Dydd Sul, 15 a 22 Mawrth 2020

Croeso cynnes i bawb ohonoch i’n hoedfaon ar draws Bro Aled heddiw. Ein gobaith a’n gweddi wrth ddod i addoli gyda’n gilydd yw profi Duw ar waith a chael golwg newydd ar yr Un sy’n cael ei ddisgrifio fel hyn yn Eseia 40:28  ‘Oni wyddost, oni chlywaist? Duw tragwyddol yw’r Arglwydd a greodd gyrrau’r ddaear; ni ddiffygia ac ni flina, ac y mae ei ddeall yn anchwiliadwy.’

Rydym yn byw mewn cyfnod digon pryderus ar hyn o bryd, ac mae hynny’n wir i bobl ar draws y byd wrth i lywodraethau gwahanol gymryd camau i fynd i’r afael â lledaeniad y firws Covid-19. Gweddïwn am gysur a chefnogaeth i’r rhai sydd eisoes wedi cael eu heffeithio gan y salwch, ac ar yr un pryd, cyflwynwn yr holl staff meddygol a’r awdurdodau sydd â phenderfyniadau anodd i’w gwneud hefyd i’r Arglwydd.

I ni fel eglwysi, fel pawb arall yn y gymdeithas, bydd angen bod yn hyblyg gyda’n cynlluniau ac yn amyneddgar a doeth wrth i’r amgylchiadau newid o ddydd i ddydd. Rydym am barhau i ddangos gofal a chariad tuag ein cyd-aelodau a’n cymdogion gan fod yn sensitif i’r anghenion dyrys fydd yn codi yn y cyfnod hwn. Ac yng nghanol yr ansicrwydd a’r cwestiynau ynglŷn â beth sy’n debygol o ddigwydd nesaf dylem gael ein cysuro wrth sylweddoli nad yw’r darlun mawr wedi newid i’r Cristion. Wrth wynebu pob math o amgylchiadau (da a drwg), byddwn yn byw yn ddyddiol mewn anwybodaeth o’r hyn fydd yn digwydd nesaf i ni. Mae hynny’n wir gan mai nid ni yw’r Creawdwr, ond pobl wedi’u creu i ddibynnu ar eu Creawdwr ydym. Felly gallwn wynebu’r dyfodol nad ydym yn siŵr ohono heb fynd i banig trwy gydnabod ein gwendid a’n cyfyngiadau ac ymddiried ein hunain i’r Duw sy’n ‘mesur ein cerdded a’n gorffwys ac yn gyfarwydd â’n holl ffyrdd.’ (Salm 139:3)

Ac yn fwy na hynny hyd yn oed, mae gennym addewidion bendigedig yn y Gair i’n cymell yn ein ffydd. Lle’r ydym ni’n methu gweld synnwyr mewn pethau ac yn pryderu, cofiwn sut y dysgodd Iesu ei ddisgyblion: ‘y mae eich Tad nefol yn gwybod fod arnoch angen y rhain i gyd. Ond ceisiwch yn gyntaf deyrnas Dduw a’i gyfiawnder ef, a rhoir y pethau hyn i gyd yn ychwaneg i chwi.’ (Mathew 6:32-33)

Diolchwn heddiw fel erioed fod yr Arglwydd yn teyrnasu, ac oherwydd buddugoliaeth fawr y Groes nad yw’r afiechyd hwn, nag unrhyw beth arall yn gallu ein gwahanu ni oddi wrth gariad Duw yng Nghrist Iesu ein Harglwydd.  (Rhufeiniaid 8:39)

Rhodri

Llais Bro Aled 15.03.20 + 22.03.20

 

Dydd Sul, 1 a’r 8 Mawrth 2020

Bore da i chi wrth i Gymry ledled y byd ddathlu Dydd Gŵyl Dewi! Ac wrth i ni wneud hynny, diolchwn i’r Arglwydd am ei ras rhyfeddol tuag atom fel cenedl dros y canrifoedd wrth i’r Efengyl fynd ar led a chael y fath ddylanwad. Er ein bod yn dathlu ein Cymreictod, cofiwn wrth i ni addoli heddiw ein bod yn gwneud hynny fel rhan o dyrfa niferus ac amrywiol sef eglwys fyd-eang Iesu Grist ar hyd yr oesoedd.  Yn ein mawl datganwn mai ‘i’r Arglwydd y perthyn brenhiniaeth, ac ef sy’n llywodraethu dros y cenhedloedd.’ (Salm 22:28)

Faint ohonoch sydd wedi cael y profiad braf o ddarganfod rhywbeth yr oeddech wedi’i golli ers tro, ac wedi anobeithio’n llwyr o weld y peth hwnnw byth eto? Boed yn declyn, yn llyfr neu hyd yn oed yn rysáit arbennig, mae’r llawenydd o ail-ddarganfod yn brofiad cyffredin i nifer. Gwnaed darganfyddiad digon rhyfedd yn San Steffan yn ddiweddar wrth i hen gyntedd nad oedd neb yn gwybod amdano ddod i’r golwg am y tro cyntaf ers o leiaf hanner canrif! Yn ôl y stori newyddion, mae’n debyg mai dyma’r llwybr a gerddodd y Brenin Siarl II i’r Senedd dair canrif a hanner yn ôl, ac yn y cyntedd cuddiedig roedd graffiti yn dyddio o 1851 i’w weld – y flwyddyn pan gaewyd y llwybr gan frics!

Ceir nifer o hanesion yn y Beibl am ail-ddarganfod yr hyn a gollwyd. Meddyliwch am y brenin Joseia yn 2 Brenhinoedd 22 yn rhwygo’i ddillad ac yn torri ei galon pan gafwyd hyd i gyfraith Duw yn y Deml, a phobl Dduw wedi hen anghofio mai hwn oedd i fod yn llusern i’w traed ac yn oleuni i’w llwybr. Er mor ddramatig yw’r hanes hwnnw, mae’n rhybudd clir i bobl Dduw ym mhob oes mor hawdd yw ymdoddi i mewn i’r gymdeithas o’n cwmpas a gadael Gair Duw ar ôl. Ond wrth gwrs, mae cymaint mwy i Gristnogaeth na dim ond cadw’r Beibl yn ganolog i’n bywydau – mae’n berthynas fyw rhwng pobl â’r Arglwydd a’u creodd. A dyma lle mae’r darlun o golli a darganfod o’r Testament Newydd yn rhoi’r fath gysur i ni. Pwrpas mawr Iesu yn dod i’r byd oedd nid ail-ddarganfod hen arferion a thraddodiadau, ond dod i achub pobl golledig, a’u dychwelyd i berthynas gariadus â Duw. Pobl fel chi a fi yw’r rhai colledig, pawb ohonom sydd wedi cael ein caethiwo gan bechod a’n dallu gan hunan-gyfiawnder. Ond mae gobaith i bob un colledig sy’n barod i ymateb mewn ffydd i Grist trwy edifarhau a dod ato am faddeuant a bywyd newydd. Pam bod gobaith? Oherwydd cariad Crist, a bod methiant ymddangosiadol y Groes yn fuddugoliaeth fendigedig:  “Daeth Mab y Dyn i geisio ac i achub y colledig.” (Luc 19:10) Peidiwn ag anghofio hynny!

Rhodri

Llais Bro Aled 01.03.20 + 08.03.20

Dydd Sul, 16 a 23 Chwefror 2020

Croeso cynnes i bawb ohonoch i’r oedfaon heddiw gan obeithio na fydd Storm Dennis yn achosi dinistr tebyg i’r hyn a wnaeth Ciara mewn cymaint o ardaloedd y Sul diwethaf. Gweddïwn hefyd dros deuluoedd y gwyddom amdanynt a effeithiwyd gan y llifogydd neu sydd wedi profi profedigaethau torcalonnus. Gofynnwn i Dduw fod yn gysgod ac yn dŵr cadarn iddynt yn eu trallod. (Salm 61:3)

Wrth weld y dyfroedd hollbresennol yn gorlifo drwy dai a thros y ffyrdd a’r caeau’r wythnos ddiwethaf, anodd oedd peidio cael ein hysgwyd gan mor rymus y gall y tywydd fod, ac mor annigonol y gallwn ni deimlo yn wyneb y fath rym. Ac ymateb tebyg iawn a ddaeth wrth weld y tannau dychrynllyd yn sgubo dros ehangder Awstralia ychydig wythnosau yn ôl.  Ar un llaw mae dŵr a thân yn elfennau mor bwysig yn ein ffyniant a’n bodolaeth fel dynoliaeth, ond ar y llaw arall, pan maent yn lledaenu’n aflywodraethus nid oes fawr ddim y gallwn ei wneud i geisio atal y difrod a achosir ganddynt.

Gwelir egwyddor debyg yn y Beibl, lle mae’r Arglwydd yn ei ofal drostynt yn rhybuddio’i bobl rhag gadael i bethau sy’n ddefnyddiol ac yn bwysig fynd allan o reolaeth yn eu bywydau. Meddyliwch am rai esiamplau – arian, gwaith, serch a theulu – elfennau sy’n rhoddion gan Dduw, ond sy’n gallu dinistrio’n bywydau os ydynt yn troi yn bopeth i ni. Cofiwch beth ddywedodd Iesu Grist wrth ddysgu’i ddisgyblion am beryglon arian yn y Bregeth ar y Mynydd:  “Does neb yn gallu gweithio i ddau feistr gwahanol ar yr un pryd. Mae un yn siŵr o gael y flaenoriaeth ar draul y llall. Allwch chi ddim bod yn was i Dduw ac i arian ar yr un pryd. (Mathew 6:24 Beibl.net)

Dychmygwch y demtasiwn i Iesu adael i bethau eraill gymryd drosodd yn ystod ei weinidogaeth. Caru poblogrwydd a’r enw da a dderbyniodd gan y tyrfaoedd, caru’r grym a’r awdurdod syfrdanol oedd ganddo, neu hyd yn oed caru’i ddisgyblion i’r graddau nad oedd yn barod i wneud unrhyw beth fyddai’n gwneud iddynt deimlo’n annifyr. Ond diolch byth, ni ildiodd i’r temtasiynau hyn. Er holl ymdrechion twyllodrus y diafol, bu Iesu’n ffyddlon. Carodd y Tad trwy’r cyfan, a dangosodd hynny trwy fyw’n gwbl ufudd iddo – ufudd-dod a’i harweiniodd i’r Groes. Ac ar sail hynny yr ydym yn diolch i Dduw am Ei ras tuag at rai annheilwng, gan annog ein gilydd i droi at Grist – yr Un sy’n gwybod yn iawn beth yr ydym yn ei wynebu. ‘Oherwydd, am iddo ef ei hun ddioddef a chael ei demtio, y mae’n gallu cynorthwyo’r rhai sydd yn cael eu temtio.’ (Hebreaid 2:18)

Rhodri

Llais Bro Aled 16.02.20 + 23.02.20

Dydd Sul, 2 a 9 Chwefror 2020

“Pwy ydy hwn?” medden nhw, “Mae hyd yn oed y gwynt a’r tonnau yn ufuddhau iddo!” (Marc 4:41) Gyda’r geiriau yna yr ymatebodd y disgyblion i’r Arglwydd Iesu wedi iddo dawelu’r storm ar Fôr Galilea. Ac wrth i ni ddod i addoli gyda’n gilydd heddiw, gofynnwn am gymorth yr Ysbryd Glân i’n helpu ninnau i ryfeddu at allu, mawredd a chariad Duw ar ein cyfer yn Iesu Grist.

Pwy sy’n gyfrifol? Dyna i chi gwestiwn sy’n achosi dadlau chwerw mewn sawl maes ar hyn o bryd. O sut mae’r gwasanaeth iechyd yn gweithio yng ngogledd Cymru i broblemau gyda threnau ar draws y wlad, mae’r cyhuddiadau a’r pwyntio bys yn ddiflastod llwyr. Y cwmnïau trenau sy’n gyfrifol am y problemau yn ôl y llywodraeth, ond nid yw’r llywodraeth yn barod i dderbyn cyfrifoldeb am ddiffygion yn y gwasanaeth iechyd ychwaith, er bod Bwrdd Betsi Cadwaladr dan fesurau arbennig ers pum mlynedd.

Dylem fod yn raslon wrth dybio mor anodd yw gwybod pwy yn union sy’n gyfrifol am beth o fewn sefydliadau enfawr, ac nad oes unrhyw lywodraeth yn gwneud popeth yn iawn. Serch hynny, o ystyried y mater yn fwy personol gwelwn ar dudalennau cyntaf y Beibl y gwirionedd anghyfforddus bod gwrthod derbyn cyfrifoldeb yn dod yn reddfol i ni fel pobl, yn enwedig pan ydym yn euog! Gofiwch chi sut ymatebodd Adda ac Efa i gwestiynau’r Arglwydd wedi iddynt fwyta’r ffrwyth yng ngardd Eden? Pwyntio bys at rywun arall wnaeth y ddau ohonynt wrth geisio cuddio oddi wrth eu Creawdwr! (Genesis 3:8-13) Tybed faint o hynny ydym ni’n tueddu i’w wneud o ddydd i ddydd? Ydym ni’n osgoi cymryd cyfrifoldeb am ein gweithredoedd, ein geiriau a’n blaenoriaethau mewn bywyd pan maent yn aml yn achosi loes i eraill, problemau i ni’n hunain a difrod i’r greadigaeth?

Mae Cristnogion yn cael eu rhybuddio gan Ioan yn ei lythyr cyntaf na ddylent fyw fel hyn, a bod opsiwn amgenach: “Os dywedwn ein bod yn ddibechod, yr ydym yn ein twyllo ein hunain, ac nid yw’r gwirionedd ynom. Os cyffeswn ein pechodau, y mae ef yn ffyddlon ac yn gyfiawn, ac felly fe faddeua inni ein pechodau, a’n glanhau o bob anghyfiawnder.” (1 Ioan 1:8-9)

Mor fendigedig yw cael ein hatgoffa bod maddeuant pechodau yn ganolog i waith gorffenedig Iesu Grist pan ddaeth i’r ddaear i achub. Ond er mwyn derbyn maddeuant rhaid i ni droi at Iesu mewn ffydd, gan edifarhau, syrthio ar ein bai a gofyn am Ei gymorth. Pam ydym ni’n oedi? Derbyniodd Iesu gyfrifoldeb am bechod er mwyn i’w bobl gael byw mewn rhyddid: “Ef ei hun a ddygodd ein pechodau yn ei gorff ar y croesbren, er mwyn i ni ddarfod â’n pechodau a byw i gyfiawnder.” (1 Pedr 2:24)

Rhodri

Llais Bro Aled 02.02.20 + 09.02.20

Dydd Sul, 19 a 26 Ionawr 2020

Croeso cynnes i bawb ohonoch i’n hoedfaon heddiw. Wrth i ni addoli hefo’n gilydd gan fod yn ymwybodol cymaint o deuluoedd o’n cwmpas sydd mewn galar, gweddïwn ar i’r Arglwydd amlygu ei ddaioni iddynt hwy, ac i ninnau’r un modd. Dyna sail moliant y Cristion, fel y gwelwn yn y Salmau: ‘Diolchwch iddo, bendithiwch ei enw. Oherwydd da yw’r Arglwydd; y mae ei gariad hyd byth, a’i ffyddlondeb hyd genhedlaeth a chenhedlaeth.’ (Salm 100:4-5)

Mae cwestiynau mawr bywyd wedi cael eu gofyn ac yn parhau i gael eu gofyn o genhedlaeth i genhedlaeth. Pam ydym ni yma? Oes yna ffordd i wynebu’r profiadau anodd fydd yn dod i’n rhan? At bwy ddyliwn i droi mewn poen a phryder? Gan amlaf nid cwestiynau sy’n cael eu gofyn yng nghanol sgyrsiau ysgafn wrth basio fyddant, ond cwestiynau sydd yn pwyso ar feddwl nifer ohonom reit yng nghanol stormydd bywyd. Ac er mor anodd yw ystyried y fath bethau, dylem sylweddoli nad ni yw’r cyntaf i ymgodymu â’r fath faterion, er y gall deimlo felly pan ydym yn ein gwendid. Mor hawdd yw anghofio bod yna genedlaethau o bobl wedi ymdrechu i ateb y cwestiynau hyn mewn gwahanol ffyrdd, ac yn enwedig felly i Gristnogion, mor rhwydd yw colli golwg ar y cysuron sydd inni yng Ngair Duw. Ystyriwch er enghraifft y cwestiwn canlynol y mae cymaint o Gristnogion wedi ei ofyn: Beth yw ein hunig obaith mewn bywyd a marwolaeth? Mae cyfieithiad modern o hen ateb (mor bell yn ôl â 1563!) yn nodi fel hyn: Nad ydym yn eiddo i ni’n hunain ond ein bod yn perthyn, enaid a chorff, mewn bywyd a marwolaeth i Dduw ac i’n Gwaredwr Iesu Grist.

Gwelir hyn yn glir yn Salm 100, os cofiwch eiriau adnod 3: ‘Gwybyddwch mai’r Arglwydd sydd Dduw; ef a’n gwnaeth, a’i eiddo ef ydym, ei bobl a defaid ei borfa.’ Rydym i gael cysur o wybod ein bod trwy ffydd yn ddefaid i’r bugail oherwydd bod y Bugail Da wedi ildio’i fywyd er mwyn ein hachub a diddymu’r hyn oedd yn ein gwahanu oddi wrth Dduw. Nid ein hymdrech ni sydd wedi sicrhau bywyd a gobaith tragwyddol i ni, ond haelioni rhyfeddol gras Duw. Yr unig beth yr ydym ni wedi ei wneud yw dod yn waglaw at Iesu a derbyn yn ddiolchgar wrth edifarhau a rhoi’n hunain Iddo. Os byddwn byth â’n gobaith yn pylu oherwydd yr amgylchiadau a wynebwn, cofiwn nad ar chwarae bach y mae Duw yn datgan fod ei bobl yn eiddo iddo am byth, ond ar sail cariad perffaith, cariad drud. ‘Oherwydd prynwyd chwi am bris. Felly gogoneddwch Dduw yn eich corff.’ (1 Corinthiaid 6:19)

Rhodri

Llais Bro Aled 19.01.20 + 26.01.20

Dydd Sul, 5 a 12 Ionawr 2020

Croeso cynnes i’n hoedfaon a blwyddyn newydd fendithiol i bawb o ddarllenwyr Llais Bro Aled. Gwyddom am nifer o’n plith a wynebodd brofedigaeth dros yr wythnosau diwethaf ac wrth i ni gydymdeimlo â’r teuluoedd, rydym am barhau i weddïo ar i’r Arglwydd a’i gynhaliaeth fod yn amlwg i bawb sy’n profi hiraeth am anwyliaid.

Wn i ddim faint ohonoch a ymunodd yn y gwylio, ond mae’n debyg mai’r rhaglen gomedi Gavin and Stacey oedd y rhaglen deledu fwyaf poblogaidd dros gyfnod y Nadolig. Ac yn ôl yr ystadegau, llwyddodd i ddenu mwy o wylwyr nag unrhyw raglen arall ar y teledu ers blynyddoedd lawer. Rhaid i mi gyfaddef nad ydw i’n ffan mawr o’r gyfres, ond sylwais ar un olygfa yn arbennig lle’r oedd y cymeriadau Gavin a Stacey yn hel atgofion am fod ar lan y môr yn y Barri. Yno ar ddechrau’r gyfres, (flynyddoedd yn ôl bellach!) dywedodd un cymeriad wrth y llall  – os wnei di ddweud dy fod yn fy ngharu, fe atebaf i’r un peth. Un yn gorfod mentro i ddechrau yn y gobaith y byddai’r llall yn cadw at y fargen!

Diolch byth nad felly mae cariad Duw yn cael ei ddisgrifio i ni yn y Beibl na’i gyflwyno i’r ddynolryw trwy’r Arglwydd Iesu Grist! Na, egwyddor dra gwahanol sydd i’w chael wrth i Fab Duw ddod i’r byd i achub pechaduriaid euog a’i galw i fod yn ddisgyblion iddo’i hun. Yn hytrach na galw pobl i fentro’n ddall gan obeithio’r gorau beth fydd y canlyniadau, mae Duw yn gweithredu i ddechrau, ac yna’n galw pobl i ymateb i’w wahoddiad cariadus. Ac mae’r neges yma i’w gweld trwy gydol y Beibl. Ystyriwch wrth i ni gychwyn blwyddyn newydd yr anogaeth hon gan yr Apostol Paul yn Rhufeiniaid 12:1 – ‘Felly, am fod Duw wedi bod mor drugarog wrthoch chi, frodyr a chwiorydd, dw i’n apelio ar i chi roi eich hunain yn llwyr i Dduw. Cyflwyno eich hunain iddo yn aberth byw – un sy’n lân ac yn dderbyniol ganddo. Dyna beth ydy addoliad go iawn!’

Pam mae’r Cristion yn cael ei annog i ildio’i hun yn llwyr i Dduw? Ar sail beth mae Duw wedi ei wneud yn barod – dangosodd ei drugaredd rhyfeddol a’i gariad tuag atom wrth i Iesu ddod i fyw, marw ac atgyfodi drosom. A thrwy wneud hyn, rhoddodd Iesu ei hun yn llwyr er mwyn delio â phechod, a dileu’r elyniaeth oedd rhwng y ddynoliaeth a Duw. Felly, er bod ildio’n hunain yn llwyr i Dduw yn amlwg yn weithred o ffydd, nid yw’n naid i’r tywyllwch oherwydd rydym eisoes wedi gweld mor drugarog yw’r Un sy’n ein galw ato trwy ei Fab. ‘Diolch Iddo byth am gofio llwch y llawr!’

Rhodri

Llais Bro Aled 05.01.20 + 12.01.20

Dydd Sul, 22 a’r 29 Rhagfyr 2019

Croeso cynnes i chi i wasanaethau Nadolig ein capeli heddiw. Ar ôl i’r Llais Bro Aled diwethaf gael ei gyhoeddi y daeth y newyddion trist am farwolaeth William Roberts, tad Mair Owen ein cynorthwy-ydd bugeiliol. Rydym fel bro am gydymdeimlo ag Eirwen Roberts, Mair a’r teulu cyfan yn eu profedigaeth, a byddwn am eu cadw hwy, a nifer o deuluoedd eraill sy’n galaru, yn ein gweddïau dros yr wythnosau nesaf.

Gan mai hwn yw Llais Bro Aled olaf 2019 rwyf am fachu ar y cyfle i ddymuno Nadolig bendithiol a blwyddyn newydd dda i bawb ohonoch a’ch teuluoedd. Ac i gyd-fynd â’r cyfarchion hyn, nid ydym am anghofio am gynifer o’n cydnabod fydd yn profi annifyrrwch dros y Nadolig ychwaith – rhai yn dygymod ag anhwylderau, eraill yn hiraethu ac yn gofidio. Cyflwynwn hwy i’r Arglwydd yn ein gweddïau yn diolch i Frenin yr hollfyd ddod ‘i oedfa ein hadfyd er symud ein penyd a’n pwn’.

Yn wahanol i gymaint o gardiau Nadolig a darluniau traddodiadol o’r Geni, does dim sôn yn yr Efengylau am faban wedi’i roi mewn preseb ym Methlehem â golau anesboniadwy yn disgleirio o’i gwmpas! Nid oherwydd ei fod yn edrych yn wahanol i bobl eraill yr oedd Iesu’n arbennig ond oherwydd pwy ydoedd, a’r hyn a gyflawnodd trwy ei fywyd, ei farwolaeth a’i atgyfodiad. Sawl gwaith yn ystod Ei weinidogaeth cawn dystiolaeth o’r dyrfa yn synnu ato oherwydd eu bod yn meddwl amdano fel saer, a mab i Mair (Marc 6:3). Ond eto, trwy gymorth Duw, mae Pedr yn gweld mwy na’r arwynebol gan ddatgan am Iesu – “Ti yw’r Meseia, Mab y Duw byw.” (Mathew 16:16)

Sut ydym ni yn gweld Iesu heddiw felly? Fel cymeriad mewn hanes cyfarwydd, neu fel Achubwr cariadus sydd ar waith yn ein bywydau o ddydd i ddydd? A welwn ni Dduw cadarn sydd eto’n Gyfaill hyfryd wrth i ni droi’n golwg arno trwy lygaid ffydd?

Yn y Beibl cawn ein cymell nid yn unig i weld mewn ffordd arbennig ond i wrando ar Dduw, yn ogystal â’r anogaeth enwog honno o Salm 34:8 i brofi daioni Duw: ‘Profwch a gwelwch mai da yw’r Arglwydd.’

Pan fyddwn ni yng nghanol y bwyd, synau’r clychau’n tincial a’r lliwiau llachar dros y dyddiau nesaf, gweddïwn am gymorth Duw i sylweddoli fod llawer gwell i’w gael trwy’r Arglwydd Iesu Grist. Er cymaint y gallwn fwynhau a gogoneddu Duw yn awr, nid yw’n ddim o’i gymharu â’r gogoniant sydd i ddod. Ydym ni’n barod am wledd dragwyddol gyda’r Arglwydd, ac ydym ni wedi derbyn Ei wahoddiad hael sy’n dod i ni trwy Efengyl ei Fab?

Rhodri

Llais Bro Aled 22.12.19 + 29.12.19

Dydd Sul, 8 a’r 15 Rhagfyr 2019

Croeso cynnes i chi i’n hoedfaon ym Mro Aled heddiw, ac wrth i ni gyfarfod â’n gilydd gofynnwn am help yr Ysbryd Glân i’n galluogi i rannu ym mawl yr angylion a ddywedodd wrth y bugeiliaid: “Gogoniant i Dduw yn y nefoedd uchaf, heddwch ar y ddaear islaw, a bendith Duw ar bobl’ oherwydd bod Achubwr wedi’i eni ym Methlehem.

Dwi’n siŵr nad oes angen i mi eich atgoffa ein bod o fewn ychydig ddyddiau i’r trydydd Etholiad Cyffredinol mewn pedair blynedd. Wedi’r holl anghytuno, y dadlau croch a’r ymdrechion i berswadio, bydd dyfarniad tyngedfennol yr etholwyr yn glir ar ddechrau Rhagfyr y 13eg. Cyn hynny, mwy o addewidion a phwyso bys at y gwrthwynebwyr sy’n debyg o ddod wrth i’r pleidiau gwleidyddol geisio rhoi pwysau arnom i ystyried – pwy allwn ni ymddiried ynddynt go iawn?

I Gristnogion, mae addewidion ac ymddiried yn rhan ganolog o’n ffydd ni. Duw sy’n gwneud addewidion yw’r Un yr ydym yn cael ein cyflwyno iddo yn y Beibl, ac mae’r Duw tragwyddol, sy’n Dad, Mab ac Ysbryd Glân yn ein galw fel pobl i berthynas o ymddiried ynddo, o Genesis i lyfr y Datguddiad. A phan fyddwn yn ystyried y rhannau cyfarwydd hynny o’r Beibl sy’n cyfeirio at enedigaeth ryfeddol Mab Duw dros yr wythnosau nesaf, peidiwn ag anghofio fod y cyfan yn dangos bod Duw yn cadw ei addewidion. Ym mhennod gyntaf Efengyl Luc, mae Sachareias, tad Ioan Fedyddiwr a Mair, mam Iesu yn derbyn negeseuon annisgwyl gan yr angel Gabriel. Yn y ddau achos, bydd meibion yn cael eu geni mewn amgylchiadau gwyrthiol – Elisabeth yn ei henaint i roi genedigaeth i Ioan Fedyddiwr, a Mair yn wyryf i roi genedigaeth i Iesu wedi i’r Ysbryd Glân ei beichiogi. Ac mae pennod gyntaf Luc yn cofnodi ymateb Sachareias a Mair i eiriau’r angel. Yn Luc 1:50 gwelwn Mair yn moli’r Arglwydd am ei drugaredd ‘bob amser’ cyn iddi ddiweddu ei mawl gan ganmol y Duw sydd wedi cadw ei addewid i Abraham a’i ddisgynyddion trwy ddangos trugaredd a helpu ei was Israel. (Luc 1:54-55)

Er bod Sachareias wedi cael ychydig o drafferth i dderbyn y peth i ddechrau, wedi i Ioan gael ei eni mae yntau’n taro nodyn tebyg i Mair trwy glodfori’r Arglwydd sydd wedi trugarhau ac sydd wedi cofio ei addewid i Abraham i achub ei bobl. (Luc 1:72-74)

Iesu yw’r Achubwr, y Brenin a’r Gwas a addawodd yr Arglwydd i’w bobl i’w cymodi ag Ef ei hun. Ac wrth i ni ddathlu Ei enedigaeth, gofynnwn am gymorth Duw i ninnau barhau i ymddiried yn ein Ceidwad – yr ‘un sy’n dod â’r cwbl mae Duw wedi’i addo yn wir!’ (2 Corinthiaid 1:20 Beibl.net)

Rhodri

Llais Bro Aled 08.12.19 + 15.12.19

Dydd Sul, 24 Tachwedd a 1 Rhagfyr 2019

Bore da a chroeso cynnes i bawb ohonoch i’n hoedfaon ar Sul olaf mis Tachwedd. Os nad ydych yn barod, dwi’n siŵr y bydd nifer ohonom ym mhen dim yng nghanol prysurdeb paratoadau Nadoligaidd! Wrth i ni edrych ymlaen at y dathliadau hyn gofynnwn ar i’r Arglwydd yn ei ras ein helpu i’w foli wrth feddwl am ryfeddod mwya’r nef –

‘gweld yr anfeidrol, ddwyfol Fod
yn gwisgo natur dyn.’

Un o’r adnodau sydd wedi gwneud i mi feddwl llawer dros y blynyddoedd yw’r un pan mae Paul yn dyfynnu geiriau Iesu yn Actau 20:35 ‘Dedwyddach yw rhoi na derbyn.’ Yn ôl un esboniwr, nid ymgais i wneud i Gristnogion deimlo’n euog am dderbyn gan bobl eraill oedd y geiriau hyn, ond gair i’w hatgoffa bod rhoi o’n digonedd yn llawer gwell na phentyrru arian a meddiannau i ni’n hunain. A dweud y gwir, adlais cryf sydd yma o ddysgeidiaeth Iesu bod rhoi i rai na all dalu’n ôl yn arwydd o gariad Cristnogol ymarferol. Dyma un ffordd y gall y Cristion ymateb i orchymyn Iesu: ‘byddwch yn drugarog fel y mae eich Tad yn drugarog.’ (Luc 6:36)

Yn sgil hyn rwyf am dynnu eich sylw at gyfle sydd wedi codi yn ddiweddar i ni gyfrannu at elusen arbennig sydd wedi sefydlu cangen yn Nyffryn Clwyd – yng Nghapel Mawr, Dinbych. Yn wreiddiol, eglwys yn Sheffield a gychwynnodd Baby Basics yn 2009, gyda’r bwriad o ddarparu pecynnau o ddeunyddiau angenrheidiol ar gyfer babanod newydd eu geni. Mae’r elusen yn gweithio gyda bydwragedd, ymwelwyr iechyd a chyrff proffesiynol eraill i ddarparu’r adnoddau allweddol i rieni a theuluoedd mewn angen.

Felly os ydych â diddordeb, mae’r elusen yn gweithio’n debyg i egwyddor y Banc Bwyd lle gallwch gyfrannu faint bynnag o’r amrywiol adnoddau y maent yn gofyn amdano, bydd y cyfan yn cael ei gadw’n ddiogel yn y Capel Mawr cyn i’r deunyddiau gael eu rhannu â’r rhai mewn angen yn ôl arweiniad yr arbenigwyr proffesiynol. Byddwn yn cynnwys rhestr ac awgrymiadau o gyfraniadau ar ffurf Calendr Adfent gyda’r rhifyn hwn o Lais Bro Aled ynghyd â phoster i’w osod yn y capel.

 ninnau’n agosáu at ddathlu genedigaeth ein Gwaredwr mewn amodau digon anffafriol, diolchwn am barodrwydd Mab Duw i ddod nid ‘i gael ei wasanaethu ond i wasanaethu, ac i roi ei einioes yn bridwerth dros lawer.’ (Marc 10:45) Ac wrth ddiolch yn arbennig am yr elusen Baby Basics, gweddïwn am fendith Duw ar y gwirfoddolwyr sydd ar waith, ac wrth gwrs y rhai fydd yn derbyn cymorth ganddynt.

Rhodri

Llais Bro Aled 24.11.19 + 01.12.19

Dydd Sul, 10 a 17 Tachwedd 2019

‘Bydded geiriau fy ngenau’n dderbyniol gennyt, a myfyrdod fy nghalon yn gymeradwy i ti, O Arglwydd, fy nghraig a’m prynwr.’ (Salm 19:14) Wrth i ni ddod at ein gilydd i addoli Duw heddiw, beth am weddïo geiriau’r Salmydd drosom ein hunain a’n gilydd gan ddiolch fod gennym Arglwydd sydd yn graig ac yn brynwr a ddaeth yn un ohonom yn Iesu Grist.

Beth yw eglwys? Dyma gwestiwn sydd wedi cael ei ofyn lawer gwaith drosodd gan bobl ar hyd a lled y byd dwi’n siŵr. Ac yn aml, mae’r atebion yn gallu bod yn amrywiol iawn, gyda nifer yn cychwyn gan ddweud “i mi, eglwys yw…..” Ond i Gristnogion, rhaid rhoi’r flaenoriaeth i’r hyn y mae’r Beibl yn ei ddweud, a thros y misoedd nesaf byddwn yn ystyried rhai o’r cwestiynau mwyaf sylfaenol ynglŷn â’r eglwys a Christnogaeth o safbwynt y Beibl, ac wrth edrych yn ôl dros hanes Cristnogaeth yng Nghymru. Bydd croeso cynnes i bawb ymuno â ni ar gyfer cyfarfod nesaf ‘Beth yw Eglwys’ yn Llansannan am 7.30 nos Fercher, Tachwedd 20fed.

Y mis diwethaf wrth i ni gychwyn ar y cwrs, cawsom ein hannog i ystyried o’r newydd beth yw’r pethau sy’n gwbl angenrheidiol ym mywyd eglwys? Ac wrth ddarllen gwahanol rannau o’r Testament Newydd daeth yr hen neges eto i’n clyw mai pobl yw eglwys ac nid adeiladau. Wrth ffarwelio â henuriaid yr eglwys yn Effesus dywed Paul wrthynt: ‘Gwyddoch nad ymateliais rhag cyhoeddi i chwi ddim o’r hyn sydd fuddiol, na rhag eich dysgu chwi yn gyhoeddus ac yn eich cartrefi, gan dystiolaethu i Iddewon a Groegiaid am edifeirwch tuag at Dduw a ffydd yn ein Harglwydd Iesu.’ (Actau 20:20-21) I’r Cristnogion cynnar, nid lle’r oeddynt yn addoli oedd yn bwysig, ond pwy yr oeddynt yn ei addoli a sut yr oedd posib i eraill hefyd ddod i’r berthynas newydd hon gyda’u Creawdwr trwy’r hyn wnaeth Iesu. Boed mewn cartrefi, yn gyhoeddus mewn synagogau, neu hyd yn oed pan oeddynt wedi’u carcharu am eu ffydd, byddent yn moli Duw ac yn annog eraill i droi at Grist am achubiaeth. (Actau 16:25, 31)  Doedd dim am atal y newyddion da rhag lledaenu ar draws y Dwyrain Canol ac Ewrop, ac roedd pobl o begynau gwahanol y gymdeithas yn cael eu huno gyda’i gilydd. Pobl oedd gynt yn elynion yn troi’n frodyr ac yn chwiorydd i’w gilydd yn yr eglwys oherwydd gwaith yr Ysbryd Glân. Wrth i ni feddwl am gymhlethdodau ein cyfnod ni gyda’r pegynnu sy’n digwydd mewn cymdeithas, cofiwn nad yw hynny’n ddim i gymharu â’r rhyfeddod bod Iddewon a Groegiaid wedi eu galw i gyd-addoli gyda’i gilydd yn yr eglwysi cynharaf! A’r allwedd? Iesu Grist, conglfaen yr eglwys, ddoe, heddiw ac am byth.

Rhodri

Llais Bro Aled 10.11.19 + 17.11.19