob peth yn dod i’r wyneb ryw ddydd o flaen yr Arglwydd, Barnwr cyfiawn y greadigaeth.

Lock the door, pull down the blind, turn out the light; it does not mater, it makes no difference; God is everywhere, you cannot shut him out or prevent his seeing.”

Dyma ddyfyniad gan J.C.Ryle o’r 19fed ganrif sy’n disgrifio ein hymgais ni i gelu pethau oddi wrth Duw a’r Byd. Wrth i ni edrych ar ein hunain heddiw, tybed ydym ni’n euog o geisio portreadu ein hunain fel rhywun gwell nag ydym ni go iawn? Ydym ni’n dibynnu ar glod pobl eraill am ein hapusrwydd? Tybed ydym ni’n cynnal bywyd pechadurus yn y dirgelwch gan obeithio na fydd neb yn ffeindio allan amdano?

Gwion

Llais Bro Aled 08.07.18

Dydd Sul, 1 Gorffennaf 2018

Darlleniad y Dydd:  Daniel 7:13-14 (BCND:tud.811 / BCN:tud.739)

Croeso i bawb ohonoch i’n hoedfaon ar draws y Fro heddiw. Ar ddechrau mis arall gweddïwn am fendith ac arweiniad Duw er mwyn i ni allu dod trwy Grist ‘mewn hyder at orsedd gras er mwyn derbyn trugaredd a chael gras yn gymorth yn ei bryd.’ (Hebreaid 4:16)

Pwy sydd wedi cael digon erbyn hyn? Wedi wythnos a mwy o dywydd crasboeth, gwn fod nifer o ffermwyr yn crefu am gawod o law ar gyfer y tir, ond faint ohonoch chi sy’n cytuno?! Does dim modd anwybyddu effaith y tywydd arnom nac ar weddill y greadigaeth o’n cwmpas. A dweud y gwir mae’n eithaf brawychus sylweddoli mor ddibynnol ydym ar ddŵr, ac mor sydyn mae pethau’n dirywio mewn cyfnod estynedig o sychder a gwres. Mae’r effeithiau’n amlwg o danau mewn coedwigoedd i ffyrdd yn toddi, ond tybed ydym ni’n ymwybodol o beryglon sychder o fath gwahanol, sychder ysbrydol? Ydym ni’n gweld effaith anwybyddu neu bellhau oddi wrth yr Arglwydd ar ein bywydau? Fel y mae’r greadigaeth yn dibynnu ar ddŵr, mae’r Beibl yn ein hatgoffa bod dynion a merched yn fodau ysbrydol sydd angen bod mewn perthynas gyda’u Creawdwr. Ond mor hawdd yw mynd trwy fywyd fel pe bai hynny ddim yn wir, gan dybio y bydd popeth yn iawn dim ond i ni ddilyn ein trywydd ein hunain yn dawel heb godi gwrychyn pobl eraill. Nid syniad newydd yw hwn, a dyna pam mae cymaint o rybuddion yn y Beibl i’n gwarchod rhag gwneud niwed tragwyddol i ni’n hunain. Ystyriwch y geiriau cofiadwy yma gan Dduw yn Jeremeia 2:13: “Yn wir, gwnaeth fy mhobl ddau ddrwg: fe’m gadawsant i, ffynnon y dyfroedd byw, a chloddio iddynt eu hunain bydewau, pydewau toredig, na allant ddal dŵr.’ Ai felly y mae pethau arnom ni? Er bod pethau’n allanol yn edrych mewn trefn, mewn gwirionedd rydym fel petaem yn dyheu am ddŵr ond yn ceisio disychedu ein hunain trwy sugno mwd a baw! Rydym yn ymdrechu’n galed heb wneud unrhyw les i’n heneidiau gan ein bod yn troi at bethau fydd yn ein niweidio yn hytrach na dod at yr unig ffynnon fydd yn ein hiacháu a’n glanhau o’n holl aflendid.

Cofiwch i Iesu gyfeirio ato’i hun fel bara’r bywyd a rhoddwr y dŵr bywiol (Ioan 6:35 a 4:10). Dangosa hyn yn glir mai Ef yw’r un sy’n dod â gwir fywyd i ni, ac na all neb ohonom ffynnu na dwyn ffrwyth yn ysbrydol heb inni berthyn i Grist gan dderbyn o’r hyn y mae wedi ei ennill i’w bobl trwy farw ar y Groes. Diolchwn iddo am ei haelioni, a gofynnwn am gymorth ei Ysbryd i weld ein hangen a dod mewn ffydd at yr unig Achubwr.

Rhodri

Llais Bro Aled 01.07.18

Dydd Sul, 24 Mehefin 2018

Darlleniad y Dydd:  Iago 5: 7-11 (BCND:tud.5254 tud.233)

Croeso cynnes i bawb ohonoch i oedfa arbennig Sul y Fro a’r gweithgareddau hwyliog wedyn os fyddwch chi’n aros. Edrychwn ymlaen at gael moli’r Arglwydd a mwynhau cwmni’n gilydd mewn tywydd braf gobeithio! Wrth i ni wneud hynny, gofynnwn am gymorth Ysbryd Duw i sylweddoli mor wych yw’r Arglwydd Iesu Grist – yr Un y bydd pob glin yn plygu iddo ‘yn y nefoedd, ar y ddaear a than y ddaear’. (Philipiaid 2:10 Beibl.net)

Pa mor amyneddgar ydych chi fel person? Neidio i gasgliadau a chyrraedd pen eich tennyn wrth orfod aros mewn ciw, neu ydych chi’n un sy’n cymryd pethau’n araf gan ddisgwyl yn hamddenol i weld sut mae sefyllfaoedd yn datblygu? I roi prawf ar eich amynedd dyma gwestiwn penodol – pa mor hir fyddech chi’n fodlon disgwyl er mwyn i dudalen we newydd ymddangos ar eich cyfrifiadur? Efallai nad ydym ni yn ardaloedd gwledig Cymru y bobl orau i’w holi am wasanaeth rhyngrwyd effeithiol, ond yn ôl ystadegau, mae siopwyr ar y we yn barod i ddisgwyl am ddwy eiliad i dudalen newydd agor. Os yw’r oedi’n hirach na hynny maent yn debygol o symud at gwmni arall i gael yr hyn y maent yn chwilio amdano ar frys!!

Yn ystod ein cyfnod ni o gael popeth ar amrantiad ar ein cyfrifiadur neu’n ffôn, peth digon anarferol yw gorfod disgwyl am unrhyw beth, ond mae bod yn amyneddgar yn un o’r rhinweddau sy’n cael ei grybwyll yn aml yn y Beibl. Yn gyntaf, gwelwn mor rhyfeddol o amyneddgar yw Duw hefo’i bobl. Er y troi cefn a’r gwrthryfela cyson, mae’r Arglwydd yn parhau’n amyneddgar gan alw arnynt i droi cefn ar eu pechod dro ar ôl tro trwy’r proffwydi. Ac wedi hyn oll, mae Duw yn rhoi un cyfle arall i’r ddynoliaeth trwy roi ei Fab yn aberth dros bechodau, y cyfiawn yn marw dros yr anghyfiawn i’w dwyn hwy at Dduw. (1 Pedr 3:18) Mae Pedr yn mynd mor bell â dweud: ‘Dylech weld fod amynedd yr Arglwydd yn rhoi cyfle i chi gael eich achub.’ (2 Pedr 3:15 Beibl.net)

Ac oherwydd hynny, nid yw’n syndod fod y Testament Newydd yn disgwyl i Gristnogion arddangos amynedd yn eu bywydau hwythau hefyd. Amynedd sy’n mynd law yn llaw â ffydd yn yr Arglwydd sy’n gysur ac yn gynhaliaeth i’w bobl hyd yn oed yn y stormydd mwyaf brawychus. Does neb ohonom yn gwybod beth fydd yn dod nesaf, ond gall y Cristion ddibynnu ar addewidion Duw o ddydd i ddydd gan edrych ymlaen yn ddisgwylgar at ddychweliad Iesu a’r gogoniant o’i weld fel y mae am dragwyddoldeb. ‘Yn awr, gweld mewn drych yr ydym, a hynny’n aneglur; ond yna cawn weld wyneb yn wyneb.’ (1 Corinthiaid 13:12)

Rhodri

Llais Bro Aled 24.06.18

Dydd Sul, 17 Mehefin 2018

Darlleniad y Dydd:  Diarhebion 16:1-3 (BCND:tud.589/ tud.538)

Croeso cynnes i chi i gyd i’r oedfaon ar draws y Fro heddiw. Dewch i ni gofio heddiw ein bod ni’n addoli ac yn gwasanaethu’r Arglwydd, yr unig Dduw go iawn – y Duw byw, sy’n frenin am byth! (Jeremeia 10:10). Dewch i ni roi ein bywydau iddo fo yn llwyr a’i wasanaethu o. Fe ddaw diwrnod pan fydd pawb sy’n fyw ac sydd wedi byw yn plygu glin i addoli’r Arglwydd Mawr. Beth am i ni gymryd y cyfle i wneud hynny heddiw?

Wrth i ni edrych ar ein darlleniad heddiw, gwelwn ein hagweddau a’n cymhellion ni ochr yn ochr â chymhellion a chymeriad Duw. Mae’r gwahaniaeth yn amlwg ac yn un y gallwn ni uniaethu ag ef dwi’n siŵr. Mor aml mae canlyniadau ein hymdrechion yn troi allan yn wahanol iawn i’n bwriadau. Mor aml ydyn ni’n meddwl ein bod yn gwneud yn iawn ar y pryd, ond yn sylweddoli wedyn mai dim ond rhoi ein troed ynddi hi wnaethom ni! Wedyn, pa mor aml ydyn ni wedi gwneud cynlluniau, dim ond i’w gweld nhw’n mynd ar chwâl? Wrth i ni ddarllen a deall y pethau yma, down i weld pa mor fregus a thros dro ydyn ni fel pobl a dynoliaeth wrth gymharu gydag Arglwydd yr holl fydysawd.

Ochr yn ochr â’n gwendid a’n ffaeledigaeth ni, fe ddysgwn am ffyddlondeb a doethineb yr Arglwydd. Pan mae’r Arglwydd yn siarad, mae ei Air bob amser yn llwyddo i gyflawni ei bwrpas (Eseia 55:11). Wrth bwyso ar Dduw, mi allwn ni drystio fod ei fwriadau o’n mynd i lwyddo. Pa bynnag mor ddrwg mae’r sefyllfa’n edrych o’n hochr ni, mae’r Arglwydd yn fuddugol ac o’n plaid! Mae’r Arglwydd yn dŵr cadarn (Diarhebion 18:10), cariadus sydd yn edrych ar galonnau pobl, nid ar weithredoedd na gwedd gorfforol. Fel yr esboniwyd i’r proffwyd Samuel (1 Sam. 16:7), mae Duw yn pwyso a mesur cymhellion a chalonnau pob un ohonom ac yn ein darllen yn gywirach nac allwn ni ddarllen ein hunain!

Dyma’r Duw sy’n ein galw i berthynas agos gydag o’i hun. Dyma’r Duw sy’n noddfa ac yn gynhaliaeth i’r rhai sy’n ei garu. Ydych chi’n adnabod ac yn ymddiried ynddo fo heddiw?

Gwion

Llais Bro Aled 17.06.18

Dydd Sul, 10 Mehefin 2018

Darlleniad y Dydd:  Rhufeiniaid 6:22-23 (BCND:tud.170/ tud.155)

Ydych chi’n cofio’r teimlad diwrnod olaf ysgol cyn y gwyliau haf? Mae bron a bod yn annisgrifiadwy yn tydi! Does dim llawer o brofiadau tebyg mewn bywyd. Mae’r gwaith wedi mynd, mae’r llyfrau wedi cau, y pensiliau yn ôl yn eu cas am chwech wythnos. Dim mwy o wersi, gwaith cartref nac arholiadau. Mae fy atgofion i wastad o ddiwrnodau poeth, braf, lle roedd pawb yn eu crysau-t yn edrych ymlaen i fynd adre a rhoi’r hen wisg ysgol i gadw am sbel fach. Roedd pawb fel petae nhw’n cerdded ar gymylau am y diwrnod yna, i gyd yn gwybod fod dyddiau braf o ryddid ar eu ffordd. Teimlad o ryddhad enfawr oedd o!

Tybed, wrth i ni droi at adnodau heddiw, ydym ni yn, neu wedi cael teimlad tebyg? Meddyliwch am ychydig am eiriau rhyfeddol Paul yma. Oherwydd i Iesu ddod i’r byd, rydym ni’n cael ein derbyn i fywyd o wasanaethu Duw – yn RHYDD o afael pechod. Mae Iesu wedi prynu rhyddid i ni hefo’i fywyd. Mae Duw yn rhoi bywyd tragwyddol yn rhad ac am ddim i ni. Dyna i chi newyddion anhygoel! Nid yn unig rydyn ni’n cael ein rhyddhau yn y bywyd yma i fyw yn lân yn gwasanaethu Duw, ond mae o hefyd wedi rhoi bywyd tragwyddol i ni!

Mae darllen yr adnodau yma weithiau yn rhoi’r un teimlad o ryddhad llwyr ag yr ydw i’n gofio o ddiwrnod olaf ysgol. Wrth roi ein bywyd yng ngofal Iesu Grist, mae Duw yn ein rhyddhau ni o afael pechod ac o’n heuogrwydd ni yn llwyr.

Wrth i ni ddod at ein gilydd heddiw, beth am gofio am y rhyddid yma mae Duw wedi ei ennill i ni? Dewch i ni i gyd roi ein beiau a’n beichiau wrth draed Iesu Grist a gofyn y bydd o’n ein rhyddhau ni o afael pechod. Wrth wneud hyn, gallwn fyw ein bywyd wedi cael maddeuant, ac yn gwbl rydd i wasanaethu Duw allan o ddiolchgarwch a chariad.

Gwion

Llais Bro Aled 10.06.18

Dydd Sul, 3 Mehefin 2018

Darlleniad y Dydd:  Exodus 29:45-46 (BCND:tud.78/ tud.71)

Dyma i chi gyfnod hyfryd o heulwen yr ydan ni wedi ei gael dros yr wythnosau diwethaf. Dwn i ddim amdanoch chi, ond i mi, mae cyfres o ddiwrnodau braf yn ysgafnhau pob rhan o fywyd. Mae pethau oedd yn anodd yn ymddangos ychydig yn haws. Mae’r bobl oedd yn achosi trafferth yn ymddangos ychydig yn llai trafferthus. Mor aml yr ydan ni’n syrthio i mewn i’r trap o gwyno am bethau, yn enwedig pan mae’n oer a gwlyb! Pam na wnawn ni gymryd y cyfle yma, tra bod hi’n braf i newid ein hagwedd tuag at y byd, pobl a Duw?

Dewch i ni gofio o ble mae ein llawenydd ni’n dod. Dewch i ni atgoffa ein hunain o’r pethau bendigedig mae Duw wedi ei wneud drosta ni. Beth am y berthynas rhwng Duw a ninnau? Fel Cristnogion, rydan ni’n credu ein bod wedi ein derbyn yn blant i Dduw a bod nifer o’r addewidion wnaeth Duw i Israel yn yr Hen Destament yn berthnasol i ni heddiw.

“Dw i’n mynd i aros gyda pobl Israel. Fi fydd eu Duw nhw. 46 Byddan nhw’n deall mai fi ydy’r ARGLWYDD eu Duw nhw, ddaeth â nhw allan o wlad yr Aifft er mwyn i mi fyw gyda nhw. Fi ydy’r ARGLWYDD eu Duw nhw.”

Dyma eiriau Duw wrth ei bobl ar ôl adeiladu’r Tabernacl, pabell cyfarfod pobl â Duw. Mae Duw wedi dod â’r bobl allan o gaethwasiaeth yn Yr Aifft, er mwyn bod gyda nhw. Nid yn ddibwrpas y cafodd pobl Israel eu hachub, ond i’r pwrpas mwyaf hyfryd allech chi ei ddychmygu – i Dduw fod gyda nhw. Daeth yr Arglwydd â’r bobl allan o le ble roeddent yn cael eu cam-drin gan feistri oedd yn cyfri eu hunain yn ganolwyr rhwng y duwiau a’r bobl, i le ble roeddent yn cael eu cyfeirio, eu hamddiffyn a’u caru gan yr Arglwydd yn unig.

Welwch chi sut mae’r hanes yma’n siarad efo ni heddiw? Tybed faint ohonom ni sy’n cael ein rheoli gan rywbeth yn ein bywydau, boed hynny’n berson, sefyllfa neu’n sylwedd? Faint ohonom ni sy’n teimlo ein bod ni yn rhywle sydd ddim yn dda i’n hiechyd corfforol, meddyliol neu, yn waeth – ein hiechyd ysbrydol?

Mae Duw yn siarad efo ni trwy ei Air. Fo ydy Yr Arglwydd ac mae o’n Dduw i ni heddiw. Os down ni ato fo mewn gweddi a gofyn am gael ein hachub o’r sefyllfa, mae’n sicr o wneud hynny.

Gwion

Llais Bro Aled 03.06.18

Dydd Sul, 27 Mai 2018

Darlleniad y Dydd:  2 Timotheus 4:16-18 (BCND:tud.236/ tud.216)

Croeso cynnes i bawb ohonoch i oedfaon olaf mis Mai. Gweddïwn y byddwn unwaith yn rhagor yn sylweddoli mawredd ein Duw sy’n Dad, Mab ac Ysbryd Glân gan brofi o’i gynhaliaeth a’i arweiniad ar gychwyn wythnos arall. Cofiwn Salm 96:4 Beibl.net – ‘Mae’r ARGLWYDD yn Dduw mawr ac yn haeddu ei foli!’

Fel y mae nifer ohonoch wedi clywed dwi’n siŵr, byddwn yn gweld cryn newid o fis Medi ymlaen wrth i dymor Gwion fel Cynorthwy-ydd Gweinidogaethol ddod i ben. Bwriad Gwion yw cychwyn ar gwrs hyfforddiant dysgu ym Mangor a dymunwn fendith Duw arno ef a Sarah dros y misoedd nesaf, a byddwn yn edrych ymlaen at barhau i gydweithio a chyd-addoli gyda hwy yma ym Mro Aled. Rydw i, Mair, a ninnau fel Bro gyfan yn eithriadol o werthfawrogol i Gwion am y cyfan y mae wedi ei wneud yn ein plith dros y tair blynedd ddiwethaf. Mae ei gefnogaeth a’i gyfraniad at ein gweinidogaeth fel tîm wedi bod yn amhrisiadwy, a byddwn yn naturiol yn gweld colli ei faich dros rannu’r Efengyl hefo pobl o bob oed, ei hiwmor a’i gyfeillgarwch cynnes, a’i ffyddlondeb wrth ddod â Gair Duw yn fyw i ni mewn cyd-destunau gwahanol. Cawn gyfle i ddiolch fel gofalaeth i Gwion am ei lafur ar ddiwedd mis Gorffennaf a cheir mwy o fanylion am hynny maes o law.

Oherwydd y newid anorfod i’r tîm gweinidogaethol, byddwn fel blaenoriaid a diaconiaid y Fro yn trafod ac yn gweddïo ynglŷn â’r ffordd orau i weinidogaethu i’r dyfodol gan geisio arweiniad yr Arglwydd yn hyn i gyd. Fel mewn cymaint o agweddau o’n bywyd, mae’n debyg y bydd newidiadau sylweddol yn dod i’n rhan fel eglwysi yn y blynyddoedd nesaf, ond nid oes angen ofni’r newidiadau hyn gan y gallwn ddibynnu ar Dduw sy’n ffyddlon trwy’r cyfan. Yn ein darlleniad ar y cyd o Ail Lythyr Timotheus, mae’r Apostol Paul yn anfon cyfarchion personol at gyfeillion wrth weld y diwedd yn dod yn fuan (4:6). Ond sylwch beth yw ei bwyslais: mae Duw wedi sefyll gyda mi yn y gorffennol gan fy nerthu (ad. 17), a bydd yn fy ngwaredu eto gan fy nwyn ‘yn ddiogel i’w deyrnas nefol’ (ad. 18). Oherwydd ei brofiad o gynhaliaeth a nerth Duw yn ei alluogi i rannu’r newyddion da am Iesu i’r holl Genhedloedd, mae Paul yn hyderus i’r dyfodol na fyddai ei Waredwr yn ei siomi er gwaetha’r ffaith iddo fod o flaen ei well (ad. 16) a’i fod yn ysgrifennu o’r carchar.

Ac fel Paul, rydym ni ym Mro Aled am wynebu’r dyfodol trwy ymddiried yng ngallu Duw, a chan barhau i gyhoeddi Efengyl ein Gwaredwr sef y ‘ffordd rymus mae Duw’n gweithio i achub pawb sy’n credu.’ (Rhufeiniaid 1:16 Beibl.net) Disgwyliwn mewn ffydd i weld beth fydd y camau nesaf gan lawenhau fod gan bawb sydd wedi ymateb i alwad Crist etifeddiaeth dragwyddol. (Hebreaid 9:15)

Rhodri

Llais Bro Aled 27.05.18

Dydd Sul, 20 Mai 2018

Darlleniad y Dydd:  Salm 117 (BCND:tud.559/ tud.510)

Dewch i ni gymryd munud i roi gweddi o foliant i’r Arglwydd heddiw cyn mynd ymlaen gyda’n bywydau. Dewch i ni ystyried mawredd Duw a’r ffaith ei fod wedi dod yn berson o gig a gwaed a marw ar groes yn ein lle ni.

Mae darlleniad heddiw yn troi ein meddyliau at fawl. “Molwch yr Arglwydd, chi genhedloedd i gyd! Canwch fawl iddo, holl bobloedd y byd!” (Salm 117:1). Pa mor aml ydym ni wir yn addoli? Wrth i ni ganu emynau neu gytganau, tybed sawl gwaith mae ein meddyliau ni’n mynd i rywle arall: Sut mae fy llais yn swnio?  Ydw i mewn tiwn? Pam fod yr organydd wedi dewis tôn anghyfarwydd? Pam bod ni’n ei chanu hi mor araf neu mor gyflym? Beth mae’r gair yna’n ei olygu? Beth sydd i ginio? Mae yna lwyth o feddyliau gwahanol yn mynd a dod wrth i ni ganu emynau yn does? Felly, pa mor aml ydym ni wir yn addoli? Rŵan, efallai fod rhai o’n meddyliau / cwestiynau ni yn ddilys – nid pob emyn sy’n ddealladwy erbyn heddiw, efallai fod angen esbonio’r geiriau ychydig yn well cyn eu canu nhw – ond mae’n rhaid i ni gael ychydig o ddisgyblaeth wrth addoli. Mae emynau a chytganau, ynghyd â’u cyfeiliant weithiau, yn gallu cyfleu pethau na allem ni ei wneud ein hunain.

Dwi’n hoff iawn o eiriau’r gytgan “Tyrd, dyma dy gyfle i foli… tyrd, tyrd fel yr wyt i foli”. Mae moliant yn fraint i ni! Mae addoli Duw yn rhywbeth rhyfeddol i ni fanteisio arno ar bob cyfle. Sylwch o Salm 117:2 pam fod y bobl yn moli Duw: “Mae ei gariad aton ni mor fawr! Mae’r Arglwydd bob amser yn ffyddlon.” Nid addoliad di-reswm neu ryw ewfforia ysbrydol ydy hwn, ond mawl wedi ei ganoli ar ba mor rhyfeddol ydy ein Duw. Mor garedig a thrugarog ydy o tuag atom ni sy’n troi ein cefnau arno. Mor bwerus ydy ei gariad tuag atom ni, fel llifddwr bwerus yn llifo i mewn i bob rhan o’n bywydau pan da ni’n troi ato mewn gweddi ac edifeirwch. Dyma’r Duw sydd wedi addo bod achubiaeth yn dod i bobl y byd a ninnau rŵan yn medru tystiolaethu fod hynny’n wir!

Efo’r gwirioneddau hyn mewn cof, sut allwn ni gyfyngu ein mawl i ddydd Sul yn unig? Mae Rhufeiniaid 12 yn dweud mai’r ymateb briodol i drugaredd a chariad yr Arglwydd ydy i ni roi ein hunain fel aberth byw, hynny ydy, fod ein bywyd cyfan yn addoliad iddo. Dewch i ni fynd heddiw yn cyhoeddi ac yn byw fel mae’r Salm yn gorffen: Haleliwia, yn llythrennol molwch yr Arglwydd yn llawen.

Gwion

Llais Bro Aled 20.05.18

Dydd Sul, 13 Mai 2018

Darlleniad y Dydd:  Jwdas 24-25 (BCND:tud.270/ tud.248)

Croeso cynnes i chi i’n hoedfaon ar draws Bro Aled a hithau’n Sul Cymorth Cristnogol. Wrth feddwl am anghenion pobl mewn gwahanol rannau o’r byd, diolchwn nad yw ffiniau gwleidyddol yn atal gwaith Duw, a gweddïwn ar i drugaredd yr Arglwydd gael ei amlygu trwy waith Ei eglwys fyd-eang a’r elusennau sy’n ceisio cynorthwyo’r rhai sydd mewn angen.

Dros yr wythnos nesaf byddaf yn treulio ychydig o amser gyda Christnogion o America sydd wedi bod yn ymweld yn gyson â Chymru i gynorthwyo ac annog rhai o’r arweinwyr eglwysig Cymraeg. Mae’n braf iawn cael sgwrsio â hwy a gallu holi cwestiynau am yr hyn sy’n digwydd yn eu rhan hwy o’r byd, ond yn sydyn iawn mae’r gwahaniaethau digri rhwng Cymry Cymraeg ag Americanwyr yn codi eu pen. Oni bai am y gwahaniaeth ieithyddol amlwg, a’r acenion tra gwahanol wrth i ni siarad Saesneg, un nodwedd sy’n anodd ei anwybyddu yw’n tueddiadau gwahanol pan mae hi’n dod at annog a chanmol ein gilydd. Fel Cymry rydym ni’n tueddu i fod yn hynod o swil pan mae rhywun yn gor-ganmol, a braidd yn anghyfforddus os ydynt yn bod yn rhy gadarnhaol am yr hyn yr ydym yn ei wneud. Ond mae’r Americanwyr (o leiaf y rhai yr ydw i’n yn eu hadnabod!) yn dra gwahanol. Maent yn llawn brwdfrydedd yn annog heb wrido gan weld posibiliadau yn hytrach na chanolbwyntio ar fethiannau. Heb fynd yn rhy ddwys i mewn i seicoleg trigolion gwledydd y byd, tybed onid yw’n tueddiad ni fel Cymry Cymraeg i geisio osgoi canmoliaeth yn arwain at dlodi yn ein mawl hefyd? O droi at ein darlleniad ar y cyd o ddiwedd llythyr Jwdas gwelwn fawl bendigedig i’r Arglwydd Dduw. Mae Jwdas am ganmol Duw yn helaeth gan fynd i fanylder ynglŷn â’r rhesymau pam y dylid moliannu’r Arglwydd. Ef yw’r un sy’n gallu cadw’r Cristion rhag syrthio, Ef sydd trwy Iesu Grist wedi’n hachub o’r farn gan ddod â’i bobl yn ddi-fai i’w bresenoldeb Ef am dragwyddoldeb! Wrth i ni feddwl am hyn sut ydym ni’n ymateb? Os ydym yn perthyn i Grist trwy ffydd, mae geiriau’r mawl yma yn wirioneddau amdanom yn awr ac am byth, oni ddylem ni ymuno ym mawl Jwdas trwy ddweud “Amen”? Gweddïwn am gymorth yr Ysbryd Glân i’n harwain i foli Duw â’n holl galon, heb dawelu mewn swildod rhag canmol yr Un sy’n haeddu pob clod am ein creu, ein caru, a’n cadw trwy ei Fab annwyl.

Fy enaid, bendithia’r Arglwydd, a’r cyfan sydd ynof ei enw sanctaidd.  Fy enaid, bendithia’r Arglwydd, a phaid ag anghofio’i holl ddoniau: ef sy’n maddau fy holl gamweddau, yn iacháu fy holl afiechyd.’ (Salm 103:1-3)

Rhodri

Llais Bro Aled 13.05.18

Dydd Sul, 6 Mai 2018

Darlleniad y Dydd:  2 Brenhinoedd 4:1-7 (BCND:tud.340/ tud.311)

Croeso cynnes iawn i chi unwaith eto i wasanaethau o addoliad ym Mro Aled. Dewch i ni ddod at ein gilydd yn ein capeli ac yn Oedfa’r Fro i addoli Duw’r Goruchaf. Dewch i ni heddiw roi enw Iesu Grist uwchben pob enw arall. Gweddïwn heddiw y bydd Duw yn ei ras yn ein tynnu ni’n agos ato fo, ac yn aeddfedu ein ffydd.

Ydach chi wedi gweld Oliver y sioe gerdd? Dwi ddim y ffan mwyaf o sioeau. Dydw i erioed wedi gallu deall sut mae pawb yn y stori yn gallu cofio geiriau’r caneuon a’r symudiadau. Beth bynnag am hynny. Mae ’na ran enwog o’r stori ble mae Oliver – ar ôl gorffen bwyta – yn mentro cropian at y cogydd a gofyn am ragor o fwyd. Yr ateb ydy’r ymateb cynddeiriog “MORE?!

Tybed ai dyna sut ydan ni’n teimlo wrth weddïo weithiau? Da ni’n teimlo ein bod wedi cael rhyw ychydig gan Dduw ac yn awchu i gael mwy, ond fod gofyn yn codi ofn arnom ni. Neu efallai ein bod yn teimlo ein bod wedi cael cymaint yn barod, nad oes gennym hawl i ofyn am fwy. Neu efallai ein bod wedi colli golwg ar fawredd Duw a beth allai ei roi i ni.

Dewch i ni edrych ar sut oedd Duw yn gweithio ym mywyd un wraig weddw rhyw dair mil o flynyddoedd yn ôl (2 Brenhinoedd 4:1-7). Mae’r ddynes mewn cryn dipyn o drafferth. Mae newydd golli ei gŵr, a rŵan mae’n ymddangos ei fod wedi gadael dyled sylweddol iddi hi. Fel tâl, mae’r benthyciwr am gymryd ei meibion fel gweision i dalu’r ddyled. Mae’r ddynes yn mynd at Eliseus, proffwyd adnabyddus yr oedd Duw yn gwneud rhyfeddodau trwyddo.

Mae Duw yn ateb angen y ddynes yma trwy yn gyntaf ddangos iddi ei hangen – cyn lleied o olew a llestri oedd ganddi. Tybed, yn ei sefyllfa hi, fase ni wedi teimlo’n annigonol i ofyn am gymorth gan Dduw? Neu hyd yn oed gredu fod o ddim yn talu sylw i’n problemau ni, neu heb y gallu i newid y sefyllfa? Faint o weithiau ydan ni wedi ceisio gwella sefyllfa yn gyntaf cyn gweddïo drosti hi? Fe allwn ni bwyso ar Dduw am bob dim. Does dim byd yn rhy fach, mawr, pwysig na dibwys i Dduw. Mae o’n ein caru ni. “Mae’n gwneud llawer iawn mwy na dim y bydden ni’n mentro gofyn amdano na hyd yn oed yn gallu ei ddychmygu!” (Effesiaid 3:21).

Wrth ofyn gan Dduw, rhaid i ni wneud fel roedd Eliseus yn cynghori yn adnod 3: “Dos i fenthyg llestri gan dy gymdogion. Byddi angen casglu cymaint ag y medri o lestri gweigion”. Nid casglu ychydig bach, ond casglu cymaint â phosib. Wrth ofyn yn hy i Dduw, roedd y fendith a gafwyd hefyd yn fawr.

Gwion

Llais Bro Aled 06.05.18