Dydd Sul, 6 Mai 2018

Darlleniad y Dydd:  2 Brenhinoedd 4:1-7 (BCND:tud.340/ tud.311)

Croeso cynnes iawn i chi unwaith eto i wasanaethau o addoliad ym Mro Aled. Dewch i ni ddod at ein gilydd yn ein capeli ac yn Oedfa’r Fro i addoli Duw’r Goruchaf. Dewch i ni heddiw roi enw Iesu Grist uwchben pob enw arall. Gweddïwn heddiw y bydd Duw yn ei ras yn ein tynnu ni’n agos ato fo, ac yn aeddfedu ein ffydd.

Ydach chi wedi gweld Oliver y sioe gerdd? Dwi ddim y ffan mwyaf o sioeau. Dydw i erioed wedi gallu deall sut mae pawb yn y stori yn gallu cofio geiriau’r caneuon a’r symudiadau. Beth bynnag am hynny. Mae ’na ran enwog o’r stori ble mae Oliver – ar ôl gorffen bwyta – yn mentro cropian at y cogydd a gofyn am ragor o fwyd. Yr ateb ydy’r ymateb cynddeiriog “MORE?!

Tybed ai dyna sut ydan ni’n teimlo wrth weddïo weithiau? Da ni’n teimlo ein bod wedi cael rhyw ychydig gan Dduw ac yn awchu i gael mwy, ond fod gofyn yn codi ofn arnom ni. Neu efallai ein bod yn teimlo ein bod wedi cael cymaint yn barod, nad oes gennym hawl i ofyn am fwy. Neu efallai ein bod wedi colli golwg ar fawredd Duw a beth allai ei roi i ni.

Dewch i ni edrych ar sut oedd Duw yn gweithio ym mywyd un wraig weddw rhyw dair mil o flynyddoedd yn ôl (2 Brenhinoedd 4:1-7). Mae’r ddynes mewn cryn dipyn o drafferth. Mae newydd golli ei gŵr, a rŵan mae’n ymddangos ei fod wedi gadael dyled sylweddol iddi hi. Fel tâl, mae’r benthyciwr am gymryd ei meibion fel gweision i dalu’r ddyled. Mae’r ddynes yn mynd at Eliseus, proffwyd adnabyddus yr oedd Duw yn gwneud rhyfeddodau trwyddo.

Mae Duw yn ateb angen y ddynes yma trwy yn gyntaf ddangos iddi ei hangen – cyn lleied o olew a llestri oedd ganddi. Tybed, yn ei sefyllfa hi, fase ni wedi teimlo’n annigonol i ofyn am gymorth gan Dduw? Neu hyd yn oed gredu fod o ddim yn talu sylw i’n problemau ni, neu heb y gallu i newid y sefyllfa? Faint o weithiau ydan ni wedi ceisio gwella sefyllfa yn gyntaf cyn gweddïo drosti hi? Fe allwn ni bwyso ar Dduw am bob dim. Does dim byd yn rhy fach, mawr, pwysig na dibwys i Dduw. Mae o’n ein caru ni. “Mae’n gwneud llawer iawn mwy na dim y bydden ni’n mentro gofyn amdano na hyd yn oed yn gallu ei ddychmygu!” (Effesiaid 3:21).

Wrth ofyn gan Dduw, rhaid i ni wneud fel roedd Eliseus yn cynghori yn adnod 3: “Dos i fenthyg llestri gan dy gymdogion. Byddi angen casglu cymaint ag y medri o lestri gweigion”. Nid casglu ychydig bach, ond casglu cymaint â phosib. Wrth ofyn yn hy i Dduw, roedd y fendith a gafwyd hefyd yn fawr.

Gwion

Llais Bro Aled 06.05.18 (PDF)

Llais Bro Aled 06.05.18 (Word)

Comments are closed.