Dydd Sul, 15 Ebrill 2018

Darlleniad y Dydd:  Hebreaid 13:1-6 (BCND:tud.250 / tud.229)

Bore da i chi gyd a chroeso i’r oedfaon ar draws Bro Aled. Dewch i ni weddïo efo’n gilydd heddiw am bresenoldeb Arglwydd y Nefoedd yn ein bywydau. Dewch i ni hefyd groesawu’r Ysbryd Glân, sy’n rhoi bywyd a nerth i mewn i’n gwasanaethau ni heddiw.

Pwy ydy Duw i chi? Beth ydy rôl Duw yn eich bywyd chi? Mae nifer o ddarluniau gwahanol allem bwyso arnyn nhw i ddisgrifio ein perthynas efo Duw. Efallai ein bod yn meddwl ei fod fel heddwas neu farnwr – mae’n bell, amhersonol ac yn ceisio ein dal allan. Dydy Duw ddim ond yn ymddangos yn ein bywydau pan da ni’n gwneud rhywbeth o’i le, a hyd yn oed bryd hynny, dim ond yna i farnu neu gosbi mae o. Neu tybed ydy Duw fel ‘lifeguard’ yn ein bywydau. Da chi’n gwybod, mae o ar yr ochrau yn ein gwylio ac yn neidio i mewn i’n hachub pan da ni mewn trwbl. Pan mae pethau’n mynd yn ormod yn ein bywydau, dyna pryd da ni’n troi at Dduw gan wybod, neu hyd yn oed ddisgwyl ei fod yn gallu ein hachub.

Dewch i ni edrych ar berthynas y Salmydd gyda’r Arglwydd. “Y mae’r ARGLWYDD o’m tu, nid ofnaf; beth a wna pobl i mi?” Mae’r Arglwydd o’n plaid ni. Mae o ar ein hochr ni, ac yn helpu. I’r rhai sy’n trystio yn yr Arglwydd, mae o yna. Mae adnodau 8 a 9 o Salm 118 yn cynnig bod lloches i’w gael yn Nuw. Mae’r lloches allem ei gael yn Nuw yn fwy saff ac yn fwy dibynadwy nag allwn ei gael yn unman arall. Ym mhob sefyllfa mewn bywyd, mae Duw yna i’n cynnal ac yn brwydro o’n plaid: “Roedden nhw’n gwasgu arna i’n galed, a bu bron i mi syrthio; ond dyma’r ARGLWYDD yn fy helpu.” (Salm 118:13)

Dyna’r sicrwydd mae’r Arglwydd yn ei roi. Does dim rhaid i ni ofni, ond beth am berthynas? Mae Salm 118 yn mynegi cymaint o emosiynau a phrofiadau gwahanol, ond beth sy’n gyffredin yn y rhain i gyd ydy presenoldeb Duw a dibyniaeth y Salmydd ar Dduw yn y sefyllfaoedd gwahanol yma. “Yr Arglwydd sy’n rhoi nerth a chân i mi.” (Salm 118:14) Tybed ydym ni’n ystyried Duw fel yr un sy’n rhoi’r nerth i ni wynebu’r dydd, neu fel yr un sy’n rhoi gwir lawenydd i ni? Neu ydym ni’n sylweddoli ei fod o hyd yn oed yn gallu rhoi’r pethau yna i ni yn y lle cyntaf?

Pam na wnawn ni heddiw gymryd y cyfle i wneud ymchwil i fewn i pwy ydy Duw a sut gymeriad sydd ganddo? Tybed pa fath o Dduw wnawn ni ei ddarganfod wrth ddarllen amdano?

Gwion

Llais Bro Aled 15.04.18

Dydd Sul, 8 Ebrill 2018

Darlleniad y Dydd:  Nehemeia 1:8-11 (BCND:tud.437 / tud.400)

Bore da iawn i bawb a diolch i Rhodri am y gwahoddiad i sgwennu Llais Bro Aled heddiw am y tro cyntaf ers sbel! Dwn i ddim yn iawn ble i ddechrau – does yna gymaint wedi digwydd ac amgylchiadau a phrofiadau newydd i’w rhannu. Y lle gorau i ddechrau siŵr o fod ydi trwy ddiolch – diolch i Dduw am ei faith amynedd a’i ofal ac am y fraint o gael bod yn rhan o’i Eglwys. Mewn ffydd credwn fod yna fendith newydd i ni bob tro y byddwn yn diolch iddo, a’r fendith o gael adnabod ‘grym ei atgyfodiad’ wrth i ni wynebu bob dydd yn ei gwmni.

Mae’r plantos wedi llenwi ein byd yma ers yr ymddeoliad fel y gallwch ddychmygu! Hen dro na fuaswn i mor hirben wrth fagu ein plant ag yr ydw i rŵan wrth warchod ein wyresau, ond peth mawr ydi profiad. Diolch fyddwn ni amdanyn nhw ac wrth wneud hynny, diolch am ofal holl deuluoedd y Fro dros y plant a gweddïo bendith Duw ar bob un.

Does gan Dduw ddim wyrion na wyresau. Mae yn geni plant o’r newydd trwy’r Ysbryd ac yn rhoi ‘Abba, Dad’ yn eu calonnau ac yn eu genau. Rwy’n cofio mynd i Mizoram yn 1994 a dweud wrth y genhedlaeth newydd o Gristnogion yno nad oedd y ffaith fod fy nhad yn Genhadwr yn fy ngwneud i yn Gristion a bod yn rhaid i minnau ddod fy hun at Grist a chael fy ngeni o’r newydd yn blentyn iddo. Roedd hynny yn sioc i rai ond yn taro nodyn cywir i eraill.

Ond fe fyddwn yn hoffi meddwl ar yr un pryd fod elfen o ofal taid a nain yn Nuw hefyd yn ogystal â gofal a chariad tad a mam.

Yn y Beibl sylwn fod Duw yn cofio cenedlaethau o bobl a theuluoedd, ac y mae wedi gosod i bob cenhedlaeth ei chyfrifoldeb y naill i’r llall. Yn y gorchymyn syml “anrhydedda dy dad a’th fam” mae pob cenhedlaeth yn cael ei chynnwys a chyfrifoldeb y naill am y llall yn glir.

Yn ôl Ioan (19:26), dyma ddywedodd Iesu wrtho a Mair pan oedd yn cael ei groeshoelio “Mam annwyl, cymer o fel mab i ti,” 27 ac wrth y disgybl, “Gofala amdani hi fel petai’n fam i ti.” Anrhydeddodd ei Dad nefol trwy gadw pob gorchymyn i’r eithaf. Wrth i ninnau geisio anrhydeddu Duw ein Tad nefol mwynhawn bob cyfle i ddangos gofal a chariad y naill genhedlaeth tuag at y llall – hyd yn oed os ydio’n golygu gwylio’r un rhaglen Peppa am y degfed tro!!

Aneurin

Llais Bro Aled 08.04.18

Dydd Sul, 1 Ebrill 2018

Darlleniad y Dydd:  Mathew 28:1-7 (BCND:tud.36 / tud.33)

‘Nid yw ef yma, oherwydd y mae wedi ei gyfodi fel y dywedodd y byddai…’ Dyma’r geiriau chwyldroadol a glywyd ddeuddydd wedi’r croeshoeliad ac sy’n parhau’n sylfaen i ffydd, cysur a gobaith Cristnogion ar hyd a lled y byd. Wrth i ni ddod at ein gilydd dros wasanaethau Pasg 2018 ym Mro Aled, gweddïwn y bydd y Crist byw yn teyrnasu ar bob rhan o’n bywydau. A gofynnwn am gymorth yr Ysbryd i foli mewn rhyfeddod a thrysori’r newydd da fod marw ac atgyfodi Iesu yn golygu fod gennym ‘fuddugoliaeth lwyr trwy’r hwn a’n carodd ni.’ (Rhufeiniaid 8:37)

Wn i ddim os ydych chi’n bobl sy’n tueddu i ddefnyddio dywediadau sydd wedi cael eu gwneud yn boblogaidd gan gymeriadau teledu? Yn y Gymraeg, un o’r rhai mwyaf cyfarwydd yw bloedd rwystredig Mr Picton, rheolwr blin y gyfres C’Mon Midffîld: “ddudish i do!” Mae’r geiriau hyn yn gallu awgrymu amrywiaeth o ymatebion gwahanol yn dibynnu ar y ffordd y maent yn cael eu hyngan. Gallant fod yn llawn hunan gyfiawnder hyll wrth i rywun gael ei brofi’n gywir. Neu ar y llaw arall gallant amlygu digalondid anobeithiol wrth i’r ofnau gwaethaf gael eu gwireddu. Ond gwedd wahanol a welwn ar fore Sul yr atgyfodiad. Does yna neb o’r disgyblion yn dweud “ddudish i do” wrth ei gilydd. Er bod Iesu wedi dysgu droeon y byddai’n rhaid iddo fynd i Jerwsalem i ddioddef ac yna atgyfodi ar y trydydd dydd, mae dilynwyr Crist, yn ddynion a merched, mewn braw. Yr angel sy’n atgoffa’r merched o’r hyn a ddywedodd Crist ynglŷn â’i atgyfodiad, a hynny wrth iddo’u cymell i beidio ofni, ac i fynd a datgan y newyddion da wrth y disgyblion wedi iddynt weld y bedd gwag. (Mathew 28:5-7)

Gallwn gydymdeimlo’n llwyr â dryswch ac ofn y merched yn ystod y darganfyddiad dramatig hwn. Wrth gwrs eu bod mewn penbleth yn ceisio deall beth oedd ystyr y cyfan yr oeddynt wedi’i weld a’i glywed. Ond roedd Iesu wedi bod yn eu paratoi yn barod, fel ag yr oedd gair Duw yn yr holl Ysgrythurau (Luc 24:25-27)

Wrth i ni fyfyrio ar fuddugoliaeth Iesu dros farwolaeth a phechod heddiw, faint ohonom ni’n sy’n crefu am arweiniad Ysbryd Duw i ni allu byw ‘yn ôl beth dŷn ni’n ei gredu, dim yn ôl beth dŷn ni’n ei weld.’? (2 Cor. 5:7 Beibl.net) Gallwn ddweud fod y Beibl yn llusern i’m troed ac yn llewyrch i’m llwybr, ond heb i ni ei ddarllen, ac ymateb i lais y Bugail trwy roi ein hunain iddo, ar goll y byddwn o hyd.

Rhodri

Llais Bro Aled 01.04.18

Dydd Sul, 25 Mawrth 2018

Darlleniad y Dydd:  Ioan 12:14-19 (BCND:tud.116 / tud.106)

Bore da a chroeso i oedfaon ar draws y Fro heddiw ar Sul y Blodau. Heddiw, o bob diwrnod, pam na rown ni amser i fyfyrio ar Iesu fel Brenin buddugoliaethus? Beth am roi yr amser iddo Fo heddiw a rhoi’r parch mae o’n ei haeddu fel Brenin ar ein calonnau?

Sut mae eich cof chi? Nid sôn am gofio beth gawsoch chi i frecwast, neu beth oedd y tywydd ddydd Mawrth diwethaf ydw i, ond am eich cof tymor hir. Ydych chi’n cofio pethau ddysgoch chi yn yr ysgol? Neu tybed pa mor dda fase chi yn chwarae Who Wants To Be a Millionaire? Neu, beth oedd enw’r rhaglen deledu yna efo Cilla Black arni, lle roedd cystadleuwyr yn cael sialens i gofio’r llyfr ffôn?

I ddod at ein darlleniad heddiw, tybed faint ohonom ni oedd yn arfer, neu sy’n dal i ddysgu rhannau o’r Beibl yn gyson? Mae rhoi adnodau ar ein cof yn arferiad sydd braidd wedi mynd allan o ffasiwn yn ddiweddar (os ydy o’n deg dweud mai ffasiwn ydy cofio’r Beibl!). Tybed ydych chi’n berson all ddyfynnu llinellau o Salmau ar ôl cael y linell gyntaf wedi ei rhoi i chi? Neu efallai yn adnabod Salm o’i rhif yn unig! I fynd gam ymhellach, tybed ydy’r rhannau yna o’r Beibl sydd ar eich cof yn rhan o’ch bywyd bob dydd? Hynny ydy, ydych chi’n ffeindio eich hunain mewn sefyllfa anodd, a’ch meddwl yn dod a chi at Salm 23?

Wrth ddarllen trwy’r rhan yma o Ioan, y peth sydd wedi fy nharo i ydy, ymysg y dathlu a’r taflu dail palmwydd a chotiau, mae’r bobl yn cyd-weiddi “Hosanna! Clod iddo!” “Mae’r un sy’n dod i gynrychioli’r Arglwydd wedi’i fendithio’n fawr!”, sef rhan o Salm 118. Maent yn gweld beth sy’n digwydd o’u blaenau, ac mae eu meddyliau yn cael ei arwain yn syth at y Beibl.  Oherwydd eu bod yn ’nabod eu Beibl, mae’r dyrfa yn gallu ’nabod fod y ffaith mai Iesu Grist, y dyn sy’n marchoga ar gefn asyn,  ydy’r “Un sy’n cynrychioli’r Arglwydd”.  Mae nhw’n cysylltu Salm 118 gyda’r broffwydoliaeth o Sechareia 9 oedd yn cyhoeddi fod Brenin Israel yn mynd i ddod atyn nhw ar gefn asyn.

Roedden nhw’n adnabod fod Arglwyddiaeth Iesu yn mynd i ddod â heddwch i’w bywydau nhw ac i’w gwlad nhw. Roedden nhw’n gweld fod dydd ffafr Duw yn dod ym mherson Iesu Grist ac roedden nhw’n dathlu! Yn gweiddi a moli Duw yn llawen. Tybed ydyn ni’n gweld Iesu fel yna heddiw?

Gwion

Llais Bro Aled 25.03.18

Dydd Sul, 18 Mawrth 2018

Darlleniad y Dydd:  Seffaneia 3:14-20 (BCND:tud.856 / tud.780)

Croeso cynnes i’n gwasanaethau wrth i ni brysuro tuag at ddigwyddiadau’r Pasg. Gweddïwn y bydd yr Arglwydd Iesu’n dod yn fwy byw i ni dros yr wythnosau nesaf, wrth i ni geisio arweiniad ac eneiniad yr Ysbryd Glân ar ein hoedfaon a’n cyfarfodydd.

Beth sy’n gwneud cân dda yn eich tyb chi? Cwestiwn a drafodwyd yn hirfaith o gwmpas cystadleuaeth Cân i Gymru ychydig wythnosau yn ôl! Geiriau crefftus a theimladwy neu alaw gofiadwy nad oes posib ei chael allan o’n pen?! Petaem yn gofyn i wahanol bobl dwi’n siŵr y byddem yn cael amrywiaeth eang o atebion yn cyd-fynd â chwaeth bersonol, ond eto themâu digon cyfarwydd sy’n tueddu i fod yn destun nifer fawr o ganeuon. Themâu cyfarwydd gan eu bod yn deillio o’n profiadau cyffredin ni fel pobl – cariad, colled, dyheadau a llawenydd. Tybed sut y mae cân y crediniwr yn cymharu?  Neu beth am gân Duw? Yn ein darlleniad ar y cyd heddiw, mae’r Arglwydd yn cymell ei bobl i ganu, yn wir i weiddi’n uchel mewn llawenydd a gorfoledd. Ond mae yna reswm penodol pam fod Seffaneia 3 yn annog pobl Dduw i ganu – oherwydd bod Duw am weithredu mewn ffordd arbennig er mwyn ei bobl. O adnodau 15 i 17, gwelwn nifer o ddisgrifiadau o’r hyn oedd yn sail i obaith a llawenydd Israel. Ond wrth gwrs proffwydoliaeth o’r hyn oedd i ddod a geir yma, nid disgrifiad o’r sefyllfa yr oeddynt ynddi ar yr adeg hynny. Anogwyd y bobl i lawenhau gan y byddai’r Arglwydd yn troi eu cosb oddi wrthynt, yn delio â’u gelynion ac y byddai Ef yn eu canol hwy fel Brenin yn teyrnasu. Allwch chi ddychmygu mor felys yw clywed geiriau o’r fath yn cael eu dweud wrthoch? Ac os nad yw hynny’n ennyn ymateb, beth am y ffaith fod yr Arglwydd ei hun yn gorfoleddu ac yn llawenhau â chân oherwydd ei bobl? (Ad. 17) Duw yn dathlu oherwydd achubiaeth ei bobl – fel y dywedodd Iesu yn Luc 15:7!

Wrth i ni agosáu at y Pasg, cawn ein hatgoffa o’r gwahaniaeth rhyngom ni a phobl Dduw yn yr Hen Destament. Roeddynt hwy’n edrych ymlaen at ddyfodiad y Meseia, rydym ni’n edrych yn ôl ar fywyd, marwolaeth ac atgyfodiad Iesu yn ddiolchgar. Iesu yw’r Meseia, a thrwyddo Ef y gweithredodd Duw un waith ac am byth i achub ei bobl. Fel y dywed Galatiaid 3:13 ‘Prynodd Crist ryddid i ni oddi wrth felltith y Gyfraith pan ddaeth, er ein mwyn, yn wrthrych melltith, oherwydd y mae’n ysgrifenedig: “Melltith ar bob un a grogir ar bren!” Y cwestiwn allweddol felly yw – ydym ni’n perthyn i’r Meseia – ydym ni wedi troi i ffwrdd o bob gobaith a hunan gyfiawnder arall a thrystio’n unig ynddo Ef? Os felly, gallwn uno yn y gân nefolaidd a dweud –

Diolch byth, a chanmil diolch,

diolch tra bo ynof chwyth,

am fod gwrthrych i’w addoli

a thestun cân i bara byth;

Rhodri

Llais Bro Aled 18.03.18

Dydd Sul, 11 Mawrth 2018

Darlleniad y Dydd:  Marc 12:28-34 (BCND:tud.53 / tud.49)

Croeso cynnes i bawb ohonoch i’n hoedfaon heddiw…a chymryd y byddwn yn gallu cyfarfod, nid fel y Sul diwethaf! Diolch i bawb fu wrthi’n llafurio yng nghanol yr eira, a gobeithio bod y cyfnod lle daeth cymaint o weithgareddau arferol i stop wedi bod yn gyfle i ni droi ein meddyliau at mor aruthrol yw ein Harglwydd – meddyliau a achosodd i’r Apostol Paul foli fel y gwelwn yn Rhufeiniaid 11:33 ‘O ddyfnder cyfoeth Duw, a’i ddoethineb a’i wybodaeth!’

Un peth wnaeth fy nharo yng nghanol helbul yr wythnos diwethaf oedd cymaint o ddylanwad y mae rhywbeth mor syml â chyfeiriad y gwynt yn gallu ei gael ar fywyd rhywun! Yn ôl yr arbenigwyr, daeth y rhew, yr eira a’r oerfel difrifol atom (neu’r dihiryn o’r Dwyrain yng ngeiriau rhai sylwebwyr!) oherwydd bod y gwyntoedd wedi chwythu o’r Dwyrain gan ddod ag aer oer gyda hwy dros ynysoedd Prydain.  Ac ar yr un pryd ymwelodd storm Emma â ni o gyfeiriad Môr yr Iwerydd, â’r cyfan gyda’i gilydd yn achosi hafoc! Er mor anarferol yw’r cyfuniadau hyn ym myd y tywydd, rydym yn deall yn iawn y gall patrymau fel hyn godi yn ein bywydau ni hefyd; un peth yn dylanwadu ar y llall gan achosi rhyw fath o effaith domino.

Nid yw’n annisgwyl felly fod llinyn amlwg o un peth yn dylanwadu ar y llall i’w weld yn y Beibl hefyd, ac mae hynny’n cael ei awgrymu’n gryf yng ngeiriau Iesu yn ein darlleniad ar y cyd heddiw. Mae Iesu yn cadarnhau dau o orchmynion yr Hen Destament wrth ateb yr ysgrifennydd ac mae’r gorchmynion hyn wedi eu nodi yn Deuteronomium 6:4-5 a Lefiticus 19:18. Wrth gyfuno’r ddau orchymyn, mae Iesu yn dangos nad oes modd gwahanu’r ddwy agwedd hyn o fywyd y crediniwr oddi wrth ei gilydd. Ni all neb garu Duw heb garu ei gymydog, ac ni all rhywun garu ei gymydog heb garu Duw. Ac yn fwy sylfaenol na hynny hyd yn oed, mae’r cariad sy’n cael ei orchymyn i’r credinwyr tuag at Dduw a chymdogion yn gariad sy’n deillio o gariad blaenorol Duw tuag at ei bobl. ‘Yr ydym ni’n caru, am iddo ef yn gyntaf ein caru ni.’ (1 Ioan 4:19)

Ac felly mae’r gorchymyn i garu Duw â’n holl galon, enaid, meddwl a nerth yn cael ei roi oherwydd bod Duw wedi caru ei bobl yn llwyr yn barod – cymaint felly nes iddo roi ei Fab i farw drostynt (Rhufeiniaid 5:8). Oherwydd hyn, ymateb i gariad Duw a wna’r Cristion trwy ymrwymo’n llwyr mewn cariad i Grist trwy nerth yr Ysbryd Glân. Ac mae caru Duw â phopeth sydd gennym yn naturiol yn arwain at ufuddhau i’w orchmynion, a charu pobl eraill (ein cymdogion) ‘nid ar air nac ar dafod ond mewn gweithred a gwirionedd.’ (1 Ioan 3:18)

Rhodri

Llais Bro Aled 11.03.18

Dydd Sul, 4 Mawrth 2018

Darlleniad y Dydd:  Salm 130 (BCND:tud.567 / tud.518)

Bore da a chroeso cynnes iawn i chi, gobeithio eich bod wedi cadw’n gynnes yn yr eira mawr! Dewch at yr Arglwydd bore ’ma am noddfa ac am gysur. Rhowch eich ymddiriedaeth yn yr un sy’n gwbl ddibynadwy, yr un wnaiff byth eich gadael i lawr.

Mae gan Sarah nifer fawr o rinweddau canmoliaethus, ac yn amlwg dwi’n ei charu yn fawr iawn. Ond, am ryw reswm dydy cofio ble mae ei goriadau ddim yn un ohonyn nhw. Mae adegau wedi bod ble mae’r ddau ohonom wedi bod yn chwilio am hydoedd am oriad car er mwyn i Sarah fynd i’r gwaith, dim ond i’w ddarganfod ym mhoced y got oedd hi’n ei gwisgo ddoe! Mi fedrwch chi ddychmygu’r sefyllfa: y ddau ohonom ni’n taflu cwshins o gwmpas y stafell fyw, codi’r soffa, edrych trwy’r silff lyfrau, tu mewn i’r popty. Yr unig beth oeddem ni eisiau oedd dod o hyd i’r goriadau yma. Yr unig beth oedd yn mynd i ddatrys y broblem oedd ffeindio’r goriadau.

Dyma ydy’r agwedd sydd gan awdur Salm 130 at ffeindio noddfa yn yr Arglwydd. Darllenwn ei fod mewn argyfwng a gwewyr personol (130:1-2). Tybed faint ohonom ni sydd wedi galw ar yr Arglwydd fel yma o’r blaen? Yn galw wedyn ar Dduw am drugaredd a maddeuant am ein heuogrwydd a’n pechod (130:3-4). Yn yr adegau yma, tybed a ydym yn parhau i chwilio am yr Arglwydd, neu ydym ni’n ceisio llenwi’r bwlch gyda rhywbeth arall, yn debyg i ni’n chwilio am y goriadau, ac yn penderfynu trio defnyddio goriadau’r tŷ i agor y car, neu hyd yn oed yn rhoi i fyny a ffonio i gael esgusodiad o’r gwaith.

Mae adnod 6 yn rhoi cipolwg i ni o agwedd y Salmydd tuag at yr Arglwydd: Dw i’n dyheu i’r Meistr ddod fwy na’r gwylwyr yn disgwyl am y bore, ie, y gwylwyr am y bore. Mae’n dyheu am yr Arglwydd yn fwy na mae’r gwylwyr yn disgwyl am y bore. Meddyliwch am y bobl oedd yn gwylio o ben waliau’r ddinas rhag ofn i’r gelyn ymosod ganol nos. Tybed faint oedden nhw’n dyheu i oleuni saff y bore ddod? Pa mor frawychus oedd gwylio am fyddin oedd am ddod i orchfygu’r ddinas?

Mae’r Salmydd yn dyheu am yr Arglwydd yn fwy na hynny hyd yn oed. Roedd yn sychedu am gael bod yng ngwres cadarn cariad Duw. Tybed ydym ni’n dyheu am yr Arglwydd fel hyn? Ydym ni’n erfyn am berthynas gyda fo o flaen pob peth arall?

Gwion

Llais Bro Aled 04.03.18

Dydd Sul, 25 Chwefror 2018

Darlleniad y Dydd:  Rhufeiniaid 8:12-17 (BCND:tud.172 / tud.157)

Bore da a chroeso i’r oedfaon ar draws Bro Aled. Dowch i ni ddod at yr Arglwydd heddiw a thaflu ein beichiau arno fo, yr un sy’n rhoi gorffwys i’n hysbryd a rhyddid i’n henaid.

Mae pawb wedi bod yno. Rydych chi’n rhan o gymdeithas neu glwb neu griw o bobl a rhywsut, mae gennych chi ryw gyfrifoldeb neu’i gilydd: gwneud y bwyd, trefnu’r blodau, llogi’r neuadd. Mae’n beth da ar y cychwyn, ond ar ôl ychydig o amser mae’r awydd yn cychwyn pylu ac yn troi i reidrwydd. Mae’r brwdfrydedd oedd yna ar y cychwyn wedi diflannu ac mae’r gwasanaethu’n troi’n faich: “ O diar, rhaid i mi drefnu hwn a’r llall cyn nos Fawrth ond ‘sgeni’m ‘mynedd.” Wedyn, wrth i amser fynd heibio, mae’r baich yn gallu troi yn garchar. Mae’r teimlad yna o reidrwydd wedi dod yn orfodaeth a straen. Efallai ein bod ni’n teimlo wedi ein caethiwo i beidio gadael pobl eraill i lawr, neu’n teimlo’n gaeth i’r achos a bod dim ffordd call allan o’r sefyllfa.

Er fod y darlun yma’n berthnasol i lawer o gymdeithasau neu glybiau, mi all fod yn wir yn ein bywyd ni. Rydym ni’n teimlo wedi ein cau i mewn i sefyllfa neu ffordd o fyw. Rydym ni’n gwybod fod rhaid i ni ddianc, ond methu’n lân a meddwl sut i wneud hynny. Dewch i ni droi efo’n gilydd i weld beth sydd gan Paul i ddweud am y sefyllfa yma yn Rhufeiniaid 8 a’r gobaith melys mae’r Ysbryd Glân yn ei gynnig i ni.

“Dydy’r Ysbryd Glân dŷn ni wedi’i dderbyn ddim yn ein gwneud yn gaethweision ofnus unwaith eto.” Ysbryd o ryddid ydy’r Ysbryd Glân, nid un o gaethiwed. Mae Duw yn ein rhyddhau ni o garchar pechod, ein carchar ni, i mewn i ryddid Gras Duw. Os rhown ein bywyd i ofal yr Arglwydd, fe gawn ein mabwysiadu i’w deulu o – nid yn rhyw blant ofnus sy’n codi cywilydd, ond yn blant breintiedig.

Oherwydd Gras Duw, does dim rhaid i ni fyw yn gaeth i ddisgwyliadau pobl eraill. Fel Cristnogion, yr unig beth sydd raid i ni ei wneud ydy derbyn rhodd Duw! Mae Iesu wedi ein rhyddhau ni o afael ein beichiau, ofnau a’n heuogrwydd. Wrth dderbyn gwahoddiad yr Arglwydd, gallwn ddod ato fo fel plentyn yn galw ar ei dad “Abba Dad”, neu ‘dadi’ fel y buasai plentyn yn galw arno.

Beth sy’n ein rhwystro rhag dod ato fo heddiw? Beth sy’n ein rhwystro rhag blasu’r rhyddid yna o gael ein derbyn fel yr ydym, heb faich o orfodaeth?

Gwion

Llais Bro Aled 25.02.18

Dydd Sul, 18 Chwefror 2018

Darlleniad y Dydd:  Deuteronomium 33:26-29 (BCND:tud.196 / tud.179)

Bore da a chroeso cynnes i bob un ohonoch i’n gwasanaethau. Tybed beth ydych chi’n ei ddisgwyl wrth i ni ddod at ein gilydd heddiw? Sul cyffredin o fwynhau cymdeithasu gyda’n cyd-aelodau, cael moli’r Arglwydd a gwrando ar ei Air? Faint ohonom sydd wrth fynd i’r capel yn disgwyl cael ein newid gan Dduw? Oherwydd dyna anogaeth Rhufeiniaid 12:2 Beibl.net – i ni adael i Dduw ‘newid eich bywyd chi’n llwyr drwy chwyldroi eich ffordd o feddwl am bethau. Byddwch yn gwybod wedyn beth mae Duw eisiau, ac yn gweld fod hynny’n dda ac yn ei blesio fe, ac mai dyna’r peth iawn i’w wneud.’

Golyga hyn ein bod trwy nerth ac arweiniad yr Ysbryd Glân yn barod i gyflwyno’n hunain fel aberth i’r Arglwydd, gan droi cefn ar ein hen ffordd bechadurus o feddwl a gweithredu. Ac wrth gwrs, mae hon yn broses barhaus i’r Cristion, lle’r ydym yn gwrando ac yn ufuddhau i lais y Bugail Da sydd wedi rhoi ei einioes dros y defaid. (Ioan 10:11)

Os yw hynny’n gwneud i ni deimlo braidd yn anghyfforddus rhaid i ni holi’n hunain, ydym ni’n ymddiried ym mwriadau Duw ar ein cyfer, neu’n tybio fod ein cyfforddusrwydd yn well i ni na’r hyn y mae’r Tad nefol yn ei ddymuno i’w blant?

Mae’n darlleniad ar y cyd o ddiwedd Deuteronomium yn cynnwys disgrifiad hyfryd o Dduw ddylai wneud i ni feddwl eto pam ydym ni’n petruso rhag ymddiried ynddo. ‘Duw’r oesoedd yw dy noddfa, (lle diogel, Beibl.net) ac oddi tanodd y mae’r breichiau tragwyddol.’ (33:27) Disgrifiad hyfryd, ond wrth ddarllen yr holl adnodau sy’n cael eu cynnwys ar ddiwedd pennod 33 sylweddolwn fod gwedd ddigon ymosodol i’r hyn y mae Duw wedi ei wneud dros ei bobl hefyd. Oherwydd wrth achub ei bobl, mae’r Arglwydd wedi gorfod trechu’r gelyn. Ac wrth i ni edrych ymlaen at y Pasg, gwelwn fod achubiaeth y Cristion wedi’i sicrhau wrth i Grist drechu’n gelynion pennaf ni (pechod, marwolaeth, y diafol) trwy ei farwolaeth a’i atgyfodiad. Os yw Duw felly wedi mynd i’r fath drafferth er mwyn ein hachub rhag y gelyn all ein dinistrio, pam ydym ni’n ofni gadael iddo barhau i weithio ynom er daioni o ddydd i ddydd? ‘Nid arbedodd Duw ei Fab ei hun, ond ei draddodi i farwolaeth trosom ni oll. Ac os rhoddodd ei Fab, sut y gall beidio â rhoi pob peth i ni gydag ef?’ (Rhufeiniaid 8:32)

Diolchwn heddiw fod Duw wedi gweld ein cyflwr truenus ac wedi dod yng Nghrist i’n hachub, ac ildiwn ein hunain iddo yn ffyddiog ‘y bydd i’r hwn a ddechreuodd waith da ynoch ei gwblhau erbyn Dydd Crist Iesu.’ (Philipiaid 1:6)

Rhodri

Llais Bro Aled 18.02.18

Dydd Sul, 11 Chwefror 2018

Darlleniad y Dydd:  Galatiaid 6:14-16 (BCND:tud.211 / tud.192)

‘Ti Arglwydd yw fy nghyfran a’m cwpan, ti sy’n diogelu fy rhan.’ Gyda’r geiriau yna mae Dafydd yn moli Duw yn Salm 16:5 ac yn mynegi ei obaith yn y presennol a’r dyfodol. Gweddïwn heddiw am eneiniad yr Ysbryd i’n galluogi i weld fod hynny’n wir i ninnau hefyd yng Nghrist, gan fod ein hetifeddiaeth yn ddiogel ynddo yn awr ac am byth.

Mae Dydd Mawrth Ynyd rownd y gornel, ac os ydy’ch ceg chi’n grimp am grempog cofiwch fod digonedd o gynhwysion gwahanol yn y siopau i sicrhau y cewch yr union beth sydd at eich dant. O’r siwgr a’r lemon traddodiadol i’r hufen iâ a’r Nutella llawn calorïau, mae’r hyn sy’n gwneud y grempog berffaith yn wahanol o un person i’r llall. Ond siawns fod yn rhaid i rysáit y grempog ei hun aros yr un fath? Tynnwch y blawd neu’r wyau allan o’r gymysgedd, neu ychwanegwch furum, ac yn saff i chi nid crempog fydd o’ch blaen wedyn!

Mae hyn yn ein hatgoffa o neges ganolog y Llythyr at y Galatiaid sy’n cynnwys adnodau darlleniad y dydd. Galwad fawr Paul yw na ddylai Cristnogion symud oddi wrth y newyddion da am Iesu Grist gan mai neges Duw yw hi, neges sy’n datgan mai trwy ffydd yn Iesu yn unig y gall pobl ddod i berthynas iawn gyda Duw. Aiff Paul mor bell a dweud Os oes rhywun yn cyhoeddi neges wahanol i’r un wnaethoch chi ei chredu, melltith Duw arno!’ (Galatiaid 1:9).

A dyna’r rheswm pam fod Paul yn terfynu trwy roi siars iddo’i hun i sicrhau mai croes Crist yw unig sail ei ymffrost, nid unrhyw beth o’i eiddo ef.

Gwyddai Paul yn iawn mai’r demtasiwn bennaf i Gristnogion oedd cael eu twyllo i ychwanegu at yr Efengyl. Ond na, meddai Paul, os ychwanegwch at yr Efengyl, nid Efengyl mohoni bellach. Nid byw bywyd da, gwybod y Beibl neu berthyn i genedl (neu eglwys!) benodol sy’n cyfrif, ond ydych chi’n ymddiried yn Iesu a’r hyn a wnaeth trwy farw ar y Groes? Os oes gennym wir ffydd ynddo, yna mae’r hyn a enillodd Iesu trwy ei farwolaeth a’i atgyfodiad yn dod yn eiddo i ni. Byddwn yn greadigaeth newydd trwy waith yr Ysbryd Glân, bydd y byd a’i bethau wedi colli’i afael arnom, a ninnau’n byw bywyd newydd i Dduw yn hytrach nac i ni’n hunain. Dyna pam y dywedodd Paul yn gynharach yn Galatiaid 2:20Yr wyf wedi fy nghroeshoelio gyda Christ; a mwyach, nid myfi sy’n byw, ond Crist sy’n byw ynof fi. A’r bywyd yr wyf yn awr yn ei fyw yn y cnawd, ei fyw trwy ffydd yr wyf, ffydd ym Mab Duw, yr hwn a’m carodd i ac a’i rhoes ei hun i farw trosof fi.’ Gweddïwn am gymorth Duw i fyfyrio ar y geiriau hyn, ac am y ffydd fydd yn ein galluogi ninnau fel Paul i ymffrostio yng nghroes ein Ceidwad.

Rhodri

Llais Bro Aled 11.02.18